Kronika prawa

ministra finansów z 25 września 2009 r. w sprawie rocznych sprawozdań zakładów ubezpieczeń dotyczących transakcji przeprowadzonych w ubezpieczeniowej grupie kapitałowej

po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. 30 października 2009 r.

Krajowy zakład ubezpieczeń podlegający dodatkowemu nadzorowi oraz główny oddział sporządza roczne sprawozdanie dotyczące transakcji przeprowadzonych w ubezpieczeniowej grupie kapitałowej. Obowiązkowi sprawozdawczemu podlegają transakcje, z tytułu których po stronie krajowego zakładu ubezpieczeń powstało w okresie sprawozdawczym zobowiązanie lub wierzytelność o wartości przekraczającej 3 proc. wysokości kapitału gwarancyjnego krajowego zakładu ubezpieczeń podlegającego dodatkowemu nadzorowi albo głównego oddziału.

ministra finansów z 2 października 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu wyliczenia wysokości marginesu wypłacalności oraz minimalnej wysokości kapitału gwarancyjnego dla działów i grup ubezpieczeń

z dniem 1 stycznia 2010 r.

Zakład ubezpieczeń jest obowiązany posiadać środki własne w wysokości nie niższej niż margines wypłacalności i nie niższej niż kapitał gwarancyjny.

Margines wypłacalności zakładu ubezpieczeń stanowi sumę:

● marginesu wypłacalności zakładu ubezpieczeń, obliczonego zgodnie z przepisami dotyczącymi gospodarki finansowej zakładów ubezpieczeń, oraz

● marginesu wypłacalności zakładu reasekuracji, obliczonego zgodnie z przepisami dotyczącymi gospodarki finansowej zakładów reasekuracji.

ministra obrony narodowej z 1 października 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy pełniących służbę kandydacką

z dniem 1 stycznia 2010 r.

Żołnierzom pełniącym służbę kandydacką - kadetowi szkoły podoficerskiej - przysługuje uposażenie zasadnicze w stawce miesięcznej w wysokości 35 proc. najniższego uposażenia.

ministra rolnictwa i rozwoju wsi z 24 września 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych zawartości substancji niepożądanych w paszach

po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. 30 października 2009 r.

ministra spraw wewnętrznych i administracji z 8 października 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie urlopów policjantów

po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. 30 października 2009 r.

Policjantowi skierowanemu na studia pierwszego stopnia albo studia drugiego stopnia, albo studia podyplomowe do Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie przysługuje płatny urlop okolicznościowy w wymiarze:

● jednego dnia roboczego na przygotowanie się do złożenia każdego egzaminu przeprowadzanego po zakończeniu przedmiotu;

● 21 dni roboczych w ostatnim roku studiów pierwszego stopnia lub studiów drugiego stopnia albo 7 dni roboczych w ostatnim semestrze studiów podyplomowych na przygotowanie pracy dyplomowej albo podyplomowej lub przygotowanie się i przystąpienie do złożenia egzaminu dyplomowego albo podyplomowego, jeśli program tych studiów to przewiduje.

ministra środowiska z 24 września 2009 r. w sprawie wzoru rocznego prawozdania o rodzaju, ilości i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów

z dniem 1 stycznia 2010 r.

ministra środowiska z 30 września 2009 r. w sprawie wzoru zaświadczenia potwierdzającego recykling oraz wzoru zaświadczenia potwierdzającego inne niż recykling procesy odzysku

po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, tj. 30 października 2009 r.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 6 października 2009 r., sygn. akt SK 46/07

