Kronika prawa

z 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 25 września 2010 r.

Nowelizacja ma na celu prawidłowe wdrożenie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/71/WE z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE. Komisja Europejska wskazała, że w przypadku dokonywania zgodnie z art. 17 dyrektywy publicznej oferty lub wnioskowania o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym w Rzeczypospolitej Polskiej jako przyjmującym państwie członkowskim przepisy art. 37 ust. 1 ustawy o ofercie wymagają, aby prospekt zatwierdzony przez macierzyste państwo członkowskie emitenta był zawsze tłumaczony na język polski. Jednocześnie Komisja Europejska zauważyła, że zgodnie z art. 19 ust. 3 dyrektywy prospekt emisyjny sporządza się w języku dopuszczonym przez właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego oraz udostępnia albo w języku dopuszczonym przez właściwe organy każdego przyjmującego państwa członkowskiego, albo w języku przyjętym w sferze międzynarodowych finansów, według wyboru odpowiednio emitenta, oferującego lub osoby wnioskującej o dopuszczenie do obrotu. Właściwy organ każdego przyjmującego państwa członkowskiego może jedynie wymagać, aby na jego język urzędowy zostało przetłumaczone podsumowanie prospektu emisyjnego. W związku z powyższym Komisja Europejska stwierdziła, że Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy Dyrektywy 2003/71/WE.

z 5 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 25 września 2010 r.

z 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych

z dniem 1 lipca 2011 r.

Elektroniczne dowody osobiste mają umożliwić każdemu obywatelowi załatwianie spraw urzędowych przez internet. Dokument będzie zawierał elektroniczny nośnik danych - tzw. czip. Nie będzie więc już potrzebny kosztowny podpis elektroniczny, żeby załatwić sprawy urzędowe. Wniosek o wydanie dowodu osobistego z mikroprocesorem będzie można złożyć w dowolnej gminie na terenie kraju, a także drogą elektroniczną.

Prawo do posiadania dowodu osobistego będzie przysługiwało każdemu obywatelowi Rzeczypospolitej Polskiej od urodzenia. Dokument, który zostanie wydany osobie, która nie ukończyła 5. roku życia, będzie ważny przez okres 5 lat od daty wydania dowodu osobistego. Z kolei dowód osobisty wydany osobie, która ukończyła 5. rok życia, będzie ważny przez okres 10 lat od daty wydania. Obowiązek posiadania dowodu osobistego będzie ciążył na każdym pełnoletnim obywatelu zamieszkującym na terytorium Polski.

Nowa ustawa nie przewiduje zróżnicowania graficznego dowodów osobistych ze względu na pełnoletność i niepełnoletność.

Nowy dowód osobisty będzie posiadał warstwę graficzną oraz warstwę elektroniczną. Warstwa graficzna zawierająca zdjęcie osoby oraz jej dane osobowe, tak jak dzisiaj, będzie służyła potwierdzaniu tożsamości przy codziennych czynnościach administracyjnych i prawnych.

Dowód osobisty będzie udostępniał dane z warstwy elektronicznej w celu ich porównania z danymi zawartymi w warstwie graficznej. Dostęp do danych elektronicznych będzie następował na żądanie uprawnionych organów lub w sposób zapewniający kontrolę obywatela nad dostępem do danych zapisanych w warstwie elektronicznej dowodu osobistego. W ten sposób nowy dokument będzie uwierzytelniany wraz z jego posiadaczem w systemach teleinformatycznych urzędów i innych instytucji.

ministra środowiska z 26 sierpnia 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć, które mogą być realizowane jako projekty wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 25 września 2010 r.

Jako projekty wspólnych wdrożeń na terytorium Polski będą mogły być realizowane przedsięwzięcia polegające na:

● redukcji lub uniknięciu emisji gazów cieplarnianych z procesów wytwarzania energii, w szczególności przez zmianę stosowanych paliw, zmianę technologii wytwarzania energii i działania prowadzące do oszczędności energii pierwotnej czy wykorzystanie odnawialnych źródeł energii,

● wykorzystaniu energii odpadowej,

● redukcji lub uniknięciu emisji gazów cieplarnianych w procesach przemysłowych,

● redukcji lub uniknięciu emisji metanu,

● redukcji lub uniknięciu emisji gazów cieplarnianych w sektorze transportu, w szczególności przez zamianę paliwa na niskoemisyjne, polegającą zwłaszcza na zastępowaniu silników spalających olej napędowy lub benzynę silnikami spalającymi gaz ziemny, silnikami spalającymi LPG, silnikami hybrydowymi oraz silnikami elektrycznymi,

● redukcji lub ograniczeniu emisji lub pochłaniania wynikających z użytkowania gruntów, zmiany sposobu użytkowania gruntów i leśnictwa, w szczególności przez zalesienie, ponowne zalesienie, zrównoważoną gospodarkę leśną oraz rekultywację gruntów.

Komisji (UE) nr 799/2010 z 10 września 2010 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

11 września 2010 r.

