(Nie)pewny limit na usługi niematerialne w rozliczeniu CIT za 2019 rok
Choć art. 15e ustawy o CIT obowiązuje już ponad dwa lata, to wątpliwości z nim związane nie maleją. Z jednej strony możemy zauważyć gigantyczne wpływy do budżetu państwa tylko z tego limitu, z drugiej zaś coraz częściej profiskalne interpretacje indywidualne spotykają się z ostrą krytyką sądów administracyjnych. Mimo tego chaosu, dotyczącego m.in. rozumienia sformułowania „koszt bezpośrednio związany”, resort nie zdecydował się na wydanie interpretacji ogólnej w tym zakresie.
Można powiedzieć, że rok 2020 jest przełomowy, ponieważ po raz pierwszy podatnicy będą mogli wykorzystać zaległą nadwyżkę kosztów, która pozostała niewykorzystana w pierwszym roku obowiązywania tych przepisów, tj. w 2018 r. I tu pojawia się problem – czy chcąc wykorzystać tę nadwyżkę w kolejnym roku, bierzemy ją pod uwagę w pierwszej kolejności, czy też najpierw odliczamy nowe koszty za bieżący rok, który rozliczamy? Innymi słowy, czy korzystamy z metody FIFO, czy LIFO? Zgodnie z art. 15e ust. 9 ustawy o CIT koszty wyłączone w danym roku podlegają zaliczeniu do KUP w pięciu następnych latach podatkowych w ramach limitów w tych latach. Wydaje się, że zasadnym byłoby rozliczanie kosztów na zasadzie FIFO. Odmienna wykładnia mogłaby spowodować ogromne różnice w wyniku podatkowym.
Przykład 1
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.