Jeden u ręki trzeciego urzędnika: felieton o dużej spółce

Nasi praprzodkowie w swojej długiej drodze do abstrakcyjnego myślenia zaczęli od zliczania do dwóch. Dalszych liczebników nie było, dalej było "dużo" albo "tłum". Ślady takiego zliczania są głęboko osadzone w większości języków. W języku polskim do XVI w. używana była liczba podwójna, której używano właśnie z liczebnikiem "dwa". A wszystko później to już była liczba mnoga. Dobrze to widać w angielskim, w którym "trzy" (three) jest powiązane etymologiczne z: "trzykrotnie" (thrice), które kiedyś również oznaczało "wielokrotnie", "throng" (tłum), "through" (poprzez, na wskroś) oraz "troop" (stado, odział wojska). Dodatkowo do budowy wielu słów używany jest łaciński przedrostek "trans-" (transfer, transport, transmisja). Jak widać, były jeden i dwa, a później dużo, wiele, przestrzeń, a w niektórych językach nawet odejście w zaświaty.