Nakłady na nieukończoną inwestycję mogą stanowić koszt

Na gruncie ustaw o podatkach dochodowych przez inwestycję należy rozumieć środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 16 tej ustawy środki trwałe w budowie to zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego. Wydatki na tak rozumiane inwestycje nie stanowią bezpośrednich kosztów, co nie oznacza, że w ogóle nie można ich zaliczyć w koszty. Następuje to poprzez amortyzację środka trwałego przyjętego do używania po zakończeniu budowy, montażu lub ulepszenia. Od tak definiowanych na gruncie podatkowym inwestycji trzeba odróżnić wydatki inwestycyjne w firmie związane np. z zakupem środków trwałych, tj. maszyn, wyposażenia, wartości niematerialnych i prawnych, tj. licencje, oprogramowanie, zakupem środków obrotowych, np. towaru handlowego. Jeżeli wartość początkowa środka trwałego nie przekracza 3,5 tys. zł, koszt jego nabycia lub wytworzenia można w miesiącu przekazania do użytkowania zaliczyć jednorazowo do kosztów podatkowych.