Kronika prawa

Rada Ministrów

OCHRONA ZDROWIA

w sprawie przyznania ministrowi zdrowia, z ogólnej rezerwy budżetowej, środków finansowych, z przeznaczeniem na realizację programu wieloletniego pod nazwą "Wsparcie jednostek samorządu terytorialnego w działaniach stabilizujących system ochrony zdrowia",

SŁUŻBA CYWILNA

Uchwałę w sprawie procentowego podziału na poszczególne urzędy środków na wynagrodzenia, przewidzianych na dodatki specjalne w służbie cywilnej

RÓWNOUPRAWNIENIE

Informację w sprawie polityki na rzecz równouprawnienia i przeciwdziałania dyskryminacji ze względu na płeć, przedłożoną przez pełnomocnika rządu do spraw równego traktowania

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 258

ANTYDUMPING

Rady (WE) nr 913/2009 z 24 września 2009 r. kończące przegląd pod kątem nowego eksportera dotyczący rozporządzenia (WE) nr 1174/2005 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, ponownie nakładające cło w odniesieniu do przywozu od jednego eksportera w tym kraju i kończące rejestrację tego przywozu

następnego dnia po opublikowaniu, tj. 2 października 2009 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Stwierdzono, że przywóz do Wspólnoty ręcznych wózków paletowych i ich zasadniczych części, tj. mechanizmów hydraulicznych i podwozia, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, objętych obecnie kodami CN ex 8427 90 00 i ex 8431 20 00, wyprodukowanych i sprzedawanych na wywóz do Wspólnoty przez Crown Suzhou, powinien podlegać ogólnokrajowej stawce cła, mającej zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw, wynoszącej 46,7 proc., nałożonej rozporządzeniem (WE) nr 1174/2005 i że należy ponownie nałożyć takie cło. Nałożono więc - z mocą od 23 stycznia 2009 r. - cło antydumpingowe, mające zastosowanie (zgodnie z art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1174/2005) do wszystkich innych przedsiębiorstw w Chińskiej Republice Ludowej.

SPÓŁKI

2009/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 16 września 2009 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 48 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich

20 dnia po opublikowaniu, tj. 21 października 2009 r. Skierowana jest do państw członkowskich UE.

Środki koordynujące, zawarte w tej dyrektywie stosuje się do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w państwach członkowskich. W Polsce odnoszą się one do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, komandytowo-akcyjnej i akcyjnej. Państwa członkowskie mają podjąć niezbędne środki po to, żeby zapewnić obowiązkową jawność w odniesieniu do spółek, których dyrektywa dotyczy. Należy więc zapewnić upublicznienie co najmniej aktu założycielskiego oraz statutu, jeśli są to oddzielne dokumenty, ich zmiany, m.in. dotyczące czasu trwania spółki, skonsolidowane teksty zmienionych aktu założycielskiego lub statutu, informacje o powołaniu, zakończeniu sprawowania funkcji i dane członków takiego organu, czyli osób upoważnionych do reprezentowania spółki wobec osób trzecich oraz do reprezentowania jej w postępowaniu sądowym. Poza tym z ujawnionych informacji musi wynikać, czy owe upoważnione osoby reprezentują spółkę samodzielnie, czy wspólnie, czy uczestniczą w zarządzaniu, nadzorowaniu lub kontrolowaniu spółki. Co najmniej raz w roku należy uaktualniać kwotę kapitału zakładowego, chyba że zmiana musiałaby wynikać ze zmiany umowy spółki lub statutu. Ujawniane muszą też być dokumenty księgowe za każdy rok obrotowy (należy je publikować zgodnie z Dyrektywami Rady 78/660/EWG, 83/349/EWG, 86/635/EWG i 91/674/EWG. Ujawniać należy także każdą zmianę siedziby spółki, jej likwidację czy stwierdzenie przez sąd nieważności umowy spółki.

Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/102/WE z 16 września 2009 r. w sprawie prawa spółek, dotycząca jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością

20 dnia po opublikowaniu, tj. 21 października 2009 r. Skierowana jest do państw członkowskich UE.

