Kronika prawa

ministra sprawiedliwości z 3 marca 2010 r. w sprawie ogłoszenia wykazu zarejestrowanych kancelarii notarialnych

ministra rolnictwa i rozwoju wsi z 15 lutego 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie nadania statutu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2010 r. nr 32, poz. 176)

ministra infrastruktury z 18 lutego 2010 r. w sprawie wykazu śródlądowych dróg wodnych państw członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. z 2010 r. nr 32, poz. 172)

ministra infrastruktury z 18 lutego 2010 r. w sprawie wprowadzenia do stosowania Specyfikacji EUROCONTROL do szkolenia wstępnego kontrolerów ruchu lotniczego (Dz.U. z 2010 r. nr 32, poz. 173)

ministra infrastruktury z 18 lutego 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dokonywania oceny zgodności telekomunikacyjnych urządzeń końcowych przeznaczonych do dołączania do zakończeń sieci publicznej i urządzeń radiowych z zasadniczymi wymaganiami oraz ich oznakowania (Dz.U. z 2010 r. nr 32, poz. 174)

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 12 lutego 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad wynagradzania osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe (Dz.U. z 2010 r. nr 32, poz. 169)

Rady Ministrów z 16 lutego 2010 r. w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i ich rodzin (Dz.U. nr 33, poz. 177)

Celnikowi i jego najbliższym (małżonkowi i dzieciom małoletnim, studiującym lub niezdolnym do pracy) przysługuje raz w roku dopłata do wypoczynku, jeżeli funkcjonariusz nabył w danym roku kalendarzowym prawo do urlopu. Każdej tego rodzaju uprawnionej osobie należy się 1,127 kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej dla funkcjonariuszy Służby Celnej. Celnikowi i jego rodzinie przysługuje też raz w roku (na wniosek) przejazd pociągiem InterRegio do wybranej miejscowości i z powrotem na koszt urzędu. W razie niewykorzystania tego świadczenia, przysługuje zryczałtowany równoważnik pieniężny. Funkcjonariuszowi czynnemu lub emerytowanemu, względnie renciście, który wykonywał ten zawód, a którego warunki bytowe znacznie pogorszyły się wskutek zdarzeń losowych, kierownik urzędu może przyznać zapomogę. Jej wysokość nie może przekroczyć dwukrotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia funkcjonariusza. Na pisemny wniosek celnika może być również przyznana mu dopłata do zajęć kulturalno-oświatowych lub sportowo-rekreacyjnych.

Komisji (UE) nr 216/2010 z 15 marca 2010 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 862/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie statystyk Wspólnoty z zakresu migracji i ochrony międzynarodowej, w odniesieniu do definicji kategorii przyczyn wydania zezwoleń na pobyt

20 dnia po jego opublikowaniu, tj. 6 kwietnia 2010 r.

Rozporządzenie zostało wydane w celu zapewnienia porównywalności pochodzących ze źródeł administracyjnych danych statystycznych dotyczących zezwoleń na pobyt w państwach członkowskich oraz aby umożliwić przeprowadzanie wiarygodnych przeglądów na poziomie wspólnotowym. Definicja kategorii przyczyn wydania zezwolenia będzie taka sama we wszystkich państwach członkowskich. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 862/2007 Komisja zdefiniowała kategorie przyczyn wydania zezwolenia.

Trybunał Sprawiedliwości ustosunkował się do wniosku złożonego przez polski Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 17 września 2008 r., które wpłynęło do Trybunału 28 listopada 2008 r., w postępowaniu: Telekomunikacja Polska SA w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni Dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) oraz Dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej). Wniosek ten został złożony w ramach sporu między Telekomunikacją Polską SA w Warszawie a Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie wydanego TP zakazu uzależniania zawarcia umowy o świadczenie usług od zawarcia przez użytkownika końcowego umowy o świadczenie innych usług.

Trybunał orzekł, że dyrektywę ramową i dyrektywę o usłudze powszechnej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne z 16 lipca 2004 r., w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym (zakazują one uzależniania zawarcia umowy o świadczenie usług od zawarcia przez użytkownika końcowego umowy o świadczenie innych usług). Jednakże Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą Dyrektywę Rady 84/450/EWG, Dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, które poza pewnymi wyjątkami i nie biorąc pod uwagę specyficznych okoliczności danego wypadku, zakazują składania konsumentowi przez sprzedawcę jakichkolwiek ofert wiązanych.

