Kronika prawa

ministra finansów z 31 marca 2010 r. w sprawie upoważnienia innych organów administracji rządowej do wykonywania niektórych zadań organów celnych

1 kwietnia 2010 r.

Terenowe organy Służby Granicznej zostały upoważnione do kontroli towarów, przeszukiwania osób, kontroli dokumentów i ich autentyczności, zatrzymywania i kontroli środków transportu, kontroli bagaży, przyjmowania ustnych i pisemnych zgłoszeń celnych, zwalniania towarów.

Są to czynności należące - co do zasady - do zadań organów celnych. Straż graniczna wykonuje jednak takie zadania w morskich przejściach granicznych, portach i przystaniach rybackich, w związku z pływaniem sportowym i rybołówstwem morskim. Uprawnienia te strażnicy mają również na granicach lądowych Polski z państwami ościennymi nienależącymi do UE.

marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 25 marca 2010 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 19 marca 2010 r. w sprawie sytuacji w Republice Kuby

Sejm RP zwrócił się do władz kubańskich o respektowanie postanowień Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Uchwała odnosi się w szczególności do sytuacji ponad 200 więźniów politycznych na Kubie.

Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z 12 marca 2010 r. w sprawie zmiany Regulaminu Senatu

Senator może udzielić poparcia co najwyżej dwóm kandydatom do składu Krajowej Rady Prokuratury, jednemu kandydatowi do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz trzem kandydatom do Rady Polityki Pieniężnej. Marszałek ustala i podaje do wiadomości senatorów początek i koniec terminu do składania wniosków o wybór poszczególnych osób, tak aby okres składania był nie krótszy niż 14 dni i aby wnioski były składane nie później niż 30 dni przed upływem kadencji organów lub członków Krajowej Rady Prokuratury. Odwołanie jej członków może nastąpić na złożony do marszałka wniosek grupy co najmniej 7 senatorów. Wniosek musi zawierać uzasadnienie.

31 marca 2010 r., z wyjątkiem art. 2, który wszedł w życie 12 marca 2010 r.

prezesa Rady Ministrów nr 23 z 23 marca 2010 r. zmieniające zarządzenie w sprawie nadania statutu Ministerstwu Pracy i Polityki Społecznej

30 marca 2010 r.

prezesa Rady Ministrów nr 25 z 30 marca 2010 r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Sprawiedliwości

31 marca 2010 r.

ministra rolnictwa i rozwoju wsi z 17 marca 2010 r. o zmianie wykazu wymogów określonych w przepisach Unii Europejskiej z uwzględnieniem przepisów krajowych wdrażających te przepisy

ministra sprawiedliwości z 23 marca 2010 r. o wolnych stanowiskach sędziowskich

W sądach powszechnych zostały zwolnione po jednym stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w Żyrardowie, Zgierzu, Wyszkowie, dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, Włocławku, dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, Strzelcach Opolskich, Piotrkowie Trybunalskim, Kędzierzynie-Koźlu, dwa stanowiska sędziego Sądu Rejonowego dla Warszawy-Pragi Północ, po jednym stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w Zielonej Górze, Warszawie, Sieradzu, Ostrołęce, Katowicach, Gdańsku. Częstochowie oraz jedno stanowisko sędziego Sądu Apelacyjnego w Krakowie.

ministra rozwoju regionalnego z 9 marca 2010 r. o zmianach wprowadzonych do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko

ministra rozwoju regionalnego z 9 marca 2010 r. w sprawie zmienionych wytycznych ministra rozwoju regionalnego w zakresie warunków gromadzenia i przekazywania danych w formie elektronicznej

ministra rozwoju regionalnego z 15 marca 2010 r. w sprawie wytycznych ministra rozwoju regionalnego w zakresie reguł dofinansowania z programów operacyjnych podmiotów realizujących obowiązek świadczenia usług publicznych w ramach zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego w gospodarce odpadami

o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 43, poz. 246)

Przewoźnik drogowy może zawiesić w całości lub w części działalność na nie dłużej niż 12 miesięcy. Musi przy tym w ciągu 14 dni od początku zawieszenia zawiadomić o tym organ, który udzielił mu licencji. W piśmie tym podaje czas, na jaki zawiesił transport, a także - gdy zawieszenie jest częściowe - liczbę wypisów z licencji odpowiadającą liczbie samochodów, którymi przewoźnik zaprzestał wożenia. Przedsiębiorca musi też zwrócić licencjodawcy wszystkie wypisy z licencji w razie zawieszenia działalności w całości.

z 19 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o Radzie Ministrów

W każdym ministerstwie mogą być tworzone w szczególności: gabinet polityczny ministra; komórki organizacyjne lub stanowiska samodzielne, m.in. do spraw: prawnych, informacji, budżetu, finansów, kadr, szkolenia czy integracji europejskiej,

Ustawa z 19 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych

Omówienie: Nowelizacja dotyczy wydłużenia terminu do zgłaszania naczelnikowi urzędu skarbowego zmiany danych zawartych w zgłoszeniu rejestracyjnym podatnika podatku od towarów i usług, a także ograniczeniu obowiązku zgłoszenia zmiany takich danych w przypadku, gdy następuje wyłącznie zmiana danych objętych obowiązkiem aktualizacji. Jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu rejestracyjnym ulegną zmianie, podatnik będzie obowiązany zgłosić zmianę w terminie 7 dni, licząc od dnia, w którym nastąpiła zmiana. Obowiązek ten nie będzie dotyczył przypadków, gdy nastąpi wyłącznie zmiana danych objętych obowiązkiem aktualizacji na podstawie ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Nie będzie dotyczyło to jednak przypadku, gdy zgłaszana zmiana powoduje zmianę właściwości organu podatkowego. Nowelizacja wejdzie w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.

