Premier odcina się od siebie

To, że w naszym kraju przywileje mają ci, którzy są politycznie silniejsi, nie jest winą Platformy Obywatelskiej. Tylko ta partia, będąc jeszcze w opozycji, miała odwagę głosować przeciwko rażąco niesprawiedliwym emeryturom górniczym. Górnicy zażądali emerytur oderwanych od sumy wpłaconych składek. Składają się na nie inni podatnicy, choć ich przyszłe świadczenia będą o wiele niższe. Na wywalczone kilofami pod Sejmem emerytury górnicy przechodzą kilka lat przed pięćdziesiątką, a ich świadczenia są dwukrotnie wyższe niż średnia z ZUS. Po dojściu do władzy PO jednak na ten temat milczy. Likwidacja przywilejów mogłaby się okazać politycznie zbyt kosztowna.

Nadal na emerytury mundurowe przechodzą w wieku trzydziestu kilku lat zdrowi mężczyźni, tacy jak agent Tomek. Za piętnaście lat pracy przez kolejne czterdzieści podatnicy będą finansować ich świadczenia, a oni dorabiać sobie do sowitej emerytury. Emerytura po trzydziestce to przywilej nie tylko agentów specjalnych, ale wszystkich mundurowych. Coraz większą część budżetu MON pochłaniają emerytury. Polska nie staje się z tego powodu bezpieczniejsza. Tak jak polskie rolnictwo nie staje się bardziej nowoczesne z powodu tego, że rolnicy - jako jedyni w całej UE - nie są objęci powszechnym systemem podatkowym. Partie chłopskie nie godzą się nawet na to, by zaczęli liczyć swoje dochody. Wiedzą, co robią - mielibyśmy wiedzę o tym, jak dużo jest na wsi ludzi bardzo bogatych, którzy powinni partycypować w kosztach utrzymania państwa. Ukazałyby się też obszary biedy, których wygodniej nie widzieć. Lobby chłopskie jest za silne, żeby przywileje ograniczyć, państwo broni bogatych rolników, a nie biednych.

Rząd nie zamierza niezasłużonych przywilejów odbierać. Zamiast tego minister finansów proponuje odebrać ulgi na dzieci. Zgoda, że są źle adresowane, że najbiedniejsi i tak nie mogą z nich skorzystać. Tylko że projekt ustawy o finansach publicznych nie proponuje systemu bardziej sprawiedliwego. Jacek Rostowski chce tylko odebrać 6 mld zł. Tam, gdzie mu się to wydaje najłatwiejsze. Więc jeśli zadłużenie państwa przekroczy granicę 55 proc. PKB, uderzy to po kieszeni rodziny z dziećmi.

Kolejne rządy studiują sondaże poparcia, zamiast poświęcić trochę czasu na zdobycie wiedzy, komu w Polsce żyje się dobrze, a komu państwo powinno pomagać. Zadowalają się informacją, że przeciętnie nam się poprawia, podczas gdy niektórym grupom relatywnie się pogarsza. Zdobycie wiedzy, komu, wymaga jednak zajrzenia do badań budżetów domowych, które regularnie prowadzi GUS. Rozwiewają wiele mitów, jak choćby ten, że to emerytom jest w naszym kraju najgorzej. Bo najgorzej żyją właśnie rodziny obarczone dziećmi. To te badania powinny być podstawą polityki społecznej. Z badań GUS łatwo można też wyczytać odpowiedź na trudne pytania: dlaczego młodzi nie chcą mieć dzieci, dlaczego aż tak wielu ludzi decyduje się na samozatrudnienie (przedsiębiorcy także cieszą się przywilejami), dlaczego wreszcie aż tak sfrustrowani i rozgoryczeni są robotnicy. Łatwiej rozmawiałoby się o likwidacji przywilejów, gdyż lepiej byłoby widać, jak są rażąco niesprawiedliwe. Rząd PO-PSL nie zamierza rządzić mądrzej i sprawiedliwiej. Zadowala się zarządzaniem naszym strachem przed kompletnie nieodpowiedzialnym PiS. Sondaże na razie pokazują, że to dużo. Ale też dużo za mało.

@RY1@i02/2010/201/i02.2010.201.000.011d.001.jpg@RY2@

Joanna Solska

Joanna Solska

Autorka jest publicystką tygodnika "Polityka"