Noworoczna przyroda jako czarująca konsekwencja polityki rolnej

Kiedy wracam z zakupów ze wsi potwornie śliską drogą, muszę uważać, żeby nie śledzić, co robią na naszej łące sarenki w liczbie siedmiu plus jelonek. Zawsze do nas przychodziły, ale nie aż tak gromadnie. W tym roku była obfitość jabłek i mnóstwo z nich zostało na ziemi. Sarenkom bardzo to odpowiada, dorzucamy trochę siana pożyczonego od znajomych. Bliżej domu wielka topola, którą posadziliśmy dwadzieścia pięć lat temu, kiedy kupiliśmy dom. Teraz szumi, huczy, a jej gałęzie utrudniają jazdę traktorom z kradzionym z lasu drzewem. Na szczycie topoli lub na pobliskich starych lipach siedzą dwa godła narodowe, czasem godła te nawet podlatują do gruszki, na której wisi słonina dla sikorek i sójek. Są to naturalnie orły bieliki, które mają gdzieś w pobliżu gniazdo i stale nas odwiedzają. Słyszymy ich krzykliwy i skrzekliwy głos, bardzo nieprzyjemny, ale orzeł bielik to wielka rzadkość, więc rozważamy, czy nie zgłosić tego do nadleśnictwa.