Kronika prawa

z 21 maja 2010 r. o zmianie ustawy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 25 czerwca 2010 r.

Zwiększono liczebność grupy, która będzie mogła odbywać karę pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego (chodzi o blisko 11 400 skazanych). Będą to m.in. osoby, wobec których orzeczono karę pozbawienia wolności do roku, a które dotychczas się nie zgłosiły do jej odbycia w jednostkach penitencjarnych. Według sprawozdania Centralnego Zarządu Służby Więziennej na 31 grudnia 2009 r. było to ok. 31 tys. skazanych. Zastosowanie dozoru elektronicznego będzie oczywiście podlegało w każdym przypadku ocenie sądu penitencjarnego, który przed podjęciem decyzji przeanalizuje cechy osobowości skazanego, a także rodzaj i charakter popełnionego przestępstwa i warunki mieszkaniowe skazanego (musi on mieć określone miejsce stałego pobytu). Będą też mogli odbywać karę pozbawienia wolności u siebie w domu ci, którzy zostali już osadzeni w więzieniu. Wówczas sąd weźmie pod uwagę ich zachowanie w czasie odbywania kary. Założono również rezygnację z obowiązku uzyskiwania zgody skazanych na objęcie ich dozorem elektronicznym. Będzie o tym decydował sąd penitencjarny, w którego okręgu skazany przebywa. Skazany nie będzie natomiast ponosił kosztów wykonania kary, podobnie przy innych systemach. Zrezygnowano też z konieczności oddawania skazanego mającego odbywać karę w systemie dozoru elektronicznego pod dodatkowy dozór sądowego kuratora zawodowego.

marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 17 maja 2010 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin

marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 17 maja 2010 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych

z 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz.U. nr 81, poz. 530)

Informacje gospodarcze udostępnia się osobom trzecim, nieoznaczonym w chwili przeznaczenia danych dłużników do udostępniania. Udostępnianie informacji gospodarczych polega na przekazywaniu przez wierzyciela danych osób uważanych za niewiarygodne pod względem płatniczym do biura informacji gospodarczej i ujawnianie tych danych przez biuro. Informacje gospodarcze to dane dotyczące nazwy albo firmy, siedziby i adresu, numeru w ewidencji działalności gospodarczej lub numeru KRS, NIP, REGON, PESEL, imion i nazwisk pełnomocników, głównego przedmiotu działalności gospodarczej. Gdy idzie o osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, to ujawniane mogą być ich imiona i nazwiska, adres zamieszkania i do doręczeń, PESEL, seria i numer dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość. Podlegającymi zbieraniu i udostępnianiu są przy tym informacje o samym zobowiązaniu pieniężnym dłużnika - podaje się tytuł prawny długu, jego kwotę i walutę, wielkość zaległości, datę ich powstania, informacje o postępowaniach, o kwestionowaniu przez dłużnika zobowiązania, o wezwaniu do zapłaty, ostrzeżeniu o zamiarze wysłania informacji do biura informacji gospodarczej czy o zbyciu wierzytelności. Wierzyciel może przekazać do biura informacje o zobowiązaniu konsumenta, jeżeli powstało ono np. w związku z zobowiązaniem wynikającym z umowy o kredyt konsumencki, i jeśli kwota wymagalnych zobowiązań wynosi co najmniej 200 zł. Poza tym wierzyciel, żeby przekazywać dane o swoich niesolidnych klientach w celu ich ujawniania musi zawrzeć na piśmie z biurem umowę o udostępnianie tych informacji. Biuro Informacji Gospodarczej może być prowadzone wyłącznie w formie spółki akcyjnej o kapitale zakładowym nie mniejszym niż 4 mln zł. Biuro aktualizuje informacje na wniosek wierzyciela, nie później niż w ciągu 7 dni od otrzymania wniosku. Do otrzymywania informacji gospodarczych na tyle, na ile jest to im ustawowo niezbędne, są uprawnieni m.in. komendant główny policji czy naczelnicy urzędów skarbowych, dyrektorzy izb, dyrektorzy urzędów kontroli skarbowej, sądy, prezes NIK, szef CBA, dyrektorzy izb celnych, komornicy.

o zmianie ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

Wdrożono w ten sposób do krajowego porządku prawnego przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/23/WE z 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych. Rozszerzono wymagania stawiane wprowadzanym do obrotu materiałom wybuchowym oraz doprecyzowano procedury oceny zgodności.

o zmianie ustawy Kodeks cywilny, ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze

Przywrócono w ten sposób właściwy zdaniem Trybunału Konstytucyjnego kształt systemowi dochodzenia wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie sądu. Z jednej więc strony zachowano konieczność uzyskania prejudykatu w postaci rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego tylko w odniesieniu do prawomocnych orzeczeń korzystających z powagi rzeczy osądzonej, a z drugiej - dodano możliwość domagania się odszkodowania bez konieczności uzyskania prejudykatu w tych wszystkich wypadkach prawomocnych orzeczeń, w których skarga do Sądu Najwyższego nie przysługuje. Nawiązano przy tym do art. 77 ust. 1 konstytucji, który nie narzuca określonego trybu dochodzenia szkody wyrządzonej działaniem władzy publicznej, a tym samym nie stoi na przeszkodzie jego zróżnicowaniu w zależności od charakteru działania leżącego u podstaw konkretnego uszczerbku.

o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz ustawy Kodeks karny

Rzecz dotyczy wprowadzenia obowiązku przechowywania przez 12 miesięcy materiałów zgromadzonych w czasie utrwalania przebiegu imprezy masowej, choć przewidziano również możliwość wcześniejszego ich zniszczenia. Dopisano również do kodeksu karnego zakaz stadionowy, czyli regulację dotyczącą orzekanego przez sąd środka karnego polegającego na zakazaniu wstępu na imprezy masowe.