Jedyny wspólnik wykonuje uprawnienia zgromadzenia wspólników. Uchwały jedynego wspólnika podjęte w sprawach zastrzeżonych dla zgromadzenia wspólników są protokołowane lub sporządzane w formie pisemnej. Gdy państwo członkowskie dopuszcza istnienie spółek jednoosobowych w rozumieniu również w odniesieniu do spółek akcyjnych (tak jak to ma miejsce w polskim kodeksie spółek handlowych), to i do nich stosuje się tę dyrektywę. Umowy zawierane między jedynym wspólnikiem a reprezentowaną przez niego jego spółką są protokołowane lub sporządzane w formie pisemnej. Niemniej - państwa członkowskie mogą nie stosować tej zasady do czynności zwykłego zarządu.

UZNANIE REJESTRU

Komisji z 30 września 2009 r. w sprawie nieograniczonego rozszerzenia uznania przez Wspólnotę Polskiego Rejestru Statków

Po przeprowadzeniu oceny Polskiego Rejestru Statków zgodnie z art. 11 ust. 3 Dyrektywy 94/57/WE opartej na wynikach czterech inspekcji przeprowadzonych w 2007 r. przez ekspertów Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego rozszerzono od 29 września 2009 r. bez ograniczeń uznanie Polskiego Rejestru Statków przez Wspólnotę.

Dziennik Ustaw L 259

ŻEGLUGA ŚRÓDLĄDOWA

Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/100/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie wzajemnego uznawania świadectw zdolności żeglugowej statków żeglugi śródlądowej

20 dnia po opublikowaniu, tj. 22 października 2009 r. Jest skierowana do państw członkowskich UE.

Przepisy te stosuje się do statków żeglugi śródlądowej używanych do transportu towarów, mających łączną wyporność 20 t lub większą, o długości mniejszej niż 20 m, a także dla których iloczyn długości, szerokości i zanurzenia jest mniejszy niż 100 m³. Świadectwa zdolności żeglugowej są wydawane przez państwo członkowskie, w którym statek żeglugi śródlądowej jest wpisany do rejestru lub ma swój port macierzysty. Dokumenty te może też wydawać państwo członkowskie, na którego terytorium właściciel statku ma miejsce zamieszkania. Każde państwo członkowskie, które zarządziło przerwanie żeglugi statku albo wyraziło zamiar przerwania żeglugi statku, w przypadku nieusunięcia usterki, informuje właściwe organy państwa, w którym świadectwo zdolności żeglugowej lub dokumenty zostały wydane, o przyczynach takiej decyzji.

SPÓŁKI

Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/109/WE z dnia 16 września 2009 r. zmieniająca Dyrektywy Rady 77/91/EWG, 78/855/EWG i 82/891/EWG oraz Dyrektywę 2005/56/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących sprawozdawczości i dokumentacji w przypadku połączeń i podziałów

20 dnia po opublikowaniu, tj. 22 października 2009 r. Jest skierowana do państw członkowskich UE.

Państwa członkowskie powinny móc postanowić, że nie ma potrzeby spełniania wymagań szczegółowego sprawozdania i informacji dotyczących połączenia lub podziału spółek, o których mowa w art. 9 i w art. 11 ust. 1 lit. c) Dyrektywy 78/855/EWG oraz w art. 7 i w art. 9 ust. 1 lit. c) Dyrektywy 82/891/EWG, jeżeli wszyscy akcjonariusze spółek uczestniczących w połączeniu lub podziale wyrażą zgodę na zwolnienie z takich obowiązków. Połączenia pomiędzy spółkami dominującymi i spółkami zależnymi mają ograniczony wpływ ekonomiczny na akcjonariuszy, a także na wierzycieli, w przypadku gdy w posiadaniu spółki dominującej znajduje się 90 proc. lub więcej akcji i innych papierów wartościowych spółki zależnej przyznających prawo głosu. Dotyczy to również niektórych podziałów, zwłaszcza gdy spółki dzielą się na nowe spółki, które stają się własnością akcjonariuszy proporcjonalnie do ich praw w spółce podlegającej podziałowi. W takich przypadkach należy zatem zredukować wymogi dotyczące sprawozdawczości, wynikające z przepisów Dyrektyw 78/855/EWG i 82/891/EWG.

Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

SPÓŁKI PRAWA FRANCUSKIEGO

Artykuł 2 lit. a) dyrektywy Rady z 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spó- łek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich w związku z lit. f) załącznika do tej dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że spółka prawa francuskiego mająca formę société par actions simplifiée nie może zostać uznana za spółkę państwa członkowskiego - w rozumieniu tej dyrektywy przed jej zmianą przez Dyrektywę Rady 2003/123 z 22 grudnia 2003 r. -

MIGRACJA PRACOWNIKÓW

Wykładni art. 39 WE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, żeby właściwe władze państwa członkowskiego stosowały ustawodawstwo krajowe, które zgodnie z art. 40 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych (...), uzależnia nabycie praw do świadczenia z tytułu niezdolności do pracy od zakończenia pierwszego okresu niezdolności do pracy trwającego jeden rok, w przypadku gdy skutkuje to tym, że pracownik migrujący opłaca składki na ubezpieczenie społeczne nieuprawniające go do świadczenia, w związku z czym znajduje się on w niekorzystnej sytuacji względem pracownika niebędącego pracownikiem migrującym -

DZIAŁALNOŚĆ W DZIEDZINIE MIESZKALNICTWA

Wykładni art. 56 WE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów krajowych, które uzależniają wykonywanie transgranicznej działalności przez organizacje zarejestrowane w dziedzinie mieszkalnictwa, w rozumieniu art. 70 ust. 1 Woningwet (ustawy o mieszkalnictwie), od uzyskania uprzedniego zezwolenia administracyjnego w zakresie, w jakim takie przepisy nie są oparte na obiektywnych, niedyskryminacyjnych i znanych wcześniej kryteriach, pozwalających w wystarczający sposób zakreślić ramy uznania władz krajowych, czego zbadanie należy do sądu krajowego -

OPODATKOWANIE EMISJI ROZLICZENIOWYCH

Artykuł 11 lit. a) Dyrektywy Rady 69/335/EWG z 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, w brzmieniu zmienionym Dyrektywą Rady 85/303/EWG z 10 czerwca 1985 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on pobieraniu podatku takiego w związku z emisją akcji w ramach systemu rozliczeniowego -

EUROPEJSKI NAKAZ ARESZTOWANIA

Obywatel państwa członkowskiego, który legalnie przebywa w innym państwie członkowskim, ma prawo powołać się na art. 12 akapit pierwszy WE przeciwko przepisom krajowym, takim jak Overleveringswet (ustawa o przekazywaniu osób) z 29 kwietnia 2004 r., ustalającym przesłanki, na podstawie których właściwy organ sądowy może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary pozbawienia wolności.

Artykuł 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi należy interpretować w ten sposób, że gdy chodzi o obywatela Unii, wykonujące nakaz państwo członkowskie nie może - poza wymogiem odnoszącym się do okresu pobytu w tym państwie - uzależniać zastosowania powodu fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, o którym mowa w tym przepisie, od dodatkowych wymogów administracyjnych, takich jak posiadanie zezwolenia na pobyt na czas nieokreślony.

Artykuł 12 akapit pierwszy WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom wykonującego nakaz państwa członkowskiego, na mocy których właściwy organ sądowy tego państwa odmawia wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko jego obywatelowi w celu wykonania kary pozbawienia wolności, jeżeli taka odmowa, gdy chodzi o obywatela innego państwa członkowskiego mającego prawo pobytu na podstawie art. 18 ust. 1 WE, jest uzależniona od przesłanki legalnego zamieszkiwania przez osobę, której dotyczy wniosek, przez nieprzerwany okres pięciu lat we wspomnianym wykonującym nakaz państwie członkowskim -

OPODATKOWANIE GIER LOSOWYCH

Utrzymując w mocy przepisy podatkowe zwalniające z podatku wygrane pochodzące z uczestnictwa w loteriach, grach i zakładach organizowanych w Królestwie Hiszpanii przez pewne podmioty publiczne i jednostki mające siedzibę w tym państwie członkowskim i wykonujące działalność o charakterze socjalnym lub dobroczynnym w celach niezarobkowych, podczas gdy zwolnienia tego nie przyznano w zakresie wygranych pochodzących z loterii, gier i zakładów organizowanych przez podmioty i jednostki mających siedziby w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego i wykonujących działalność tego samego rodzaju, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 WE oraz art. 36 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z 2 maja 1992 r. -

Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Marek Kobylański