Kolejne odroczenie przepisów o podatku u źródła to dobra wiadomość. Czy dla wszystkich?
Na stronach Rządowego Centrum Legislacji zamieszczony został projekt rozporządzenia ministra finansów przedłużającego o kolejne sześć miesięcy zawieszenie stosowania limitu 2 mln zł i związanych z nim obowiązków płatnika podatku u źródła (ang. withholding tax, WHT) w CIT. Ta zmiana bez wątpienia ucieszy płatników, tak jak pozytywnie zostało przez nich przyjęte wprowadzenie takiego rozwiązania w pierwszym półroczu 2019 r., a następnie przedłużenie jego stosowania do końca 2019 r. Dzięki takiemu odsunięciu w czasie płatnicy stosują postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (dalej: UPO) i wynikające z nich zwolnienia oraz stawki obniżone, a także zwolnienia z ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 865; ost.zm. Dz.U. z 2019 r. poz. 2200; dalej: ustawa o CIT), bez konieczności składania organowi odrębnego oświadczenia kierownika jednostki (dla obniżenia stawki lub zwolnienia z UPO, zwolnienia z art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 4 ustawy o CIT) czy pozyskiwania opinii o stosowaniu zwolnienia (dla zwolnienia z art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 4 ustawy o CIT). Takie dodatkowe działania nie są podejmowane, nawet jeżeli suma wypłat objętych WHT dokonanych na rzecz jednego kontrahenta (podatnika) przekroczyła w roku podatkowym 2 mln zł. Innymi słowy, dzięki postanowieniom rozporządzeń ministra finansów płatnicy zyskują możliwość niepobierania polskiego podatku u źródła od niektórych spośród dokonywanych wypłat.
Należyta staranność cały czas konieczna
Trzeba jednak uwzględnić, że zawieszenie stosowania limitu 2 mln zł nie zwalnia z obowiązku dochowania należytej staranności dla potrzeb weryfikacji, czy wystąpiły przesłanki stosowania obniżenia stawki podatku lub zastosowania zwolnienia na podstawie UPO lub ustawy o CIT. W żadnym z przepisów prawodawca nie godzi się na to, by płatnicy odstąpili od badania sytuacji podatnika. Cały czas mają oni więc obowiązek przestrzegania art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub UPO, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez płatnika.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.