Zasady przedłużania aresztu tymczasowego są zgodne z konstytucją - uznali sędziowie Trybunału. Trybunał zwrócił uwagę, że przy nowelizacji przepisu ustawodawca, stanowiąc przesłanki przedłużenia tymczasowego aresztowania, dokonał zaostrzenia wymogów stawianych w tym zakresie sądowi. Na sądzie ciąży obowiązek wykazania przyczyn przedłużenia tymczasowego aresztowania przed uzyskaniem zgody na taką formę zabezpieczenia w toczącym się procesie. W szczególności sąd, decydując o kolejnym przedłużeniu tymczasowego aresztowania, nie powinien tolerować bezczynności procesowej organu odpowiedzialnego za konkretny etap postępowania karnego. W sytuacji gdy postępowanie prowadzone jest przez sąd bez przewlekłości, a konieczność utrzymywania tymczasowego aresztowania jest uzasadniona realną, bo potwierdzoną wcześniej konkretnym faktem ucieczki oskarżonego - co miało miejsce w przypadku skarżącego - lub realnym zagrożeniem ucieczką, nie zachodzi naruszenie zasady proporcjonalności ograniczenia prawa do wolności osobistej. Zdaniem Trybunału w sytuacji kiedy do wydłużenia toku postępowania sądowego dochodzi z przyczyn leżących po stronie sprawcy, w związku z wykonywaniem czynności dowodowych w sprawie o szczególnej zawiłości lub poza granicami kraju (ma to charakter obiektywny przy obecnej strukturze procesu karnego), nie ma faktycznej możności bezwzględnego określenia maksymalnej granicy okresu tymczasowego aresztowania. Właściwą metodą przeciwdziałającą nadmiernemu wydłużeniu czasu trwania tymczasowego aresztowania może być wzmożona kontrola toku postępowania przed sądem I instancji sprawowana przez właściwy sąd apelacyjny przy rozpoznawaniu wniosku o przedłużenie stosowania tego środka zapobiegawczego na podstawie kwestionowanego przepisu.

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 271 z 16 października 2009 r.

Komisji (WE) nr 966/2009 z 15 października 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 657/2008 ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do pomocy wspólnotowej na rzecz dostarczania mleka i niektórych przetworów mlecznych dla uczniów w instytucjach oświatowych

następnego dnia po opublikowaniu, tj. 17 października 2009 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE. Omówienie: Niektóre z produktów wymienionych w pierwotnym wykazie okazały się niedostępne na rynku w wielu państwach członkowskich. Dlatego poszerzono go. Ponieważ operacja ta nie pociąga za sobą zmiany współczynników stosowanych do określania stawki pomocy, pozostawiono ją bez zmian. Produkty kwalifikujące się do objęcia wspólnotową pomocą to w kategorii I - mleko poddane obróbce cieplnej, mleko z dodatkiem czekolady, soku owocowego lub smakowe, zawierające wagowo przynajmniej 90 proc. mleka oraz maksymalnie 7 proc. cukru lub miodu, fermentowane przetwory mleczne z dodatkiem lub bez dodatku soku owocowego, smakowe lub niesmakowe, zawierające wagowo przynajmniej 90 proc. mleka oraz maksymalnie 7 proc. cukru lub miodu.

W kategorii II mieszczą się smakowe lub niesmakowe przetwory mleczne z owocami fermentowane lub nie, zawierające wagowo przynajmniej 75 proc. mleka oraz maksymalnie 7 proc. cukru lub miodu. Kategoria III obejmuje sery świeże i topione, zawierające do 10 proc. dodatków niemlekowych. Kategoria IV to sery Grana Padano i Parmigiano Reggiano. W kategorii V mieszczą się sery zawierające do 10 proc. dodatków niemlekowych, które nie wchodzą w zakres kategorii III ani IV.

Komisji (WE) nr 967/2009 z 15 października 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1418/2007 dotyczące wywozu w celu poddania odzyskowi niektórych odpadów do pewnych państw nienależących do OECD

20 dnia po opublikowaniu, tj. 5 listopada 2009 r. Stosuje się je od dnia wejścia w życie. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisja otrzymała odpowiedzi od Czarnogóry, Nepalu, Serbii i Singapuru na jej pisemny wniosek w sprawie potwierdzenia na piśmie, że odpady wymienione w załączniku III lub IIIA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, których wywóz nie jest zakazany na mocy art. 36 tego aktu prawnego, mogą być wywożone ze Wspólnoty w celu poddania ich odzyskowi w tych państwach, oraz w sprawie informacji na temat ewentualnych procedur kontrolnych przeprowadzanych w państwie przeznaczenia. Komisja otrzymała także dodatkowe informacje dotyczące Hongkongu, Indonezji i Ukrainy. Dlatego został zmieniony załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1418/2007.

Decyzja Komisji z 15 października 2009 r. zmieniająca decyzję 2008/155/WE w odniesieniu do okresu jej obowiązywania oraz niektórych zespołów pobierania i produkcji zarodków w Australii, Kanadzie, Nowej Zelandii i Stanach Zjednoczonych (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 7730).

Jest skierowana do państw członkowskich UE. Stosuje się ją do 31 grudnia 2009 r.