Przepis art. 141 par. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Jak podkreślił w uzasadnieniu uchwały NSA, należy przyjąć, że przez stan sprawy, o którym mowa w art. 141 par. 4 zd. pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko zwięzłe (krótkie, lakoniczne) przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji, ale także, jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana już jest w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Aby potraktować pewien wydatek jako koszt uzyskania przychodu, trzeba bezspornie ustalić wystąpienie przychodu jako kategorii ustawowej. Skoro w świetle art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm) przychody otrzymane na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego nie są zaliczone do przychodów w rozumieniu u.p.d.o.p., konsekwencją jest wyłączenie ich z opodatkowania podatkiem dochodowym. Jeśli zatem coś nie jest przychodem, to i wydatków poniesionych w związku z tym przysporzeniem nie można kwalifikować jako kosztów uzyskania przychodów.

W świetle art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. koszty ponoszone w celu utworzenia lub powiększenia źródła przychodów nie mogą być uznane za koszty chociażby pośrednio zorientowane na uzyskanie przychodów, gdyż inny jest cel ich poniesienia. Wniesienie danej kwoty na kapitał spółki nie jest dla tej spółki przysporzeniem o charakterze trwałym i jako służące budowie źródła przychodów ma zasadniczo odmienny charakter od wydatków nakierowanych na uzyskanie przychodów, czy to bezpośrednio, czy pośrednio, względnie zmierzających do zachowania lub zabezpieczenia tego źródła.

W przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, polegającą na braku wydania zaświadczenia w trybie działu VII ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego określony w art. 52 par. 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a więc warunek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, spełniony zostaje poprzez złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 par. 1 k.p.a. Nie można tego dokonać poprzez złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa kierowanego do organu pozostającego w bezczynności (art. 52 par. 3 i 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Wskazane w art. 95 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2009 r. nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) przesłanki podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego lub niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować jako samoistne podstawy przeprowadzenia postępowania podziałowego ze względu na cel, jaki był podstawą jego wszczęcia. Jest to możliwe nawet w sytuacji, gdy przedmiot postępowania obejmowałby więcej niż jeden ze wskazanych przypadków uregulowanych w powołanym przepisie.

Działanie wicewojewody w ramach kompetencji wojewody, w sposób wskazany w art. 7 ust. 4 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. nr 31, poz. 206), bez wyraźnego określenia jego kompetencji na podstawie zarządzenia, o którym stanowi ust. 3 wskazanego przepisu, jest możliwe tylko w sytuacjach wyjątkowych. Jest nią istnienie trwałej niezdolności osoby piastującej stanowisko wojewody do pełnienia obowiązków służbowych.

Wynik postępowania akcesoryjnego nie może bezwzględnie determinować rozstrzygnięcia wydawanego w postępowaniu głównym, bez możliwości skontrolowania tego pierwszego. Niezaskarżalne postanowienie o odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia nie może dyktować wyniku postępowania głównego, tj. decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Zawarte w art. 218 par. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) sformułowanie "dane znajdujące się w posiadaniu organu" należy wykładać w sposób ścieśniający. Poza zakresem przedmiotowym tego pojęcia pozostaje sytuacja, w której dane są wynikiem oceny prawnej, bowiem taka ocena w postępowaniu o wydanie zaświadczenia toczącym się na podstawie art. 217 par. 2 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego jest niedopuszczalna jako kształtująca stan prawny.

Ustawodawca w art. 240 par. 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.) nie wyjaśnił, co należy rozumieć przez użyte w tym przepisie określenie "okoliczności faktyczne". Odróżnienie przesłanki wznowieniowej, polegającej na ujawnieniu "nowych okoliczności faktycznych" od przesłanki "nowe dowody" wskazuje, że przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć te zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu. Jeżeli w toku postępowania podatkowego, a przed wydaniem decyzji ostatecznej, ujawnione zostały określone okoliczności faktyczne, to fakt, że potwierdzono je później dodatkowo, nowym dowodem, pozyskanym w toku postępowania wznowieniowego, nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe" w rozumieniu powołanego przepisu.