Polityka przemysłowa to recepta na klęskę

Od wybuchu kryzysu gospodarczego w 2008 r. popularność zyskuje nowa polityka przemysłowa, która w rzeczywistości stanowi powrót do rozwiązań znanych od dziesięcioleci. Odświeżane są stare idee, które w latach 80. i 90. ubiegłego wieku zostały porzucone ze względu na ich szkodliwość. Jednym z najczęściej cytowanych zwolenników polityki przemysłowej jest Justin Yifu Lin, który pod hasłem nowej ekonomii strukturalnej chwali państwowe interwencje w Chinach. W latach 70. ze względów ideologicznych zdezerterował on z armii Tajwanu i po przedostaniu się do ChRL zrobił karierę jako ekonomista i doradca partii komunistycznej. Chiny osiągnęły sukces po przejściu od gospodarki socjalistycznej do prywatnej i wprowadzeniu wolnego rynku. W ciągu 30 lat udział sektora prywatnego w gospodarce wzrósł z 0 proc. w 1980 r. do 74 proc. PKB w 2011 r. Justin Lin skupia się na działaniach państwa i opisuje zalety planowania gospodarczego, kontroli handlu zagranicznego i wspierania wybranych sektorów gospodarki kosztem innych.