Kronika prawa

Rady Ministrów z 9 lutego 2010 r. w sprawie opłat za wydanie dokumentu paszportowego oraz ich zwrotu.

19 lutego 2010 r.

Rozporządzanie określa wysokość opłat za wydanie dokumentu paszportowego, tryb uiszczania opłaty oraz tryb zwrotu opłaty w przypadku wydania decyzji o unieważnieniu dokumentu paszportowego. Zgodnie z nowymi przepisami za wydanie dokumentu paszportowego będzie pobierana opłata w wysokości 140 zł. Za wydanie drugiego paszportu, o którym mowa w art. 22 ustawy z 13 lipca 2006 r. o dokumentach paszportowych, będzie natomiast pobierana opłata w wysokości 280 zł. Za wydanie takiego dokumentu osobom małoletnim, które w dniu złożenia wniosku nie ukończyły 13 roku życia, będzie pobierana opłata w wysokości 60 zł. Z kolei wydanie paszportu tymczasowego będzie kosztowało 30 zł. Opłatę trzeba będzie uiszczać do kasy właściwego organu paszportowego lub na rachunek bankowy tego organu. Zwrotu opłaty w przypadku wydania decyzji o unieważnieniu dokumentu paszportowego będzie dokonywała kasa organu paszportowego. Będzie mogła ona zostać także przesłana na rachunek bankowy osoby, której dokument paszportowy został unieważniony. Będzie to możliwe po zwróceniu unieważnionego dokumentu paszportowego.

Rady Ministrów z 9 lutego 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z wdrożeniem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej programu Owoce w szkole w roku szkolnym 2009/2010, przedłożone przez ministra rolnictwa i rozwoju wsi.

z dniem ogłoszenia, tj. 17 lutego 2010 r.

Konieczność zmian w programie Owoce w szkole wynika z doświadczeń Agencji Rynku Rolnego związanych z jego realizacją w pierwszym semestrze roku szkolnego 2009/2010. Nowe przepisy przede wszystkim łagodzą wymagania formalne nakładane na dostawców warzyw i owoców do szkół. Nie będą oni już musieli kroić warzyw w słupki. Będzie można je dostarczać w całości. Ponadto, z zestawu produktów udostępnianych dzieciom usunięto ogórki ze względu na trudności, jakie mają dostawcy z zachowaniem ich świeżości. Zrezygnowano też z rozwiązania polegającego na określeniu konkretnej liczby porcji, zawierających dany produkt. Szkoła i dostawca w aneksie do umowy będą mogli dowolnie ustalić, jakie produkty objęte zestawem otrzymają dzieci, z uwzględnieniem m.in. ich podaży w danym regionie. Doprecyzowano też przepis, zgodnie z którym zarówno soki, jak i pozostałe produkty udostępniane dzieciom nie mogą zawierać dodatku tłuszczu, soli, cukru lub substancji słodzących. Rozwiązania te będą obowiązywać w II semestrze.

Zgodnie z nowymi przepisami, pomoc na realizację programu będą mogli otrzymać dostawcy, nawet gdy nie uda im się dostarczyć wszystkich przewidzianych umową porcji owoców i warzyw, czyli 40 w pierwszym i 30 w drugim semestrze. Oznacza to, że dostawcy nie zostaną w ogóle pozbawieni pomocy, ale jej maksymalna wysokość będzie proporcjonalna do liczby dostarczonych porcji.

Rady Ministrów z 9 lutego 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie realizacji programu wieloletniego Pomoc państwa w zakresie dożywiania, przedłożone przez ministra pracy i polityki społecznej.

z dniem ogłoszenia, tj. 17 lutego 2010 r.

