Kronika prawa

ministra infrastruktury z 30 lipca 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów

Zmianie ulegnie tryb przeprowadzania egzaminu wymaganego do uzyskania uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Podczas części teoretycznej (pisemnej) komisja egzaminacyjna udostępni zdającym do wglądu Dzienniki Ustaw zawierające akty normatywne obejmujące tematykę egzaminu (1 komplet na 2 osoby). Opłata za egzamin będzie wynosiła 100 zł za sprawdzian po każdej części szkolenia. W przypadku egzaminu składającego się z więcej niż dwóch części opłata nie może być wyższa niż 210 zł. Do części teoretycznej egzaminu kwalifikacyjnego, która odbyła się przed wejściem w życie tego rozporządzenia, będą stosowane przepisy dotychczasowe.

Komisji (UE) nr 770/2010 z 31 sierpnia 2010 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

1 września 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisji (UE) nr 771/2010 z 31 sierpnia 2010 r. ustalające należności celne przywozowe w sektorze zbóż mające zastosowanie od 1 września 2010 r.

1 września 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Ceną do obliczania należności przywozowej produktów oznaczonych kodami CN 1001 10 00, 1001 90 91, ex 1001 90 99 (pszenica zwyczajna wysokiej jakości), 1002 00, 1005 10 90, 1005 90 00 i 1007 00 90 jest dzienna reprezentatywna cena CIF w przywozie.

Sprostowanie do rozporządzenia Rady (WE) nr 1342/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. ustanawiającego długoterminowy plan w zakresie zasobów dorsza i połowów tych zasobów oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2004

Komisji (UE) nr 772/2010 z 1 września 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 555/2008 ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do programów wsparcia, handlu z krajami trzecimi, potencjału produkcyjnego oraz kontroli w sektorze wina

trzeciego dnia po opublikowaniu, tj. 5 września 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Wsparcie promocji i informacji trwa nie dłużej niż trzy lata dla określonego beneficjenta w kraju trzecim. I tylko w razie potrzeby może zostać raz wznowione na nie dłużej niż dwa lata. Przy przyznawaniu praw do ponownego sadzenia przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 1234/2007 dokonuje się systematycznej weryfikacji obszarów przed karczowaniem i po jego zakończeniu. Sprawdzane są działki, na których ma zostać przyznane prawo do ponownego sadzenia.

Komisji (UE) nr 773/2010 z 1 września 2010 r. ustanawiające standardowe wartości celne w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

2 września 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Decyzja Komisji z 1 września 2010 r. w sprawie kryteriów i standardów metodologicznych dotyczących dobrego stanu środowiska wód morskich (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 5956)

Skierowana jest do państw członkowskich UE.

Komisji (UE) nr 774/2010 z 2 września 2010 r. w sprawie ustanowienia wytycznych dotyczących rekompensat dla operatorów działających między systemami przesyłowymi i wspólnego podejścia regulacyjnego do opłat przesyłowych

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 23 września 2010 r. Straci moc 2 marca 2011 r. Na razie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Na podstawie wytycznych z tego aktu operatorzy systemów przesyłowych otrzymują rekompensatę kosztów zapewniania transgranicznej wymiany energii elektrycznej w swoich sieciach. Jej wysokość (za dostęp do systemu przesyłowego) jest zgodna z wytycznymi.

Komisji (UE) nr 775/2010 z 2 września 2010 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Los Pedroches (ChNP)]

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 23 września 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisji (UE) nr 776/2010 z 2 września 2010 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Génisse Fleur d''Aubrac (ChOG)]

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 23 września 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisji (UE) nr 777/2010 z 2 września 2010 r. zatwierdzające inne niż nieznaczne zmiany specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [(Prosciutto Toscano (ChNP)]

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 23 września 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisji (UE) nr 778/2010 z 2 września 2010 r. zatwierdzające inne niż nieznaczne zmiany specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Mela Val di Non (ChNP)]

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. tj. 23 września 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisji (UE) nr 779/2010 z 2 września 2010 r. zatwierdzające nieznaczne zmiany specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [(Thüringer Rotwurst (ChOG)]

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 23 września 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisji (UE) nr 780/2010 z 2 września 2010 r. zatwierdzające nieznaczne zmiany specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [(Thüringer Leberwurst (ChOG)]

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 23 września 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisji 2010/61/UE z 2 września 2010 r. dostosowująca po raz pierwszy do postępu naukowo-technicznego załączniki do dyrektywy 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 23 września 2010 r. jest skierowana do wszystkich państw członkowskich UE.

Zmiany załączników (dotyczące ADR RID i ADN) mają być stosowane w praktyce od nowego roku, tzn. od 1 stycznia 2011 r. Państwa członkowskie powinny wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tej dyrektywy najpóźniej do 30 czerwca 2011 r., po czym niezwłocznie przekażą Komisji Europejskiej ich tekst.

Do Sądu Najwyższego trafiło zagadnienie prawne, którym sąd rozstrzygający w przedmiocie zażalenia podejrzanego na postanowienie o umorzeniu toczącego się przeciwko niemu śledztwa powziął między innymi wątpliwości, czy podejrzanemu przysługuje prawo do zaskarżenia decyzji prowadzącego postępowanie przygotowawcze o umorzeniu z powodu przedawnienia karalności.

Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały. W uzasadnieniu swojego postanowienia wskazał, że od rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności zażalenia jako wstępnej zależy sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie jednak wywody zawarte w uzasadnieniu pytania prawnego nie dają podstaw do przyjęcia, iżby sąd zwracający się z zapytaniem nie był w stanie samodzielnie dokonać wykładni przepisu art. 306 par. 1 w związku z art. 299 par. 1 kodeksu postępowania karnego. Wynika z nich jednoznacznie, że postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego może być zaskarżone przez strony, zaś podejrzany jest stroną tego postępowania. Nie może też budzić najmniejszych wątpliwości to, że status podejrzanego przysługuje tylko w takim zakresie, w jakim w toku postępowania przygotowawczego przedstawiono zarzuty, względnie przesłuchano osobę w charakterze podejrzanego bez wydania stosownego postanowienia (art. 71 par. 1 k.p.k.). Nie jest zatem rzeczą wątpliwą zakres, w jakim podejrzanemu wolno skarżyć postanowienie o umorzeniu postępowania, skoro ustawa pozwala zarówno na skarżenie orzeczeń w całości, jak i w części (art. 425 par. 1 zdanie 1 k.p.k.). Zakres ten jest wszak w każdym wypadku wyznaczony treścią zarzutów, które podejrzanemu przedstawiono, albowiem owa treść określa status podejrzanego w sprawie.

Słusznie zauważył przy tym sąd pytający, iż w świetle art. 425 par. 3 zdanie 1 k.p.k. elementem decydującym o dopuszczalności zażalenia jest gravamen. Jest rzeczą oczywistą, że dokonanie oceny, czy podmiot będący autorem zażalenia ma interes prawny w zaskarżeniu danego orzeczenia, wymaga uwzględnienia kryteriów obiektywnych, a nie subiektywnych. Rozważając te kwestie, sąd musi mieć na uwadze to, że zażaleniem zakwestionowano umorzenie postępowania przygotowawczego z powodu przedawnienia karalności, i zadać sobie pytanie, czy podejrzany ma interes prawny w kwestionowaniu tego rozstrzygnięcia. Jest przy tym rzeczą pozostając poza sporem, że kwestia gravamen może być badana jedynie w takim zakresie, w jakim autor zażalenia jest uprawniony do zaskarżenia orzeczenia. W przypadku podejrzanego granice dopuszczalności zażalenia wyznaczone są zakresem, w jakim uzyskał on taki status w toczącym się postępowaniu przygotowawczym.

Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., nr 54, poz. 654 z późn. zm.), przedmiotem amortyzacji podatkowej nie może być znak towarowy i korzystanie ze znaku towarowego, na który nie zostało udzielone prawo ochronne w rozumieniu ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r., nr 119, poz. 1117 z późn. zm.).

NSA podkreślił, że należy rozróżnić pojęcie znaku towarowego od prawa do znaku towarowego. Powstanie znaku towarowego jest niezależne od jakiejkolwiek procedury prawnej. Staje się de facto z momentem zastosowania wybranego przez przedsiębiorcę oznaczenia w funkcji znaku towarowego, a więc z oznaczaniem jego towarów i usług. Natomiast rejestracja znaku, która ma charakter fakultatywny, decyduje o nadaniu temu znakowi określonego przez szczegółowe regulacje prawne prawa ochronnego.

Prawo ochronne na znak towarowy posiada charakter dwuaspektowy. W ramach tego prawa wyróżnić można pewien ogół uprawnień z niego wynikający, z drugiej zaś strony: założenie wyłączności eksploatacji dobra niematerialnego, a więc przy istnieniu obowiązku o charakterze erga omnes, nieingerowania w uprawnienia przysługujące uprawnionemu do znaku. Prawo ochronne na znak towarowy zakłada uprawnienie do używania znaku. Używanie takie w odniesieniu do znaku towarowego polega przede wszystkim na posługiwaniu się znakiem dla odróżnienia w obrocie towarów lub usług przedsiębiorcy, na którego znak jest zarejestrowany, oraz na pobieraniu ze znaku pożytków cywilnych. Zgodnie z art. 162 p.w.p. prawo ochronne do znaku towarowego może stanowić przedmiot obrotu i dziedziczenia.

Wykorzystywanie niezarejestrowanego znaku towarowego, na który nie udzielono prawa ochronnego, stanowi wykonywanie określonych czynności faktycznych, realizację stanu faktycznego, które nie są objęte prawem do tego znaku, w terminologii p.w.p. nazywanego prawem ochronnym na znak towarowy.

Niezarejestrowany znak towarowy nie jest wprawdzie pozbawiony jakiejkolwiek ochrony prawnej, jednakże wynikać może ona nie z prawa do znaku, ale z ogólnych zasad odpowiedzialności cywilnej, w tym deliktowej, jeżeli poprzez działania w obszarze stanu faktycznego istnienia i wykorzystywania tego znaku podmiotowi zaliczającemu znak do swego przedsiębiorstwa zostanie wyrządzona szkoda.

Jeżeli ustawa podatkowa (u.p.d.o.p.), w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2006 r., stanowiła w art. 16b ust. 1 pkt 6 o "prawie do znaku towarowego", to nie stanowiła tym samym o stanie faktycznym istnienia znaku towarowego lub też o czynnościach faktycznych wykorzystywania tego znaku. Przedmiotem amortyzacji podatkowej na podstawie art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. jest prawo do znaku towarowego, nie zaś sam znak lub też faktyczne wykorzystywanie niezarejestrowanego znaku.

dobromila.niedzielska@infor.pl