Kiedy usługa marketingowa może być kosztem podatkowym

Tylko w ten sposób przedsiębiorca ma szansę skłonić potencjalnego nabywcę do wyboru spośród innych produktów dobra wytwarzanego właśnie przez niego. Z tego względu wydatki na zakup wszelkiego rodzaju usług marketingowych są coraz powszechniejsze, a możliwość ich zaliczenia do kosztów podatkowych coraz istotniejsza.

Zgodnie z art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Teoretycznie więc do kosztów podatkowych można zaliczyć wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Istotne jest zachowanie związku przyczynowo-skutkowego poniesionego wydatku z uzyskanym przychodem.

Bez wątpienia wydatki na marketing ukierunkowane są na poszerzenie i utrzymanie rynków zbytu, co w efekcie będzie generowało większy przychód przedsiębiorcy. Nie sposób zatem odmówić takim wydatkom związku z uzyskiwanym przychodem. Podobne zdanie mają organy podatkowe, które co do zasady nie kwestionują możliwości zaliczania wydatków na zakup usług marketingowych do kosztów uzyskania przychodu. Jako przykład można wskazać chociażby stanowisko zaprezentowane w interpretacji Izby Skarbowej w Warszawie z 23 lutego 2010 r. (nr IPPB3/423-880/09-2/G) czy też z 24 lutego 2009 r. (nr IPPB3-423-1629/08-2/KK).

Organy podatkowe wprowadzają dodatkową przesłankę, bez której spełnienia nie jest możliwe pomniejszenie przychodu o wydatki na usługi marketingowe. Warunkiem tym jest ich faktyczne wykonanie i związane z tym odpowiednie udokumentowanie. Na przykład w interpretacji Izby Skarbowej w Poznaniu z 16 września 2009 r. (nr ILPB3/423-474/09-4/DS.) możemy przeczytać, że aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, musi być właściwie udokumentowany. Brak stosownych dokumentów uniemożliwia zaliczenie danego wydatku do tych kosztów. Kwestia udokumentowania szczególnie dotyczy usług niematerialnych. Podatnik powinien zatem mieć dowody wykonania takich usług, które potwierdzać będą faktyczne wykonanie usługi, a spółka będzie miała prawo do zaliczenia poniesionego z tego tytułu wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Podobnie wypowiedział się dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 13 września 2010 r. (nr IPPB5/423-377/10-2/DG), zgodnie z którą prawidłowe zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów uwarunkowane jest nie tylko wykazaniem jego celowości i korelacji z przychodem, ale także prawidłowym udokumentowaniem. Dlatego podatnik, chcąc zaliczyć do kosztów podatkowych wydatki z określonego tytułu, powinien wykazać, że np. usługi (marketingowe) zostały wykonane (podatnik powinien posiadać dowody dokumentujące wykonanie przedmiotowych usług).

Żadne przepisy nie zawierają ani przykładowego katalogu takich dokumentów, ani nawet żadnych wskazówek w tym zakresie. Skąd zatem podatnicy mają wiedzieć, jakie dokumenty zgromadzić? Z pomocą przychodzą im orzecznictwo i interpretacje podatkowe.

Przede wszystkim należy zauważyć, że dla możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na usługi marketingowe podatnik powinien posiadać coś więcej niż tylko umowę o ich świadczenie. Sama umowa nie jest bowiem wystarczającym poświadczeniem, że usługi takie zostały faktycznie wykonane. Na przykład w wyroku NSA z 27 października 2009 r. (sygn. akt II FSK 779/08) możemy przeczytać, że samo zawarcie umowy i wypłata wynagrodzenia bez przedstawienia dowodów jej wykonania nie uzasadniają uznania wypłacanego wynagrodzenia jako kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT. Wydatki na działania marketingowe są więc tylko co do zasady kosztem uzyskania przychodu, a w każdym przypadku podatnik powinien uzyskać od swojegp kontrahenta dokumenty wskazujące na rodzaj podejmowanych przez niego lub innego kontrahenta działań zmierzających lub świadczących o wykonaniu zawartej umowy.

Podobnie rzecz ma się w przypadku posiadania faktury - dla fiskusa nie jest to wystarczający dowód na wykonanie usługi marketingowej. W interpretacji z 24 kwietnia 2004 r. (nr PD1/005/2-215/04/WK) dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach orzekł, że zaliczenie określonych wydatków na usługi niematerialne do kosztów uzyskania przychodów musi mieć oparcie w konkretnych zdarzeniach. Podstawowym kryterium pozwalającym na stwierdzenie, że usługa została wykonana, jest wykonanie czynności świadczonych w ramach danego typu usługi. Sama faktura, np. w przypadku wydatków na usługi marketingowe, nie jest wystarczającym dowodem potwierdzającym faktyczne poniesienie tego typu wydatków. Aby można było stwierdzić, że dany wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu, musi być uwidoczniony efekt (wynik) zawartych umów.

Im więcej dokumentów zgromadzi podatnik, tym dla niego lepiej. Organy podatkowe dość restrykcyjnie podchodzą bowiem do zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, o czym świadczą chociażby ciągłe spory z podatnikami o zakres pojęcia reprezentacji. Warto wskazać, że z uwagi na to, iż przepisy nie precyzują charakteru przedmiotowych dokumentów, mogą to być wszelkie dokumenty, które potwierdzą wykonanie usługi - zważywszy na charakter okoliczności, która mogłaby być dowiedziona, mogą to być jakiekolwiek dokumenty. W myśl zasady zawartej w art. 180 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, mogą to być w szczególności umowy, aneksy dotyczące zmian tych umów, korespondencja pomiędzy podatnikiem a podmiotem świadczącym usługi marketingowe, dokumenty dotyczące zamawianych kampanii reklamowych, dokumentacja opracowanej i aktualizowanej strategii, wydruki ze stron internetowych, na których zamieszczane są informacje promujące działalność podatnika itp.

@RY1@i02/2011/050/i02.2011.050.086.012a.001.jpg@RY2@

Fot. Archiwum

Hanna Kozłowska ekspert w KDA Kancelaria Doradców i Audytorów w Poznaniu

not. EM

Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.).

Ustawa z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.).