Więcej Prawo str. B8

o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Została wprowadzona regulacja usuwająca nieprawidłowości powstałe przy wdrażaniu dyrektywy europejskiej w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi. W każdym przypadku zastosowania pojęcia "instalacja" wprowadzono wyjaśnienie, że obejmuje ono również magazyny i składowanie substancji niebezpiecznych.

Rady z 10 maja 2010 r. w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania Porozumienia genewskiego w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Brazylią, Kolumbią, Kostaryką, Ekwadorem, Gwatemalą, Hondurasem, Meksykiem, Nikaraguą, Panamą, Peru i Wenezuelą oraz Porozumienia w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki oraz obydwa te porozumienia

z dniem przyjęcia, tj. 10 maja 2010 r.

Akt ma doprowadzić do szybkiego wdrożenia pierwszych cięć taryfy celnej. Powinien również zapobiec trwaniu nierozstrzygniętych sporów i zagwarantować UE dostęp do rynku bananów zgodny z ustaleniami zakończonych powodzeniem wielostronnych negocjacji WTO (od ang. World Trade Organization - Światowej Organizacji Handlu).

Komisji z 8 czerwca 2010 r. uchylająca decyzję 2006/601/WE w sprawie środków nadzwyczajnych w odniesieniu do niedozwolonego genetycznie zmodyfikowanego organizmu pod nazwą "LL RICE 601" w produktach z ryżu i przewidująca wyrywkowe kontrole na brak tego organizmu w produktach z ryżu (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 3527)

Skierowana jest do państw członkowskich UE.

Państwa członkowskie mają zapewnić odpowiednie wyrywkowe kontrole, które powinny potwierdzić nieobecność na wspólnotowym rynku produktów zawierających genetycznie zmodyfikowany organizm LL RICE 601, a także organizmów składających się z niego lub z niego produkowanych. Chodzi o genetycznie zmodyfikowany ryż z USA, gdzie już Amerykańska Federacja Ryżu przyjęła plan obejmujący badanie nasion przed sadzeniem oraz kontrole dokumentów i kontrole analityczne w punktach skupu.

Rady z 3 czerwca 2010 r. ustanawiająca stanowisko, jakie w imieniu Unii Europejskiej ma zostać przyjęte w ramach Komitetu ds. Pomocy Żywnościowej w odniesieniu do przedłużenia Konwencji o pomocy żywnościowej z 1999 r.

Unia Europejska posłużywszy się Komitetem ds. Pomocy Żywnościowej, w zasadzie opowiedziała się za przedłużeniem obowiązywania Konwencji o pomocy żywnościowej z 1999 r. na rok, tj. do 30 czerwca 2011 r.

Wspólnego Komitetu EOG nr 17 - 37/2010 wydanych 1 i 12 marca 2010 r., zmieniających załącznik I (Sprawy weterynaryjne i fitosanitarne) oraz załączniki do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym

Urzędu Nadzoru EFTA nr 500/08/COL z 16 lipca 2008 r. zmieniająca po raz sześćdziesiąty piąty zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa przez wprowadzenie nowego rozdziału o pomocy państwa na ochronę środowiska naturalnego

Zgodnie ze Wspólnotowymi wytycznymi pomoc państwa wykraczająca poza normy wspólnotowe może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, jeżeli spełnia określone warunki. Również przyznana w postaci ulg i zwolnień od zharmonizowanych podatków wspólnotowych może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem, o ile spełnia konkretne warunki. Dlatego w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów o pomocy państwa i takich samych warunków konkurencji w całym EOG,

Urząd będzie stosował te same zasady jak sformułowane w wytycznych wspólnotowych, biorąc pod uwagę przepisy krajowe państw Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA). Jednocześnie odwołanie do aktów prawnych Wspólnoty nie oznacza zobowiązania państw EFTA do zapewnienia zgodności z prawodawstwem UE, jeżeli nie zostało ono włączone do Porozumienia EOG.

Urząd przygotuje też zestawienie pozytywnego wpływu środka pomocy na osiągnięcie określonego celu, który stanowi przedmiot wspólnego zainteresowania i jego potencjalnie negatywnych skutków ubocznych, takich jak zakłócenie wymiany handlowej i konkurencji.

Wykładni art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w konkretny sposób. Sąd, do którego wniesiono skargę niezgodnie z zasadami zawartymi w sekcji 3 rozdziału II tego rozporządzenia, musi stwierdzić swoją właściwość w przypadku, gdy pozwany wda się w spór i nie podniesie zarzutu braku jurysdykcji. Dzieje się tak dlatego, że takie wdanie się w spór stanowi milczące zawarcie umowy dotyczącej jurysdykcji.

Artykuł 49 WE nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują możliwość dokonywania przez podatnika odliczeń od kwoty brutto podatku opłat za uniwersyteckie kursy szkoleniowe odbyte i na uniwersytecie krajowym, i znajdującym się w innym państwie członkowskim, pod warunkiem, że zostaną zachowane te same granice odliczeń.

Kolumnę przygotowała Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk