Rabaty wpływają na wysokość przychodu, a nie kosztów

: Bon towarowy nie jest ani towarem, ani odpowiednikiem pieniądza. Wydanie towaru w zamian za bon towarowy należy traktować jako rabat finansowy. Udzielenie rabatu nie powinno być utożsamiane z kosztem uzyskania przychodu. Należy go wiązać z ustaleniem wysokości przychodu.

: Spółka organizowała akcje promocyjne, w ramach których klienci otrzymywali bony towarowe. Sprzedaż towarów, przy których wydawany był bon towarowy, dokumentowano fakturą VAT lub paragonem. Jeśli wartość brutto zakupów przekroczyła wartość bonów, którymi dokonywana była zapłata, nadwyżkę pokrywał klient.

Faktura VAT lub paragon, opłacone w części lub w całości bonami, nie różniły się od dokumentu sprzedaży, za który należność uiszczono gotówką. Wartość nominalna wydanych bonów nie była uwzględniona bezpośrednio w koszcie własnym sprzedanych towarów i nie umniejszała przychodów. Spółka uwzględniała je, księgując nominalną wartość faktycznie zrealizowanych bonów na podstawie dziennych zestawień. Wartość bonów odpowiadała kosztowi poniesionemu przez podatnika w związku z wydanymi w zamian za bony towarami.

Spółka miała jednak wątpliwości, czy wartość nominalna bonów przechowywanych przez nią jako dokumenty źródłowe, może być zaliczona do kosztów w okresach dziennych, bez konieczności odnoszenia bonów do konkretnej transakcji.

Organy podatkowe uznały, że ponoszony przez spółkę koszt, odpowiadający wartości nominalnej bonu, miał charakter bezpośredni, związany z konkretną transakcją sprzedaży. Koszty bezpośrednie nie mogą być rozliczane na podstawie sporządzonego zestawienia zrealizowanych bonów w innym momencie niż uzyskanie przychodu z danej sprzedaży.

: Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę spółki. Uznał, że otrzymany bon towarowy nie jest ani towarem, ani odpowiednikiem pieniądza. W momencie realizacji bonu jego funkcja zbliżona jest do funkcji płatniczej czeku lub weksla. W ocenie WSA wydanie towaru w zamian za bon towarowy należy traktować jako rabat finansowy. Udzielenie rabatu finansowego nie powinno być utożsamiane z kosztem uzyskania przychodu, lecz należy go wiązać z ustaleniem rzeczywistej wysokości przychodu.

Podatniczka nie zgodziła się również z takim stanowiskiem. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił jednak jej skargę kasacyjną. NSA nie zgodził się, że sąd administracyjny I instancji wydał rozstrzygnięcie poza granicami sprawy. WSA słusznie dopatrzył się zasadniczego błędu w rozumowaniu organów podatkowych.

Sąd kasacyjny potwierdził, że techniczna kwestia sposobu zaliczania wartości nominalnej bonów przechowywanych jako dokumenty źródłowe do kosztów podatkowych w okresach dziennych na podstawie dziennych zestawień przechowywanych bonów, bez konieczności odnoszenia tychże bonów do konkretnej transakcji sprzedaży, nie mogłaby być rozważona w oderwaniu od ogólniejszego problemu kwalifikowania pewnych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów i samego rozumienia tych ostatnich.