Australia, Kanada, Nowa Zelandia i Stany Zjednoczone zwróciły się z wnioskiem o wprowadzenie zmian w wykazie w pozycjach dotyczących tych państw, w odniesieniu do niektórych zespołów pobierania i produkcji zarodków bydlęcych. Państwa te przedstawiły gwarancje przestrzegania odpowiednich zasad określonych w Dyrektywie 89/556/EWG, zaś służby weterynaryjne tych krajów oficjalnie zatwierdziły odnośne zespoły pobierania i produkcji zarodków przeznaczonych do wywozu do Wspólnoty. Dlatego zmieniono decyzję 2008/155/EWG.

Artykuł 7 ust. 1 pierwszej Dyrektywy Rady 89/104/EWG z 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, w brzmieniu zmienionym przez porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym z 2 maja 1992 r., należy interpretować w ten sposób, że zgoda właściciela znaku towarowego na obrót towarami z tym znakiem dokonywany bezpośrednio w Europejskim Obszarze Gospodarczym przez podmiot trzeci niemający żadnego związku gospodarczego z tym właścicielem może mieć charakter dorozumiany, jeżeli zgoda ta wynika z faktów i okoliczności poprzedzających, równoczesnych lub późniejszych względem wprowadzenia do obrotu na tym obszarze, które w opinii sądu krajowego jednoznacznie wskazują na zrzeczenie się przez właściciela przysługującego mu wyłącznego prawa -

Przedsięwzięcie dotyczące odprowadzania wód gruntowych przenikających do tunelu, w którym są umieszczone przewody elektryczne, oraz wprowadzania wody do gruntu lub skały w celu wyrównania ewentualnego obniżenia poziomu wód gruntowych, a także dotyczące budowy i utrzymania urządzeń odprowadzających i doprowadzających wodę wchodzi w zakres stosowania pkt 10 lit. l) załącznika II do Dyrektywy Rady 85/337/EWG z 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej Dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 26 maja 2003 r., niezależnie od końcowego przeznaczenia wód gruntowych, a w szczególności niezależnie od tego, czy będą one czy nie przedmiotem późniejszego wykorzystania. Członkowie zainteresowanej społeczności w rozumieniu art. 1 ust. 2 oraz art. 10a Dyrektywy 85/337, zmienionej Dyrektywą 2003/35, powinni mieć prawo odwołania się od rozstrzygnięcia, w którym organ należący do systemu sądowniczego państwa członkowskiego orzekł w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na przedsięwzięcie, i to niezależnie od roli, jaką mogli oni odegrać w procesie rozpatrywania rzeczonego wniosku, uczestnicząc w postępowaniu przed tym organem i przedstawiając przy tej okazji swoje stanowisko. Artykuł 10a Dyrektywy 85/337, w wersji zmienionej dyrektywą 2003/35, stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który zastrzega prawo odwołania się od decyzji dotyczącej działalności wchodzącej w zakres zastosowania tej dyrektywy w jej zmienionej wersji wyłącznie na rzecz stowarzyszeń ochrony środowiska liczących co najmniej 2000 członków -

Artykuły 43 WE, 49 WE i 89 WE nie sprzeciwiają się bezpośredniemu powierzeniu usługi publicznej, obejmującej wcześniejsze wykonanie pewnych prac, spółce o kapitale mieszanym publiczno-prywatnym, utworzonej specjalnie w celu świadczenia tej usługi i posiadającej wyłączny cel działalności, w której prywatny udziałowiec został wyłoniony w trybie przetargu publicznego, po sprawdzeniu wymogów finansowych, technicznych, operacyjnych i zarządczych w związku z wykonywaną usługą oraz szczególnych cech składanej przez niego oferty w odniesieniu do usługi, która ma być świadczona, pod warunkiem że omawiane postępowanie przetargowe jest zgodne z zasadami wolnej konkurencji, przejrzystości i równego traktowania przewidzianymi w Traktacie WE w odniesieniu do koncesji -

Na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 5 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503 ze zm.) strona może - niezależnie od innych roszczeń wynikających z umowy - dochodzić zwrotu bezpodstawnie uzyskanych korzyści z tytułu pobrania innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży -

W sprawie z powództwa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o określenie odszkodowania na podstawie art. 45 ust. 3 ustawy z 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2005 r. nr 41, poz. 398 ze zm.) gmina nie ma legitymacji biernej -

Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Marek Kobylański