Poradnia podatkowa

doradca podatkowy

Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości.

Niewątpliwie wydatki na zakup okularów spełniają kryterium racjonalności oraz nie są wymienione w katalogu wydatków nieuznawanych za koszty.

Jednak co do zasady organy podatkowe kwestionują możliwość zaliczenia tego typu wydatków przedsiębiorcy do kosztów, argumentując, iż mają one charakter osobisty.

Takie stanowisko zaprezentował naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni, w piśmie nr PD-2/415-0034/06, z 24 czerwca 2008 r. Stwierdził bowiem, że okulary korygujące wzrok mają na celu ochronę zdrowia podczas wykonywania prac przy komputerze i to zarówno jeżeli przedsiębiorca wykonuje te prace prywatnie, jak i gdy mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wydatki na ochronę zdrowia należą do wydatków o charakterze osobistym. Bezpośrednim celem, jaki jest związany z ponoszeniem tego typu wydatków, jest ochrona wzroku, a nie osiągnięcie przychodów z prowadzonej działalności. Ponadto naczelnik dodał, że poniesienie wydatków na zakup okularów korekcyjnych nie ma realnego wpływu na wysokość przychodów uzyskiwanych ze świadczenia usług. Nie jest bowiem czynnikiem zapewniającym relatywnie zwiększenie przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Inaczej jest, gdy podatnik dokonuje zakupu okularów specjalnego rodzaju, koniecznych do wykonywania określonych czynności, wchodzących w zakres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i nie używa ich na co dzień bez związku z działalnością zawodową czy gospodarczą. Takie stanowisko zaprezentował naczelnik Urzędu Skarbowego w Grudziądzu, w interpretacji z 18 stycznia 2007 r., nr USIII/415-70/170/06. Organ uznał, że przy świadczeniu usług stomatologicznych, ze względów na ich specyfikę i wymogi higieniczne konieczne jest używanie specjalnych okularów z odpowiednimi soczewkami. Zatem wydatki na badanie wzroku i zakup okularów i soczewek służących tylko do pracy w gabinecie stomatologicznym, jako mające związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i mające wpływ na jakość świadczonych usług i wielkość osiągniętego przychodu, można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej.

Podstawa prawna

Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.).

radca prawny

Odprawy pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniami grupowymi podlegają opodatkowaniu, nie podlegają natomiast oskładkowaniu.

To samo dotyczy odpraw pieniężnych przysługujących pracownikom na podstawie obowiązujących u danego pracodawcy regulaminów wynagradzania lub układów zbiorowych pracy.

Prawo do odprawy pieniężnej z tytułu zwolnień z przyczyn niedotyczących pracownika może przysługiwać z mocy przepisów szczególnych rangi ustawowej, swoistych źródeł prawa pracy oraz umowy o pracę.

Odprawa pieniężna przysługuje w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika zarówno w trybie zbiorowym, jak i indywidualnym (art. 10 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników; dalej: ustawa o zwolnieniach grupowych).

Wysokość odprawy pieniężnej uzależniona jest od stażu pracy u danego pracodawcy (art. 8 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych). Odprawa ta przysługuje w wysokości:

wjednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 2 lata,

wdwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat,

wtrzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat.

Maksymalna wysokość odprawy pieniężnej z tytułu zwolnień grupowych nie może przekroczyć kwoty 15-krotnego minimalnego wynagrodzenia za pracę, obowiązującego w dniu rozwiązania stosunku pracy (art. 8 ust. 4 ustawy o zwolnieniach grupowych).

Strony stosunku pracy mogą jednak uzgodnić w umowie bądź ugodzie odprawę w większej wysokości niż przewidziana w powołanym przepisie. Wyższą odprawę może też przewidywać układ zbiorowy pracy.

Co istotne, w umowie o pracę pracownik może mieć przyznane prawo do odprawy na wypadek rozwiązania stosunku pracy, niezależnie od odprawy wypłaconej na podstawie art. 8 ustawy o zwolnieniach grupowych.

Podstawa prawna

Art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.). Art. 8 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U. nr 90, poz. 844 z późn. zm.).

radca prawny

Zgodnie z art. 99 ust. 7a ustawy o VAT, w przypadku zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447 z późn. zm.), podatnicy VAT czynni zasadniczo nie muszą składać deklaracji podatkowych za okresy rozliczeniowe, których to zawieszenie dotyczy.

Również podatnicy zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, którzy powiadomili zgodnie z przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej i którzy nie dokonują transakcji wewnątrzwspólnotowych, nie są obowiązani do składania deklaracji dla podatku od towarów i usług.

Warto podkreślić, iż pojęcie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej nie zostało dotąd zdefiniowane ani w przepisach o podatkach dochodowych, ani w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych. Zawieszenie działalności jest stanem faktycznym, a nie prawnym. Tym samym przedsiębiorca, który zawiesił wykonywanie działalności, jest traktowany obecnie przez organy podatkowe i ZUS jako osoba nadal prowadząca tę działalność, do chwili jej likwidacji.

Przedmiotowe zwolnienie z obowiązku składania deklaracji podatkowych, związane z okresowym zawieszeniem wykonywania działalności, nie dotyczy:

- podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT-UE zgodnie z art. 97 ustawy o VAT;

- podatników dokonujących wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;

- podatników dokonujących importu usług lub nabywających towary - w zakresie, których są podatnikiem;

- okresów rozliczeniowych, w których zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej nie dotyczyło pełnego okresu rozliczeniowego;

- okresów rozliczeniowych, za które podatnik jest obowiązany do rozliczenia podatku z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu oraz za które jest obowiązany dokonać korekty podatku naliczonego.

Zgodnie z art. 114 ust. 3 ustawy o VAT powołane wyżej przepisy art. 99 ust. 7a i 7b tej ustawy stosuje się odpowiednio do podatników świadczących usługi taksówek osobowych (PKWiU 60.22.11-00.00) opodatkowanych w formie ryczałtu, składających skróconą deklarację podatkową.

Podstawa prawna

Art. 99 ust. 7a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.).

prawnik, specjalista prawa podatkowego

W opisanym przypadku mamy do czynienia z nabyciem wewnątrzwspólnotowym, które zgodnie z art. 9 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu w Polsce. Okoliczność, że podatnik francuski nie jest podatnikiem unijnym, nie ma w tej sytuacji znaczenia. Istotne jest to, że w ogóle jest on podatnikiem oraz to, że towar będący przedmiotem dostawy został przetransportowany z innego państwa UE do Polski.

Ponieważ nabycie wewnątrzwspólnotowe podlega opodatkowaniu w Polsce, należałoby wystawić fakturę wewnętrzną (art. 106 ust. 7 ustawy o VAT). Zastosowanie znajdzie tu stawka polskiego VAT, właściwa dla danego towaru. Czynność tę (obrót i należny podatek) należy wykazać w deklaracji VAT-7 w części przewidzianej dla wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Oczywiście, jeśli firma prowadzi działalność opodatkowaną, to wówczas podatek ten (podatek należny od WNT) będzie dla firmy podatkiem do odliczenia.

Podstawa prawna

Art. 9, art. 106 ust. 7, art. 86 ust. 2 pkt 4 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.).