Do końca 2013 r. ma obowiązywać rozwiązanie, zgodnie z którym część dotacji przyznanej województwu na utworzenie nowego albo doposażenie istniejącego punktu przygotowania lub wydawania posiłków, a także na pokrycie kosztów ich dowozu - nie może być większa niż 20 proc. w każdym roku. Termin przekazywania rocznej informacji o realizacji programu zostaje przedłużony do 20 marca po zakończeniu roku budżetowego. Umożliwi do służbom wojewody przygotowanie jednolitej informacji dla ministrów: pracy i polityki społecznej oraz finansów. Oznacza to, że przygotowane sprawozdanie będzie zawierać te same dane, np. o zwrocie niewykorzystanych środków, co wcześniej nie było możliwe ze względu na inne terminy sprawozdawcze dla ministra finansów i ministra pracy.

ministra finansów z 5 lutego 2010 r. w sprawie zakresu, trybu i formy oraz terminów przekazywania informacji przez firmy inwestycyjne, banki, o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi i banki powiernicze.

po upływie 14 dni od ogłoszenia tj. 4 marca 2010 r.

z 4 września 2008 r. o zmianie ustawy o dokumentach paszportowych oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz.U. nr 8, poz. 51)

Wyjątkiem jest art. 1 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 18 ust. 4, który wszedł w życie 29 czerwca 2009 r.

W przypadku wyrabiania paszportu dla dzieci do 5 roku życia ich obecność nie będzie konieczna przy składaniu wniosku ani przy odbiorze dokumentu. Dane zawarte w takim paszporcie muszą sprawdzić rodzice lub opiekunowie prawni dziecka. Nowelizacja ogranicza prawo do posiadania drugiego paszportu, ponieważ w praktyce było ono nadużywane. Doprecyzowano więc przepisy, zgodnie z którymi tej samej osobie będzie można wydać drugi paszport na dwa lata w przypadkach uzasadnionych np. względami ochrony życia i zdrowia, bezpieczeństwa państwa czy poważnymi trudnościami w prowadzeniu działalności humanitarnej. Wyszczególniono ponadto wszystkie okoliczności uprawniające do paszportu tymczasowego. Nie będzie można go otrzymać ze względu na potrzebę pilnego wyjazdu za granicę. Taki powód uznano za mało precyzyjny i prowadzący do zbędnych sporów. Rozszerzono też krąg osób mających prawo do paszportu dyplomatycznego o przedstawicieli najwyższej władzy sądowniczej: prezesa, wiceprezesa i sędziów Trybunału Konstytucyjnego, pierwszego prezesa i prezesów Sądu Najwyższego, a także prezesów i wiceprezesów Naczelnego Sądu Administracyjnego. 29 czerwca 2009 r. zaczęły obowiązywać regulacje stanowiące, że w paszportach wydawanych osobom, od których pobranie odcisków palców nie jest możliwe, nie jest zamieszczany obraz ich linii papilarnych. Dotyczy to tych, którzy mają np. poważnie zniekształcone palce obu dłoni.

Komisji (UE) nr 133/2010 z 4 lutego 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 820/2008 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego.

następnego dnia po opublikowaniu, tj. 19 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Środki ustanowione rozporządzeniem (WE) nr 820/2008, ograniczające przewóz płynów przez pasażerów przylatujących z krajów trzecich i przesiadających się na lotniskach Wspólnoty podlegają przeglądowi. Dlatego Komisja postanowiła, że złagodzi obostrzenia wobec pasażerów przewożących płyny, przylatujących z dwunastu portów lotniczych Kanady.

Komisji (UE) nr 134/2010 z 9 lutego 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 820/2008 ustanawiające środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego.

następnego dnia po opublikowaniu, tj. 19 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Przeprowadzony przegląd środków ochrony pasażerów i lotnisk wykazał, że ograniczenia dotyczące przewozu płynów przez pasażerów przylatujących z krajów trzecich i przesiadających się w portach lotniczych Wspólnoty powodują trudności w funkcjonowaniu tych lotnisk i stanowią niedogodności dla pasażerów. Dlatego Komisja zdecydowała o podjęciu kroków, które powinny złagodzić te problemy w przypadku pasażerów przewożących płyny pochodzące ze wszystkich międzynarodowych portów lotniczych USA.

do rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003.

