Kronika prawa

ministra edukacji narodowej zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad nadawania Medalu Komisji Edukacji Narodowej, trybu przedstawiania wniosków, wzoru medalu, trybu jego wręczania i sposobu noszenia

z dniem ogłoszenia, tj. 16 kwietnia 2010 r.

Dodano postanowienie, zgodnie z którym medal może być nadawany pośmiertnie.

ministra obrony narodowej z 4 marca 2010 r. w sprawie ewidencji wojskowej żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 1 maja 2010 r.

W organach kadrowych wojska ewidencje prowadzi się m.in. w formie teleinformatycznym zarządzania zasobami kadrowymi, z wykorzystaniem bazy danych o żołnierzach zawodowych. Tak samo w departamencie Ministerstwa Obrony Narodowej właściwym do spraw kadr i w organach kadrowych komendantów (rektorów) wojskowych placówek edukacyjnych - prowadzi się ewidencje mówiące o kandydatach na żołnierzy zawodowych. Czyni się to zgodnie z zasadami przyjętymi dla systemu teleinformatycznego. W ewidencjach prowadzonych w formie papierowej natomiast wpisów dokonuje się pismem maszynowym lub ręcznym, piórem albo długopisem, w kolorze niebieskim, względnie czarnym, starannie i czytelnie. W ewidencji wojskowej żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych w czasie pokoju prowadzi się teczki personalne i karty ewidencyjne. Wykorzystuje się przy tym bazy danych systemu teleinformatycznego, rejestry alfabetyczne teczek akt personalnych i kart ewidencyjnych, a także księgi etatowe jednostek wojskowych.

ministra obrony narodowej z 11 marca 2010 r. w sprawie izb zatrzymań

z dniem ogłoszenia, tj. 16 kwietnia 2010 r.

Komendant główny Żandarmerii Wojskowej występuje do ministra obrony narodowej o utworzenie i likwidację izb zatrzymań w jednostkach organizacyjnych podporządkowanych mu, w jednostkach wojskowych poza granicami państwa oraz na okrętach wojennych (w uzgodnieniu z dowódcą Marynarki Wojennej). O utworzeniu lub likwidacji izby komendant główny ŻW zawiadamia niezwłocznie prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego i wojskowego prokuratora garnizonowego. W skład samodzielnej izby zatrzymań powinny wchodzić m.in. pomieszczenia dla osadzonych, w tym dla odbywających karę aresztu izolacyjnego, dla komendanta i profosów, sanitariaty, a także pomieszczenia do przygotowania lub podgrzewania posiłków.

ministra spraw zagranicznych z 29 grudnia 2009 r. o sprostowaniu błędu

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 21 sierpnia 2009 r. o nadaniu orderów i odznaczeń

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 26 sierpnia 2009 r. o nadaniu orderów

nr 54 Rady Ministrów z 16 kwietnia 2010 r. zmieniająca uchwałę w sprawie uczczenia pamięci ofiar tragicznego wypadku lotniczego pod Smoleńskiem

Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych)

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 5 maja 2010 r. Skierowana jest do państw członkowskich UE.

Przepisy te nie wpływają na prawa i obowiązki państw członkowskich wynikające z zawartych konwencji dotyczących łączności lub radiofonii i telewizji w dziedzinach niepodlegających koordynacji na mocy tej dyrektywy.

Niemniej każde państwo członkowskie UE musi zapewnić, by wszystkie audiowizualne usługi medialne świadczone przez dostawców usług medialnych podlegających jego jurysdykcji pozostawały w zgodzie z przepisami systemu prawa, które mają zastosowanie do audiowizualnych usług medialnych przeznaczonych do odbioru w tym państwie członkowskim. Dostawcami usług medialnych podlegającymi jurysdykcji państwa członkowskiego są przede wszystkim dostawcy z siedzibą w danym państwie. Inni podlegają jurysdykcji państwa członkowskiego, jeżeli korzystają z naziemno-satelitarnej stacji nadawczej położonej w tym państwie lub choćby z łącza satelitarnego należącego do tego państwa członkowskiego.

Państwa członkowskie zapewniają na swoim terytorium swobodę odbioru i nie ograniczają retransmisji audiowizualnych usług medialnych z innych państw członkowskich. Państwa członkowskie zapewniają w odpowiedni sposób, by audiowizualne usługi medialne świadczone przez dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji nie zawierały żadnych treści nawołujących do nienawiści ze względu na rasę, płeć, religię lub narodowość. Państwa członkowskie zapewniają, by dostawcy usług medialnych podlegający ich jurysdykcji nie emitowali utworów kinematograficznych poza okresami uzgodnionymi z posiadaczami praw do tych utworów.

Państwa członkowskie zapewniają, by handlowe przekazy audiowizualne były łatwo rozpoznawalne. Zakazano ukrytych reklam, a także wykorzystujących techniki podprogowe. Jednocześnie reklamy nie mogą naruszać godności człowieka ani zawierać treści dyskryminujących ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, narodowość, religię czy światopogląd, niepełnosprawność, wiek względnie orientację seksualną. Nie mogą też promować takiej dyskryminacji. Widzowie muszą być wyraźnie informowani o zastosowaniu lokowania produktu. Audycje, w których stosuje się lokowanie produktu, oznacza się odpowiednio na początku, na końcu oraz w momencie wznowienia po przerwie reklamowej, tak aby uniknąć wprowadzenia widzów w błąd. Lokowanie produktu oznacza wszelkie formy handlowego przekazu audiowizualnego polegającego na przedstawieniu lub nawiązaniu do produktu, usługi albo do ich znaku towarowego w taki sposób, że stanowią one element samej audycji (w zamian za opłatę lub podobne wynagrodzenie). Państwa członkowskie mają zachęcać dostawców usług medialnych, by ich usługi stawały się stopniowo dostępne dla osób z upośledzeniami wzroku lub słuchu.

Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika procesowego, doręczenia wyroku zaocznego należy dokonać pełnomocnikowi z pouczeniem o przysługujących środkach zaskarżenia, także wtedy, gdy jest nim adwokat, radca prawny lub rzecznik patentowy (art. 343 w związku z art. 133 par. 3 kodeksu postępowania cywilnego).

Jeżeli dłużnik nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości w ciągu roku od dnia, w którym obowiązany był to uczynić, roczny termin przewidziany w art. 377 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. nr 60, poz. 535 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym przed 2 maja 2009 r., do złożenia wniosku o orzeczenie zakazu z art. 373 tej ustawy biegnie od dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu lub zakończeniu postępowania upadłościowego wszczętego z wniosku wierzyciela, albo od dnia oddalenia tego wniosku na podstawie art. 13 ustawy.

W sprawie z odwołania od decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji tego biura podjętej po 1 stycznia 1999 r., droga sądowa przed sądem powszechnym jest niedopuszczalna (art. 31, art. 32 ust. 2 ustawy z 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin - Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 66 z późn. zm. w związku z art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego).

Kierowca posiadający ważne polskie prawo jazdy, które zostało mu zatrzymane w związku z kierowaniem samochodem w stanie nietrzeźwości i który w tym czasie uzyskał zagraniczne prawo jazdy, nie może skorzystać z uprawnienia określonego w art. 94 ust. 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 par. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Wskazane w art. 140 ust. 4 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) zwiększenie wartości nieruchomości wskutek działań podjętych bezpośrednio na nieruchomości, powiększające wysokość odszkodowania określonego według zasad wskazanych w art. 140 ust. 2 tej ustawy, zwracanego Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego przez byłego właściciela lub jego spadkobierców, może obejmować tylko te nakłady, które zostały podjęte dla realizacji celu, na rzecz którego nastąpiło wywłaszczenie. Zatem zwiększenie wartości odszkodowania nie obejmuje wszystkich nakładów dokonanych na nieruchomości, ale tylko te, które mogą być poniesione na rachunek i ryzyko podmiotu wywłaszczonego, a tymi są nakłady związane z realizacją celu publicznego.

Miesięczny termin określony w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadku i darowizn (Dz.U. z 2004 r. nr 142, poz. 1514 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym pomiędzy 1 stycznia 2007 r. a 31 grudnia 2008 r., ma charakter materialnoprawny i nie określa jednej daty końcowej. Wyznacza przedział czasowy, którego początkowym dniem jest dzień uprawomocnienia się orzeczenia o stwierdzeniu nabycia spadku. Końcowym jest zaś dzień odpowiadający początkowemu dniowi terminu w następnym miesiącu. Dokonanie stosownego zgłoszenia zarówno po tym terminie, jak i przed nim, jest nieskuteczne i w związku z tym nie prowadzi do zwolnienia od opodatkowania.

Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tylko i wyłącznie wtedy, gdy dokonał sprawdzenia elementów określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) i prawidłowo ocenił spełnienie wymagań w nich określonych. Niedopuszczalne jest zezwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, który został wzniesiony w wyniku samowoli budowlanej.

Artykuł 139 kodeksu postępowania administracyjnego nie ma generalnie zastosowania do decyzji kasacyjnych. Przyczyny wyłączenia zasady zakazu reformationis in peius w odniesieniu do decyzji kasacyjnych odpadną jednak w przypadku, gdy organy odwoławcze nadużywają art. 138 par. 2 k.p.a. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy organ odwoławczy wydaje decyzję na podstawie tego przepisu, pomimo że materiał dowodowy pozwala na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy (ewentualnie po uzupełnieniu art. 136 k.p.a.), a w uzasadnieniu ocenia zebrane dowody i narzuca organowi I instancji sposób rozstrzygnięcia sprawy na niekorzyść strony. Tego rodzaju rozstrzygnięcie narusza oczywiście art. 138 par. 2 k.p.a. oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania - art. 15 k.p.a., jak również nie uchyla się od zarzutu naruszenia zakazu reformationis in peius, gdyż zawiera wskazania merytoryczne prowadzące do rozstrzygnięcia niekorzystnego dla strony.

Sprzedaż świadectw pochodzenia energii, które - stosownie do art. 9e ust. 1 ustawy - Prawo energetyczne - są potwierdzeniem wytworzenia energii elektrycznej, nie może być traktowana na równi z wytworzeniem produktu, jakim jest energia elektryczna. Dochód ze sprzedaży praw majątkowych inkorporowanych w świadectwa pochodzenia energii elektrycznej podlega opodatkowaniu zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów art. 30b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Każde źródło przychodu podlega opodatkowaniu zgodnie z zasadami określonymi w ustawach podatkowych i brak jest podstaw prawnych do samodzielnego (niemającego oparcia w przepisach) ustalania sposobu opodatkowania poszczególnych źródeł przychodów.

Kolumnę przygotowali Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Adam Makosz