Wygaszenie pomocy dla Ukraińców. Da się bez histerii

O szczegółowych zapisach można dyskutować. Ktoś powie, że po czterech latach od rosyjskiej inwazji państwo polskie powinno zacząć zrównywać status ukraińskich uchodźców wojennych z innymi migrantami. Statystyki dowodzą, że przygniatająca większość z nich utrzymuje się sama, pracuje bądź prowadzi działalność gospodarczą. Cztery lata to wystarczająco długi czas, by zalegalizować pobyt na ogólnych zasadach, niezależnie od odstręczającej procedury złożonej na barki niedofinansowanych i cierpiących na kosmiczne braki kadrowe (w stosunku do potrzeb) wojewódzkich wydziałów spraw cudzoziemców.

Ukraińska doktryna Kamińskiego

Ktoś inny odparłby na to, że sytuacja Ukrainy pozostaje wyjątkowa i nie wydarzyło się nic, byśmy mieli odejść od doktryny Mariusza Kamińskiego, ówczesnego szefa MSWiA, który tuż po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji zapowiedział publicznie, że „wasze żony, wasze dzieci, wasze matki, jeżeli trafią do naszego kraju, spotkają się z pełną opieką”. A jednak wydarzyło się dużo. Prawo i Sprawiedliwość w inspirowanym Donaldem Trumpem wyścigu ze skrajną prawicą w zasadzie odrzuciło już ideologiczną podbudowę pomocy dla Ukrainy jako warunku sine qua non skutecznego powstrzymywania rosyjskiej agresji na resztę regionu. Koalicja rządząca też potrafi się ścigać na hasła z radykałami, stopniowo przesuwając okno Overtona pod prawą ścianę.