Całkowite bezpośrednie wsparcie, jakie może zostać przyznane rolnikowi w nowym państwie członkowskim po przystąpieniu do UE, w ramach odpowiednich płatności bezpośrednich (wraz ze wszystkimi uzupełniającymi krajowymi płatnościami bezpośrednimi) nie może przekroczyć kwot, jakie przysługiwałyby rolnikowi na mocy systemu płatności bezpośrednich mającego zastosowanie w tym czasie w tzw. starych państwach UE. Uwzględnia się przy tym od roku 2012 zastosowanie art. 7 w związku z art. 10.

Dyrektywę 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 11 marca 2002 r. ustanawiającą ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie wprowadzeniu dyrektywy do krajowego porządku prawnego przez układ zbiorowy pracy. Przy czym transpozycja ta może prowadzić do tego, że jakaś kategoria pracowników jest objęta zakresem stosowania układu zbiorowego, mimo że pracownicy należący do tej grupy nie są członkami związku zawodowego będącego stroną tego układu, a i sektor ich działalności nie jest reprezentowany przez rzeczoną organizację. Warunkiem tego jest jednak, by układ zbiorowy był w stanie zapewnić pracownikom objętym jego zastosowaniem skuteczną ochronę praw przyznanych im w dyrektywie implementowanej przez zbiorowy układ pracy.

Artykuł 7 Dyrektywy 2002/14 nie wymaga zdaniem Trybunału, by przedstawicielom pracowników została przyznana lepsza ochrona przed zwolnieniem niż innym zatrudnionym. Niemniej metoda transpozycji dyrektywy niezależnie od tego, czy ma formę ustawy, czy układu zbiorowego, musi prowadzić do zapewnienia minimalnego poziomu ochrony przewidzianego w art. 7.

Traktowanie osób pochodzących z państwa kontrahenta tak jak obywateli krajowych ma zastosowanie tylko do osób fizycznych, gdy chodzi o nabywanie nieruchomości - uznał TS. Chodziło o sposób interpretacji art. 25 załącznika I do umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony i Konfederacją Szwajcarską z drugiej - w sprawie swobodnego przepływu osób - podpisanej w Luksemburgu 21 czerwca 1999 r.

Artykuł 64 ust. 1 umowy powinien być interpretowany w ten sposób, że przepisy ustawy kraju związkowego Wiednia w sprawie nabywania nieruchomości przez cudzoziemców, które nakładają na obcokrajowców obowiązek uzyskania zezwolenia na taką transakcję lub wymagają przedstawienia potwierdzenia warunków przewidzianych przez tę ustawę (pozwalającego skorzystać ze zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia), stanowią dopuszczalne ograniczenie swobodnego przepływu kapitału. Dotyczy on bowiem Szwajcarii, która jest państwem trzecim, a nie członkiem UE.

Po bezskutecznym upomnieniu (art. 15 ustawy z 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) wierzyciel kieruje sprawę "na drogę postępowania egzekucyjnego" (art. 15 par. 1). Czyni to przez złożenie wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 26 par. 1 ustawy. Egzekucja administracyjna jest częścią postępowania administracyjnego.

W przypadku uiszczenia opłaty sądowej za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej, dla dokonania oceny, czy nastąpiło zachowanie terminu, znaczenie będzie miała data odnotowana na dowodzie potwierdzenia wpłaty (data stempla pocztowego). Sąd stwierdził w postanowieniu, że zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym, jeżeli opłata sądowa została uiszczona przez dokonanie wpłaty w jednostce organizacyjnej Poczty Polskiej, to decydujące znaczenie dla oceny zachowania terminu będzie miała data odnotowana na dowodzie potwierdzenie wpłaty. Dowód potwierdzenia nadania wpłaty ma moc dokumentu urzędowego.

Dla oceny wywiązania się przewoźnika z obowiązku uiszczenia wymaganej opłaty, o której mowa w art. 42 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz w przepisach par. 3 rozporządzenia ministra transportu z 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. nr 151, poz. 1089 ze zm.), co może stanowić delikt administracyjny, miarodajny jest stan prawny z daty kontroli drogowej, nie zaś decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.