Poradnia podatkowa

W jakiej wysokości opłaty za korzystanie z miejsc parkingowych można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów

Dlaczego rachunku do obsługi karty kredytowej nie trzeba zgłaszać do urzędu skarbowego

Na jakiej podstawie składka na pracowniczy program kapitałowy nie jest przychodem pracownika

Jak jest traktowane na gruncie VAT nabycie własności działki w drodze zasiedzenia

Czynny podatnik VAT zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, lecz nadal uzyskuje przychody z prywatnego wynajmu. Czy musi składać deklaracje VAT-7?

Z art. 99 ust. 7a ustawy o VAT wynika, że w przypadku zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej podatnicy nie mają obowiązku składania deklaracji VAT za okresy rozliczeniowe, których to zawieszenie dotyczy. Zwolnienie to nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Nie dotyczy ono m.in. okresów rozliczeniowych, za które podatnik jest obowiązany do rozliczenia podatku z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu oraz za które jest obowiązany dokonać korekty podatku naliczonego (art. 99 ust. 7b pkt 5 ustawy o VAT).

Przypomnieć należy, że na gruncie VAT obowiązuje szersza definicja działalności gospodarczej, która obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 zd. drugie ustawy o VAT). Powoduje to, że działalnością gospodarczą w rozumieniu VAT jest nawet wynajmowanie i wydzierżawianie przez osoby fizyczne składników majątku prywatnego (zob. interpretacje indywidualne dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 29 września 2017 r., nr 0111-KDIB3-1.4012.536.2017.2.AB, oraz z 9 listopada 2017 r., nr 0112-KDIL2-3.4012.397.2017.2.ZD). W konsekwencji prywatny wynajem osób fizycznych będących podatnikami VAT podlega opodatkowaniu VAT i – w przypadku czynnych podatników VAT – wykazywany powinien być w deklaracjach VAT-7/VAT-7K.

Najczęściej jednak nie dochodzi do faktycznego opodatkowania takiego wynajmu. Przedmiotem prywatnego wynajmu są bowiem najczęściej mieszkania, przepisy VAT zwalniają zaś od podatku usługi w zakresie wynajmowania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe (zob. art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT).

Wrócić w tym miejscu należy do art. 99 ust. 7b pkt 5 ustawy o VAT i zauważyć, że wyłączenie zwolnienia z obowiązku składania deklaracji VAT ma miejsce, jeżeli podatnik obowiązany jest do rozliczenia podatku z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. W przypadku czynności zwolnionych od podatku obowiązek taki nie występuje, a zatem w przypadku zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej podatnicy nie muszą składać deklaracji VAT w celu wykazywania w nich sprzedaży zwolnionej od podatku.

Zatem odpowiedź na pytanie zależy od tego, czy świadczone przez podatnika usługi wynajmu prywatnego są zwolnione od VAT czy opodatkowane według stawki 23 proc. Jeżeli są to usługi zwolnione od VAT, to w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej podatnik nie musi składać deklaracji VAT-7 z wykazanym obrotem z tytułu tego najmu. Obowiązek taki istnieje natomiast, jeżeli świadczone przez podatnika usługi wynajmu prywatnego są opodatkowane VAT według stawki 23 proc. (np. jeżeli wynajmowany jest lokal użytkowy).

Podstawa prawna

Art. 15 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1 pkt 36 oraz art. 99 ust. 7b pkt 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.).

Spółka z o.o. wynajmuje lokale biurowe oraz kilka miejsc parkingowych w garażu podziemnym. Miejsca te są przeznaczone do parkowania zarówno samochodów osobowych należących do spółki, jak i aut gości i kontrahentów spółki. Czy w związku z tym, że koszty używania samochodów osobowych spółka z o.o. zalicza do podatkowych kosztów uzyskania przychodów w 75 proc., może ona zaliczać do nich również tylko 75 proc. opłat za wynajem miejsc parkingowych?

