Kronika prawa

budżetowa na rok 2010 z 22 stycznia 2010 r.

z dniem ogłoszenia z mocą od 1 stycznia 2010 r.

Ustawa określa plan dochodów i wydatków oraz przychodów i rozchodów państwa na 2010 rok. W przepisach ustalono tym samym łączną kwotę podatkowych i niepodatkowych dochodów budżetu państwa w wysokości 249 006 601 tys. zł. Z kolei łączna kwota wydatków budżetu państwa ma wynosić 301 220 817 tys. zł. Tym samym deficyt budżetu państwa na 31 grudnia 2010 r. ma być nie większy niż 52 214 216 tys. zł.

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 30 grudnia 2009 r. o nadaniu tytułu profesora

Rady Ministrów z 26 stycznia 2010 r. w sprawie upoważnienia Komitetu do Spraw Europejskich do rozpatrywania, rozstrzygania lub uzgadniania w sprawach związanych z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej

Rada Ministrów upoważnia Komitet do Spraw Europejskich do rozpatrywania i rozstrzygania kwestii związanych z szeroko interpretowaną koordynacją polityki europejskiej. Komitet będzie również rozpatrywał i podejmował decyzje w sprawach związanych z przygotowaniem i obsługą przewodnictwa Polski w Radzie Unii Europejskiej. Kolejną sprawą jest upoważnienie Komitetu do uzgadniania projektów dokumentów rządowych związanych z członkostwem Polski w Unii Europejskiej. Chodzi przede wszystkim o projekty ustaw i rozporządzeń (oraz projekty założeń do ustaw) Rady Ministrów dostosowujących polskie prawo do prawodawstwa UE. Komitet ma także rozstrzygać w kwestiach projektów innych niż legislacyjne (np. programów rządowych), które będą mieć istotne znaczenie z punktu widzenia polityki europejskiej Rzeczypospolitej Polskiej (więcej www.kprm.gov.pl).

ministra rozwoju regionalnego z 22 stycznia 2010 r. w sprawie wytycznych ministra rozwoju regionalnego w zakresie trybu dokonywania płatności i rozliczeń

ministra rozwoju regionalnego z 22 stycznia 2010 r. w sprawie zmienionych wytycznych ministra rozwoju regionalnego w zakresie jednolitego systemu zarządzania i monitorowania projektów indywidualnych

z 5 lutego 2010 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie chelatu manganu z hydroksyanalogiem metioniny jako dodatku paszowego dla kurcząt rzeźnych.

20 dnia po opublikowaniu, tj. 26 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Do 26 lutego 2020 r. kurczęta przeznaczone na mięso mogą być karmione paszą z dodatkiem chelatu manganu z hydroksyanalogiem metioniny zawierajcym minimum 13 proc. chelatu manganu i 76 proc. kwasu 2-hydroksy-4- (metylotio) masłowego. Oleju mineralnego może być nie więcej niż 1 proc. Ci, którzy przygotowują i podają pasze z tym dodatkiem, podczas kontaktu z produktem powinni chronić usta i nos oraz używać okularów i rękawic ochronnych.

Komisji (UE) nr 104/2010 z 5 lutego 2010 r. dotyczące zezwolenia na stosowanie dimrówczanu potasu jako dodatku paszowego dla macior (posiadacz zezwolenia: BASF SE) oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1200/2005.

20 dnia po opublikowaniu, tj. 26 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Dimrówczan potasu w postaci stałej, jako dodatek paszowy dla macior, powinien zawierać min. 98 proc. tej substancji, maks. 1,5 proc. krzemianów, maks. 0,5 proc. wody. Produkt może wywołać poważne niebezpieczeństwo uszkodzenia oczu. Należy w związku z tym stosować środki ochrony zdrowia pracowników.

Komisji (UE) nr 105/2010 z 5 lutego 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1881/2006 ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych w odniesieniu do ochratoksyny A.

20 dnia po opublikowaniu, tj. 26 lutego 2010 r. Stosuje się od 1 lipca 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

