Jak rozliczy koszty spółka sprzedająca baterie

doradca podatkowy, menedżer w dziale doradztwa podatkowego Deloitte

1 stycznia 2010 r. weszły w życie regulacje art. 16 ust. 1 pkt 19d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT) oraz odpowiednio art. 23 ust. 1 pkt 16d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT) stanowiące, że za koszty uzyskania przychodów nie uznaje się dodatkowej opłaty, o której mowa w art. 42 ust. 2 ustawy z 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (Dz.U. nr 79, poz. 666), z tym że kosztem uzyskania przychodów są poniesione wydatki, o których mowa w art. 37 ust. 4, oraz poniesione opłaty, o których mowa w art. 38 ust. 2 ustawy o bateriach i akumulatorach.

Wydatki, o których mowa w art. 37 ust. 4 ustawy o bateriach i akumulatorach, to wydatki na finansowanie publicznych kampanii edukacyjnych obejmujących np. informowanie o wpływie na środowisko substancji stosowanych w bateriach lub zachęcających do zbierania i recyklingu baterii. Powyższy obowiązek może być wykonywny: poprzez realizację przez przedsiębiorców publicznych kampanii edukacyjnych we własnym zakresie albo pośrednio poprzez przekazywanie najpóźniej w terminie do 15 marca następnego roku środków finansowych na rachunek urzędu marszałkowskiego, który realizuje ww. działania w ramach działań zleconych z zakresu administracji rządowej.

Ustawodawca wprowadził jednak wymóg, aby wartość środków przekazanych przez przedsiębiorców wprowadzających baterie i akumulatory na wspomniane publiczne kampanie edukacyjne nie była niższa niż 0,1 proc. przychodów z tytułu wprowadzenia do obrotu baterii i akumulatorów na terytorium kraju osiągniętych w danym roku obrotowym.

Analizując literalną treść i cel wprowadzenia art. 16 ust. 1 pkt 19d ustawy o CIT i art. 23 ust. 1 pkt 15d ustawy o PIT, można dojść do wniosku, że ustawodawca nie ograniczył możliwości ujęcia jako kosztu podatkowego wydatków na publiczne kampanie edukacyjne wyłącznie do kwoty stanowiącej 0,1 proc. przychodów w danym roku z tytułu wprowadzenia do obrotu baterii i akumulatorów na terytorium kraju. Powyższy limit ma bowiem charakter progu minimalnego. Jeżeli zatem wydatki poniesione w omawianym zakresie przekroczą próg minimalny, nie oznacza to, że automatycznie wszystkie wymienione wydatki będą wyłączone z kosztów uzyskania przychodów. Jak się wydaje, organ podatkowy w trakcie kontroli podatkowej w zakresie podatku dochodowego może jednak badać racjonalność ponoszenia takich wydatków (w szczególności znacznie przekraczających wymagany próg minimalny) w świetle zasad ogólnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT oraz art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.

oprac. SF

Ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.).

Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Ustawa z 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (Dz.U. nr 79, poz. 666).