Od 1 stycznia 2019 r. tylko w niektórych przypadkach podatnicy mogą zaliczać do kosztów uzyskania przychodów całość kosztów używania samochodów osobowych na potrzeby działalności gospodarczej (z wyjątkiem składek na ubezpieczenie w części odpowiadającej wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia przekraczającej 150 tys.zł). Jest tak tylko w przypadku samochodów osobowych, które są wykorzystywane wyłącznie do celów związanych z działalnością gospodarczą podatnika. Jeżeli warunek ten nie jest spełniony, do kosztów uzyskania przychodów zaliczać można jedynie 75 proc. kosztów używania samochodów osobowych (art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o CIT).

Pojęcie kosztów używania samochodów osobowych obejmuje m.in. koszty parkowania, np. opłaty parkingowe (zob. interpretację indywidualną dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 23 stycznia 2018 r., nr 0115-KDIT2-3.4010.333.2017.1.KP). Kosztami takimi są według mnie również koszty wynajmu miejsc parkingowych, jeżeli miejsca te są przypisane do konkretnych samochodów osobowych. Wówczas bowiem istnieje bezpośredni związek pomiędzy ponoszonymi kosztami a samochodami osobowymi.

Inaczej wygląda sytuacja, gdy wynajęte miejsca parkingowe nie są przypisane do konkretnych samochodów osobowych, zwłaszcza jeżeli – tak jak ma się rzecz w przedstawionym stanie faktycznym – są one używane do różnych celów, np. także do parkowania przez gości czy kontrahentów. Wówczas – zważywszy brak bezpośredniego związku pomiędzy ponoszonymi kosztami a samochodami osobowymi – koszty wynajmu miejsc parkingowych nie stanowią kosztów używania samochodów osobowych, a w konsekwencji mogą być zaliczane do podatkowych kosztów uzyskania przychodów w całości (tak jak w tego typu sytuacjach można odliczać w całości VAT – zob. interpretacje indywidualne dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 25 lipca 2014 r., nr IPPP1/443-442/14-4/ISZ, oraz z 10 lutego 2016 r., nr IPPP3/4512-1049/15-2/IG). Uważam zatem, że wskazane koszty wynajmu miejsc parkingowych spółka z o.o. może w całości zaliczać do kosztów uzyskania przychodów.

Podstawa prawna

Art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1036 ze zm.).

Spółka z o.o. wyrobiła dla pracownika firmową kartę kredytową. Czy rachunek bankowy założony przez bank do obsługi tej karty spółka powinna zgłosić na formularzu NIP-8?

Podatnicy wpisani do Krajowego Rejestru Sądowego obowiązani są dokonywać zgłoszeń identyfikacyjnych w zakresie danych uzupełniających (art. 5 ust. 2c ustawy o NIP). Dane te obejmują: skróconą nazwę (firmę), wykaz rachunków bankowych, adresy miejsc prowadzenia działalności, dane prowadzącego dokumentację rachunkową, w tym jego NIP, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej, dane kontaktowe, a w przypadku osobowych spółek handlowych i podmiotów podlegających wpisowi do rejestru przedsiębiorców na zasadach określonych dla spółek osobowych – dane dotyczące poszczególnych wspólników, w tym ich identyfikatory podatkowe (art. 5 ust. 2b ustawy o NIP). Także tylko w zakresie danych uzupełniających podmioty wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego obowiązane są dokonywać zgłoszeń aktualizacyjnych (art. 9 ust. 1 ustawy o NIP).

Chociaż z art. 5 ust. 2b ustawy o NIP nie wynika to wprost, obowiązek zgłaszania i aktualizacji dotyczy rachunków bankowych, których podatnik jest posiadaczem. Potwierdza to treść zgłoszenia NIP-8. Mając to na uwadze, pragnę zauważyć, że klienci banków nie są posiadaczami rachunków bankowych istniejących wyłącznie do obsługi kart kredytowych. Jest tak, gdyż cechą posiadania rachunku bankowego jest możliwość dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku (art. 50 ust. 1 prawa bankowego), co w przypadku rachunków bankowych istniejących wyłącznie do obsługi kart kredytowych nie ma miejsca.

W związku z tym uważam, że spółka z o.o. nie jest posiadaczem wskazanego rachunku bankowego (do obsługi karty kredytowej). W konsekwencji nie ma ona obowiązku zgłaszania tego rachunku poprzez aktualizację zgłoszenia NIP-8.