Komisji (UE) nr 800/2010 z 10 września 2010 r. zmieniające ceny reprezentatywne oraz kwoty dodatkowych należności przywozowych w odniesieniu do niektórych produktów w sektorze cukru, ustalone rozporządzeniem (WE) nr 877/2009 na rok gospodarczy 2009/10

11 września 2010 r.

z 7 września 2010 r. w sprawie zmiany decyzji 1999/70/WE dotyczącej zewnętrznych biegłych rewidentów krajowych banków centralnych w odniesieniu do zewnętrznego biegłego rewidenta Narodna banka Slovenska - 2010/484/UE

Sprawozdania finansowe Europejskiego Banku Centralnego (EBC) oraz krajowych banków centralnych Eurosystemu podlegają badaniu prowadzonemu przez niezależnych zewnętrznych biegłych rewidentów rekomendowanych przez Radę Prezesów EBC i zatwierdzanych przez Radę Unii Europejskiej. Mandat obecnego zewnętrznego biegłego rewidenta Narodna banka Slovenska wygasła po przeprowadzeniu badania za rok obrachunkowy 2009. Niezbędne było zatem wyznaczenie zewnętrznego biegłego rewidenta na okres od roku obrachunkowego 2010.

z 1 września 2010 r. w sprawie adekwatności właściwych organów Australii i Stanów Zjednoczonych Ameryki na mocy Dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 5676 - 2010/485/UE

Na mocy art. 47 ust. 1 i art. 53 Dyrektywy 2006/43/WE, począwszy od dnia 29 czerwca 2008 r. w przypadku inspekcji lub dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów lub firm audytorskich właściwe organy państw członkowskich mogą zezwolić na przekazanie właściwym organom kraju trzeciego dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich. Jest to możliwe jedynie pod warunkiem uznania adekwatności tych organów kraju trzeciego przez komisję i istnienia opartych o zasadę wzajemności porozumień roboczych pomiędzy właściwymi organami kraju trzeciego a właściwymi organami danych państw członkowskich. Należało zatem określić, które właściwe organy krajów trzecich są uznawane za adekwatne do celów przekazywania dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich właściwym organom kraju.

Ze względu na pierwszeństwo podlegającego bezpośredniemu stosowaniu prawa Unii przepisy prawa krajowego dotyczące państwowego monopolu w zakresie urządzania zakładów sportowych, które wedle ustaleń sądu krajowego zawiera ograniczenia niezgodne ze swobodą przedsiębiorczości oraz swobodą świadczenia usług, nie mogą być nadal stosowane w okresie przejściowym. To dlatego, że ograniczenia te nie przyczyniają się w sposób spójny i systematyczny do limitowania działalności w zakresie urządzania zakładów sportowych.

Jak podkreślił trybunał, normy prawa Unii podlegające bezpośredniemu stosowaniu, stanowiące bezpośrednie źródło praw i obowiązków wszystkich podmiotów, których dotyczą, zarówno państw członkowskich, jak i jednostek będących stronami stosunków prawnych podlegających prawu Unii, powinny wywierać w całości właściwe im skutki prawne, w sposób jednolity we wszystkich państwach członkowskich, od momentu wejścia w życie i przez cały okres obowiązywania.

Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że sąd krajowy, działający w ramach swoich kompetencji jako organ państwa członkowskiego, ma obowiązek, zgodnie z zasadą współpracy wyrażoną w art. 10 WE, stosować w całości podlegające bezpośredniemu stosowaniu prawo Unii i zapewnić ochronę uprawnień wynikających z tego prawa dla jednostek, odmawiając zastosowania jakiegokolwiek przepisu prawa krajowego, który byłby ewentualnie z nim sprzeczny, zarówno wcześniejszego, jak późniejszego od normy prawa Unii.

W postępowaniu o zobowiązanie do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego prowadzonym na podstawie art. 237 - 241 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 z późn. zm.) właściciele nieruchomości sąsiednich mogą mieć interes prawny w postępowaniu wywodzący się z treści art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.).

Jakkolwiek zgodzić się trzeba ze wstępnym charakterem postępowania w przedmiocie zobowiązania podmiotu prowadzącego instalację do sporządzenia przeglądu ekologicznego (w razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko), to nie można uznać, by na tym etapie wykluczony był udział innych stron niż osoba zobowiązana do sporządzenia przeglądu. Przede wszystkim wynik takiego postępowania może bezpośrednio wpływać na wykonywanie praw właścicielskich na nieruchomościach znajdujących się w obszarze oddziaływania instalacji na środowisko, bowiem według regulacji art. 238 pkt 5 p.o.ś. przegląd ekologiczny instalacji powinien m.in. zawierać: "wskazanie, czy dla instalacji konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania, określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich". Nie jest więc wykluczone, że granice obszaru ograniczonego użytkowania mogą obejmować nieruchomości sąsiednie i określać np. szczególne wymagania techniczne dotyczące obiektów budowlanych i sposobu z nich korzystania, np. konieczność wykonania na tych nieruchomościach urządzeń zabezpieczających, zakaz prowadzenia określonej działalności itp. Zatem już na tym wstępnym etapie - decyzji co do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego - właściciele nieruchomości sąsiednich mogą mieć interes prawny w postępowaniu wywodzący się z treści art. 140 kodeksu cywilnego.

Szerokie rozumienie zwrotu "tok postępowania" zawartego w art. 243 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) jest dopuszczalne jedynie w przypadku, kiedy rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy może zmierzać do wzruszenia prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, a strona w toku tego postępowania była pozbawiona możliwości skorzystania z profesjonalnej pomocy prawnej, tj. nie miała ustanowionego pełnomocnika. W takich przypadkach przez określenie "tok postępowania" należy rozumieć także postępowanie, które zostało zainicjowane przez stronę postępowania po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

Stosownie do treści art. 243 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Prawo to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 par. 1 cyt. ustawy). Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych. Zgodnie zaś z treścią art. 246 par. 1 pkt 2 ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Instytucja przyznania prawa pomocy jest rozwiązaniem szczególnym i powinna być stosowana w przypadkach wyjątkowych, wobec osób, których sytuacja materialna, bytowa jest trudna. Każdy, wnosząc sprawę do sądu, powinien się liczyć z koniecznością ponoszenia kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Występując z wnioskiem o zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów, musi uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem złożonego w tym przedmiocie wniosku (jest zobowiązany wykazać z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że poniesienie kosztów sądowych wiązać się będzie z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu).

adam.makosz@infor.pl