Statystyka migracji pracowniczej bez liczb

Najpierw z danych MRPiPS dowiedzieliśmy się, że liczba zezwoleń na pracę wydanych w pierwszym półroczu 2025 r. była o jedną czwartą niższa niż w analogicznym okresie ubiegłego roku. Autorzy (przedstawiciele rządu) zastrzegli uczciwie, że nie należy tego trendu (jeszcze) przypisywać nowym przepisom regulującym dostęp cudzoziemców do polskiego rynku pracy, ale bardzo chętnie przypisaliby go zaostrzeniu polityki migracyjnej. Ocena tej zmiany była pozytywna i mimo poczynionego zastrzeżenia wyrażono radość z tej tendencji. Następnie publicyści i badacze zaczęli przyglądać się tabelkom uważniej i komentować słusznie, że zaostrzenie polityki powinno być zauważalne przez wzrost odmów, a tymczasem mniejsza liczba zezwoleń jest skutkiem mniejszej liczby składanych wniosków. Z dużą ostrożnością taką tendencję można by przypisywać raczej niepewności zasad i niechęci do ryzyka prawnego, jakie w nowych przepisach wiąże się z powierzaniem pracy cudzoziemcom. W podsumowaniu tego sporu okazało się, że choć liczba wniosków o zezwolenie na pracę nieznacznie spada, to liczba cudzoziemców wjeżdżających do Polski w celu podjęcia pracy jednak rośnie. Według danych GUS, potwierdzonych przez liczbę ubezpieczonych zgłoszonych do ZUS, w ciągu roku liczba pracujących legalnie cudzoziemców spoza UE wzrosła o 5,5 proc.

Aby zrozumieć tę rozbieżność: mniej wniosków o zezwolenie na pracę i więcej cudzoziemskich pracowników, wystarczy zdać sobie sprawę z tego, że liczba wydanych zezwoleń na pracę określa jedynie, jaki jest popyt na pracę cudzoziemców w Polsce. Od zezwolenia do podjęcia pracy jest bardzo długa droga, na której stoi konieczność uzyskania wizy lub innego dokumentu pozwalającego na wjazd do Polski, i to w celach zarobkowych.