Podstawa prawna

Art. 5 ust. 2b i 2c oraz art. 9 ust. 1 ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 63).

Art. 50 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2187 ze zm.).

Od 1 stycznia 2019 r. pracodawcy opłacają składki pracowniczych planów kapitałowych. Czy składki te stanowią opodatkowane PIT przychody pracowników?

1 stycznia 2019 r. weszła w życie ustawa o pracowniczych planach kapitałowych, która określa zasady gromadzenia środków w pracowniczych planach kapitałowych (dalej: PPK), zawierania umów o zarządzanie PPK i umów o prowadzenie PPK, finansowania i dokonywania wpłat do PPK oraz dokonywania wypłat transferowych, wypłat i zwrotu środków zgromadzonych w PPK. Ustawa ta przewiduje m.in., że środki gromadzone w PPK stanowią prywatną własność uczestnika PPK (zob. art. 3 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych).

Wejściu w życie ustawy o pracowniczych planach kapitałowych towarzyszyło wiele zmian w przepisach ustawy o PIT, w szczególności dodane zostało zwolnienie od podatku obejmujące dochody z tytułu uczestnictwa w pracowniczym planie kapitałowym (art. 21 ust. 1 pkt 58c ustawy o PIT) oraz przepisy określające przypadki, w których dochody z PPK są opodatkowane (art. 30a ust. 1 pkt 11a‒11f ustawy o PIT).

Uznać w tej sytuacji trzeba, że opłacane przez pracodawców składki na PPK nie stanowią podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym przychodów pracowników. Przyjęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby, że wbrew celowi ustawodawcy dochody z PPK są opodatkowane (w przypadkach gdy ma zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 58c ustawy o PIT) lub podwójnie opodatkowane (w przypadkach określonych przepisami art. 30a ust. 1 pkt 11a–11f ustawy o PIT).

Podstawa prawna

Art. 12, art. 21 ust. 1 pkt 58c oraz art. 30a ust. 1 pkt 11a‒11f ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm.).

Art. 3 ust. 1 ustawy z 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (Dz.U. poz. 2215).

W marcu tego roku sąd stwierdził nabycie przez spółdzielnię mieszkaniową w drodze zasiedzenia własności działki. Czy w związku z tym spółdzielnia powinna zapłacić VAT?

Opodatkowaniu VAT podlegają wyłącznie czynności wymienione w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Inne czynności nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. W związku z nabyciem własności rzeczy (w tym nieruchomości) w drodze zasiedzenia nie ma miejsca żadna z czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. W szczególności w przypadkach takich nie dochodzi do dostawy towarów. Potwierdzają to organy podatkowe w udzielanych wyjaśnieniach, czego przykładem może być interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 20 października 2011 r. (nr IBPP3/443-830/11/KO) czy interpretacja indywidualna dyrektora IS w Poznaniu z 16 maja 2013 r. (nr ILPP1/443-234/13-2/JSK). W pierwszej ze wskazanych interpretacji czytamy, że „dostawa towarów powinna podlegać ocenie przede wszystkim z punktu widzenia swoich aspektów ekonomicznych, mniejsze zaś znaczenie mają jej skutki o charakterze cywilnoprawnym, występujące na gruncie prawa cywilnego. Oderwanie pojęcia «dostawa towarów» od skutków cywilnoprawnych powstających na gruncie prawa prywatnego od ekonomicznych aspektów transakcji pozwala także na opodatkowanie czynności mających za przedmiot przeniesienie towarów, które to czynności byłyby nieważne (przede wszystkim z uwagi na zachowanie niewłaściwej formy) czy też nieskuteczne na gruncie prawa cywilnego”. W konsekwencji organ podatkowy wyjaśnił, że „nabycie nieruchomości przez zasiedzenie nie stanowi odpłatnej dostawy lub odpłatnego świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym nie powstanie po stronie Wnioskodawcy obowiązek podatkowy z ww. tytułu”.

Powoduje to, że w związku ze stwierdzonym przez sąd nabyciem własności działki przez zasiedzenie spółdzielnia mieszkaniowa nie musi płacić VAT. Nie jest to bowiem czynność podlegająca opodatkowaniu tym podatkiem.©℗

Podstawa prawna

Art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.).