Jak wytypować transakcje, aby prawidłowo odzwierciedlić poziom zyskowności

Proces ten w pierwszej kolejności wymaga prawidłowego dobrania analizowanego wskaźnika rentowności (najczęściej narzutu na kosztach lub marży zysku). Następnie należy odpowiednio określić bazę kosztową oraz odpowiednio przyporządkować koszty do usługobiorców na podstawie odpowiednich kluczy alokacji (takich jak przychody, liczba pracowników, liczba procesowanych dokumentów itp.). Powinno to umożliwić prawidłowe odzwierciedlenie realnego wykorzystania usług centrum BPO przez różnorodnych adresatów tych usług. Jest to o tyle istotne, że niewłaściwe klucze alokacji mogą przypisywać odbiorcom więcej kosztów, niż powinni oni ponosić, co w sytuacji obsługiwania firm z różnych jurysdykcji podatkowych może powodować zniekształcenie zyskowności podmiotów z jednych krajów względem innych. Wówczas łatwo o zarzut niewłaściwego ustalenia ceny usługi, w szczególności w przypadku jej zawyżenia. Niemniej jednak gdy powyższe kroki zostaną przeprowadzone prawidłowo, to, co pozostaje, to określenie liczby transakcji, dla których tak naprawdę należy przeprowadzić analizę porównawczą. Pytanie jest o tyle ciekawe, że istnieją sytuacje, gdy całość rozliczeń centrum BPO prowadzona jest z jednym podmiotem powiązanym, który odsprzedaje te usługi dalej. Zatem relacja między świadczącym usługi centrum BPO a bezpośrednim usługobiorcą jest relatywnie prosta. Czy w takiej sytuacji jedna analiza benchmarkingowa wystarczy do zagwarantowania rynkowości rozliczeń?