Przelew uregulowany w art. 509 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 ze zm.) jako czynność prawna o skutkach rozporządzających jest jedynie sposobem przenoszenia wierzytelności. Różnice pomiędzy poszczególnymi postaciami przelewu zachodzą natomiast jedynie na płaszczyźnie zobowiązaniowej, czyli dotyczą umów zobowiązujących do dokonania cesji, podczas gdy sam przelew jest w każdym przypadku jednakowy i jako rozporządzenie zawsze wywiera takie same skutki. Zbywca rozporządza prawem na rzecz nabywcy, a przeniesienie wierzytelności ze zbywcy na nabywcę jest zasadniczym celem i skutkiem przelewu, niezależnie od innych celów, takich jak zabezpieczenie innej wierzytelności (przelew powierniczy).

W świetle art. 14 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) należy uznać, że w przypadku przelewu wierzytelności przychodem jest kwota tejże wierzytelności wraz z przysługującymi od niej odsetkami, nawet jeżeli są kwotami należnymi, faktycznie jeszcze nieotrzymanymi, a kosztem uzyskania tego przychodu jest m.in. kwota wydatkowana na nabycie tej wierzytelności i jej ewentualną windykację. Pojęcie "kwoty należne", użyte przez ustawodawcę w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczy tego typu przychodów, co do których podatnikowi przysługuje skuteczne prawo ich domagania się od kontrahenta. Jest to więc należność wynikająca z istniejącego stosunku prawnego łączącego podatnika z jego dłużnikiem.

Artykuł 183 par. 1 zdanie drugie ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) pozwala stronom przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Prawo to nie oznacza jednak prawa do uzupełnienia podstaw kasacyjnych, przez powołanie nowych przepisów. Jeśli zatem przepis art. 183 par. 1 p.p.s.a. przewiduje jedynie dopuszczalność przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych, to chodzi w nim o przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze kasacyjnej, a nie o przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych wraz z ich uzasadnieniem.

Artykuł 183 par. 1 p.p.s.a. nie dostarcza dostatecznych podstaw do zmiany lub rozszerzenia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze kasacyjnej, oczywiście po upływie terminu przewidzianego do wniesienia skargi kasacyjnej. W świetle art. 183 par. 1 p.p.s.a. do chwili upływu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej brak jest podstaw do uznania, że nie jest możliwe przytaczanie nowych podstaw kasacyjnych. Prawo regulujące postępowanie, w którym ustala się i/lub ocenia stan faktyczny, nie jest tożsame z prawem materialnym, które stanowi punkt odniesienia w subsumcji ustalonego na podstawie unormowań procesowych stanu faktycznego danej indywidualnej sprawy. Wykorzystywanie zamiennie podstaw kasacyjnych w postaci naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) i naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jest całkowicie nieuzasadnione prawnie, a przez to niedopuszczalne.

Przepis art. 35 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) dopuszcza na terenach, których przeznaczenie zostało zmienione w planie miejscowym, możliwość dotychczasowego ich wykorzystania do czasu zagospodarowania tych terenów zgodnie z planem. Zezwala w tym na użytkowanie posadowionych na takich terenach obiektów budowlanych związanych z ich dotychczasowym wykorzystywaniem, pod warunkiem że w planie nie ustalono innego sposobu ich tymczasowego zagospodarowania. Przepisu tego nie można jednak wykładać rozszerzająco, doszukując się w nim przesłanki umożliwiającej uzyskanie pozwolenia na budowę obiektów związanych z dotychczasowym sposobem wykorzystywania takich terenów, mimo zakazu ich wznoszenia sformułowanego w obowiązującym planie miejscowym.

Niedopuszczalne jest zakwestionowanie w ramach postępowania dotyczącego odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki kapitałowej skutku doręczenia tytułów wykonawczych, które miało miejsce w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w stosunku do tej spółki, z uwagi na przekroczenie granic sprawy (odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki kapitałowej), zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym.

Jeżeli nawet zabudowa terenów objętych analizą jest stosunkowo zróżnicowana, tzn. istnieje pewna trudność przy wyodrębnieniu dominujących cech i parametrów determinujących ład przestrzenny na całym ocenianym obszarze, nie uprawnia to do wyboru dowolnego obiektu na analizowanym terenie, w celu dostosowania cech użytkowych i architektonicznych planowanej inwestycji. Tego rodzaju rozumienie pojęcia tzw. dobre sąsiedztwo (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) prowadzi do utrwalenia chaosu architektonicznego i pozostaje w oczywistej sprzeczności z ustawową regułą uwzględniania ładu przestrzennego przy gospodarowaniu przestrzenią (art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy).

Materiał faktyczny, na którym w myśl zasady określonej w art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1998 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.) i 187 par. 1 o.p. powinien być oparty wymiar podatku, stanowią - o ile wymiar taki ma odpowiadać prawdzie - tylko takie dane uzyskane w postępowaniu podatkowym, z których wysokość podstawy opodatkowania bądź bezpośrednio wynika, bądź też z którymi pozostaje w ścisłym związku. W szczególności materiał taki dla ustalenia faktu sprzedaży określonego towaru i w konsekwencji odtworzenia wartości podstawy opodatkowania może wynikać z danych dotyczących nabywania określonego towaru, który jest jednocześnie towarem handlowym podatnika. Chociaż z takich danych podstawa opodatkowania bezpośrednio nie wynika, to jednak z takimi danymi pozostaje w ścisłym związku o tyle, że dane o wartości zakupu z uwzględnieniem wartości remanentu początkowego i końcowego dają sumę sprzedaży.

Kolumnę przygotowali Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Adam Makosz