Problem z odliczaniem wpłat do pracowniczych planów kapitałowych
Przepisy są do tego stopnia nieprecyzyjne, że nie można wykluczyć, iż wynagrodzenie za grudzień będzie kosztem grudnia, wpłaty do PPK – kosztem stycznia, a składki ZUS – kosztem lutego. Czy nie można by tego uprościć?
Przepisy ustaw o podatkach dochodowych przewidują, że wpłaty na pracownicze plany kapitałowe (PPK) są – po stronie „podmiotu zatrudniającego”, tj. pracodawcy – kosztem uzyskania przychodów (art. 15 ust. 1da ustawy o CIT). Warunkiem jest jednak ich zapłacenie. Jeżeli pracodawca uczyni to w obowiązującym go terminie, wpłaty do PPK mogą być kosztem uzyskania przychodów w miesiącu wcześniejszym aniżeli data faktycznej zapłaty. Jeżeli jednak pracodawca opóźnia się z wpłatą do PPK, wówczas jest ona kosztem podatkowym w momencie jej faktycznej zapłaty.
Zgodnie z art. 28 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2215 ze zm.) wpłata powinna być dokonana do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym wynagrodzenie zostało wypłacone.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.