Orzeczenia WSA w: Szczecinie, Warszawie, Białymstoku, Olsztynie

Przepis art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.: Dz.U. nr 14 z 2000 r., poz. 176 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. - z założenia ustawodawcy winien znajdować zastosowanie w sprawach, w których ukrywane są dochody lub dochody te pochodzą z tzw. szarej strefy gospodarki. Przepis ten natomiast, tylko w wyjątkowych sytuacjach, powinien znajdować zastosowanie w sprawach, w których znane są nie tylko źródła przychodów, ale także wiadomo o tych przychodach, że wolne one były od opodatkowania podatkiem dochodowym albo opodatkowane były zryczałtowanymi formami lub też opodatkowane były w sposób niezależny od osiąganych z tych źródeł dochodów, jak w przypadku opodatkowania podatkiem rolnym, gdzie podstawa opodatkowania zależna jest od liczby hektarów przeliczeniowych ustalanych na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych, a podatnik wskutek nieposiadania dokumentów obejmujących wysokość przychodów i wydatków (brak obowiązku prawnego) oraz z powodu upływu czasu nie jest w stanie udowodnić, lecz jedynie uprawdopodobnić wysokość osiąganych dochodów z takich źródeł przychodów. Wskazany wyżej sposób opodatkowania przez ustawodawcę działalności rolniczej, funkcjonujący na przestrzeni wielu lat i pozostający bez związku z osiąganymi dochodami, skutkował tym, że podatnicy tego podatku, niemający - z woli ustawodawcy - obowiązku dokumentowania uzyskiwanych przychodów i ponoszonych wydatków, nie są w stanie, po wielu latach, udokumentować i wykazać dowodami (w rozumieniu procesowym) wysokości osiąganych dochodów z tej działalności, które to dochody - co należy podkreślić - były wolne od opodatkowania podatkiem dochodowym.

I SA/Sz 564/08

Sąd rejonowy uzasadnia postanowienie rozpoznające skargę na czynność komornika tylko wtedy, gdy podlega ono zaskarżeniu (art. 357 par. 1 i 2 w zw. z art. 13 par. 2 k.p.c.).

III CZP 107/08

Przyczyny odroczenia zasadniczej służby wojskowej wymienione w treści art. 39 ust. 1 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2004 r., nr 241, poz. 2416 z późn zm.) są przyczynami obligatoryjnymi i jeżeli organ stwierdzi wystąpienie którejś z tych przyczyn, jest bezwzględnie zobowiązany wydać decyzję o odroczeniu zasadniczej służby wojskowej, nawet wówczas gdyby miało to być kolejne odroczenie (przesłanka ta nie jest bowiem uwarunkowana ograniczeniami określonymi w ust. 4 oraz ust. 5 omawianego przepisu). Przyczyny odroczenia zasadniczej służby wojskowej, wymienione w treści art. 39 ust. 3 omawianej ustawy są przyczynami fakultatywnymi. Wystąpienie którejś z tych przyczyn powoduje konieczność rozważenia przez organ, w granicach uznania administracyjnego, zasadności odroczenia zasadniczej służby wojskowej.

II SA/Wa 1092/08

Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji nie jest uzależniony od charakteru wydanej decyzji, a mianowicie, czy mamy do czynienia z rozstrzygnięciem związanym, czy o charakterze uznaniowym. Wyjątki od obowiązku uzasadniania decyzji zawiera wyłącznie art. 107 par. 4 i par. 5 k.p.a., a skoro żaden z powołanych przepisów nie ustanawia możliwości odstąpienia od sporządzania uzasadnienia w przypadku decyzji związanej, to uznać należy, że każda decyzja administracyjna bez względu na jej charakter winna zawierać uzasadnienie wymagane przepisem art. 107 par. 3 k.p.a.

II SA/Bk 601/08

Czynności skarżącego (jako syndyka, nadzorcy sądowego, zarządcy przymusowego), wykonywane w okresie obowiązywania ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 z poźn. zm.), podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

I SA/Ol 469/08