Wydatki na remont środka trwałego można zaliczyć do kosztów

Podatnik może zaliczyć jednorazowo do kosztów uzyskania przychodów wydatki na wymianę elementów środka trwałego oraz remont kapitalny tego środka trwałego.

Skarżąca spółka raz na jakiś czas (okresowo) przeprowadza remont kotła, który jest jej własnością i stanowi środek trwały w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.). Dla potrzeb rachunkowych z głównego środka trwałego, czyli kotła, wyodrębniono tzw. komponenty, traktując je jako odrębne środki trwałe. Takie podejście wynika z Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej (MSSF). Skarżąca księguje wydatki na remont dla celów rachunkowych i podatkowych. Oba sposoby się różnią. Dla celów podatkowych spółka przyjęła, że z kotła nie wyodrębniono komponentów, czyli odrębnych środków trwałych, ponieważ komponenty nie mogą być wykorzystane samodzielnie. Do celów podatkowych nie byłyby więc środkami trwałymi. W efekcie spółka przyjęła, że wydatki na nabycie lub wytworzenie danego środka trwałego stanowiły wartość początkową kotła. Co więcej, ani wymiana komponentu na nowy, ani remont kapitalny kotła nie zwiększają wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do wartości pierwotnej. W rezultacie wartość prac związanych z remontem kotła, w tym jego komponentów, nie są wydatkami na ulepszenie środka trwałego.

Spółka chciała wiedzieć, czy wydatki na wymianę komponentów kotła oraz remont kapitalny tego środka trwałego będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jednorazowo, w dacie ich poniesienia, czyli w dniu, na który ujęto koszt remontu w księgach rachunkowych. Jej zdaniem wydatki remontowe, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT, będzie mogła jednorazowo zaliczyć do kosztów podatkowych.

Minister finansów stwierdził z kolei, że moment uznania wydatku za koszt podatkowy jest obecnie uzależniony od uznania go za taki koszt w ujęciu bilansowym.

Sąd nie zgodził się z ministrem finansów. Podkreślił na wstępie, że przepisy ustawy o rachunkowości nie mają charakteru podatkowotwórczego. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT podatnicy mają obowiązek prowadzić ewidencje rachunkowe zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Co więcej, muszą też uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych. Między przepisami o rachunkowości i podatkowymi istnieje więc jedynie związek techniczno-formalny, sprowadzający się do korzystania przez te dwa systemy prawa z tej samej ewidencji, tj. ksiąg rachunkowych. Przepis ten nie oznacza, że przychody i koszty ujęte w ewidencji rachunkowej są podstawą ustalenia dochodu podatkowego. Przepisy ustawy o rachunkowości nie mogą decydować o sposobie ustalania podstawy opodatkowania.

Odnosząc się do art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, sąd wyjaśnił, że nie ma podstaw, aby stosować przepisy dotyczące pojęcia kosztu zawarte w ustawie o rachunkowości do pojęcia kosztu zawartego w tym przepisie jako kosztu ujętego w księgach rachunkowych. Art. 15 ust. 4e ustawy o CIT odnosi się więc do kosztów podatkowych, a więc do dnia, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano), a nie do dnia, w którym uznano za koszt w księgach bądź zaksięgowano jako koszt w księgach. W efekcie sąd orzekł, że minister finansów błędnie zinterpretował powyższy przepis.

Wyrok WSA w Krakowie z 27 września 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 669/12, nieprawomocny.

Opr. Łukasz Zalewski