Igrzyska wszystkich równych

Unoszony emocjami tłum zerwał się z miejsc na arenie w Madison Square Garden. Ostatnie minuty meczu wywołały kolejny przypływ entuzjazmu. Wszyscy krzyczeli, gwizdali, dęli w trąby - kibicowali. W sumie nieważne kto komu, ważne, aby głośno, aby dobitnie, aby duch rywalizacji żył! Wszechotaczający mnie wrzask i jazgot uzewnętrzniał przede wszystkim jedno - nadchodzące katharsis - sens igrzysk, sens walki, cel zwycięstwa. Wrzawa narastała z sekundy na sekundę, przekraczając co chwilę kolejne, wydawałoby się nieosiągalne, apogeum. Otaczali mnie dopingujący ludzie, którzy pulsowali w rytm odgłosów cykającego zegara, odmierzającego ostatnie chwile rozgrywki. I raptem, gdy odgwizdano koniec, tłum zastygł. Wszystko ucichło. Zamarło. Stanęło w oczekiwaniu na wynik, by chwilę później znów eksplodować - tym razem na cześć tego, kto wygrał...