30µg/kg dopuszczalne jest od 1 lipca 2010 r. do 30 czerwca 2012 r. w wypadku Capsicum spp. (chodzi o suszone owoce całe lub mielone, w tym paprykę chili, mielone chili, pieprz kajeński i paprykę). Te same dawki dotyczą Piper spp. (tzn. pochodzących z niego owoców, w tym pieprzu białego i czarnego). W wypadku Myristica fragrans (gałki muszkatołowej) Zingiber officinale (imbiru), Curcuma longa (kurkumy), a także mieszanek przypraw zawierających jedną lub więcej tych przypraw dopuszcza się 15µg/kg (od 1 lipca 2012 r.). A jeśli chodzi o lukrecję, to najwyższy dopuszczalny poziom ma zastosowanie do nierozcieńczonego wyciągu, gdy 1 kg wyciągu otrzymywany jest z 3 do 4 kg korzenia lukrecji. Rozporządzenie nie ma zastosowania do produktów, które zostaną wprowadzone do obrotu przed 1 lipca 2010 r. Najwyższy dopuszczalny poziom ochratoksyny A, obowiązujący od 1 lipca 2012 r., nie ma zastosowania do produktów, które zostaną wprowadzone do obrotu przed 1 lipca 2012 r. zgodnie z przepisami obowiązującymi w dniu wprowadzenia do obrotu. Ciężar udowodnienia, kiedy produkty zostały wprowadzone do obrotu, spoczywa na podmiocie prowadzącym przedsiębiorstwo branży spożywczej.

Komisji z 4 lutego 2010 r. przedłużająca okres obowiązywania decyzji 2006/210/WE jest skuteczna od 1 stycznia 2010 r.

Grupa krajowych ekspertów wysokiego szczebla w dziedzinie uregulowań prawnych, ustanowiona na mocy decyzji Komisji 2006/210/WE, to grupa konsultacyjna, w skład której wchodzą krajowi eksperci wysokiego szczebla. I ponieważ przewodniczący Komisji zaznaczył, że poprawa jakości prawa UE pozostanie ważnym elementem planu politycznego Komisji, to zadecydowano o przedłużeniu mandatu grupy na kolejne trzy lata, do 31 grudnia 2012 r.

Komisji z 5 lutego 2010 r. w sprawie adekwatności właściwych organów niektórych krajów trzecich na mocy Dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 590) skierowana jest do państw członkowskich UE.

Za adekwatne w myśl art. 47 ust. 1 Dyrektywy 2006/43/WE uznano Kanadyjską Radę ds. Nadzoru Rewizji Finansowej (Canadian Public Accountability Board), Japońską Agencję ds. Usług Finansowych (Financial Services Agency of Japan), Japońską Radę ds. Nadzoru nad Biegłymi Rewidentami i Rewizją Finansową (Certified Public Accountants and Auditing Oversight Board of Japan), Szwajcarski Federalny Urząd Nadzoru nad Audytem (Federal Audit Oversight Authority of Switzerland). Przekazywanie dokumentacji roboczej z badania lub innych dokumentów, będących w posiadaniu biegłych rewidentów lub firm audytorskich nie służy żadnym innym celom oprócz nadzoru publicznego, zewnętrznego zapewnienia jakości lub przeprowadzania dochodzeń dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich.

Komisji z 5 lutego 2010 r. zmieniająca decyzję 2009/719/WE upoważniającą niektóre państwa członkowskie do zmiany swoich rocznych programów monitorowania BSE (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 626) jest skierowana do państw członkowskich UE.

Komisji z 5 lutego 2010 r. ustanawiająca Radę Partnerów GMES.

trzeciego dnia po opublikowaniu, tj. 9 lutego 2010 r. Stosuje się ją do 31 grudnia 2011 r.

Globalny monitoring środowiska i bezpieczeństwa (GMES) to inicjatywa UE, polegająca na obserwacji Ziemi. Ma sprzyjać lepszemu wykorzystywaniu potencjału przemysłowego, innowacji, badań i rozwoju technologicznego w zakresie obserwacji Ziemi. Powinna także służyć dostarczaniu usług informacyjnych. Uznano zatem za konieczne ustanowienie grupy ekspertów w dziedzinie GMES i obserwacji Ziemi. Powinna ona przyczyniać się do koordynacji wkładów wszystkich partnerów w GMES, najlepszego wykorzystywania istniejących zdolności oraz do usuwania niedociągnięć na poziomie Unii. Jej zadaniem będzie wspomaganie Komisji w nadzorowaniu spójnego wdrażania GMES. Powinna też nadzorować rozwój polityki oraz umożliwiać wymianę dobrych praktyk.

Pracownikiem w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 z 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia EWG-Turcja jest osoba, której działalność zarobkowa jest rzeczywista i efektywna. Ocenę, czy można kogoś w ten sposób określić, należy do sądu krajowego, przed którym toczy się spór z takim tureckim pracownikiem. Pracownik ów może powoływać się na prawo do swobodnego przepływu siły roboczej, przyznane na podstawie Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją nawet wtedy, kiedy przestał istnieć pierwotny cel jego wjazdu na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego. Jeżeli taki pracownik spełnia przesłanki, o których mowa w art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 z 19 września 1980 r., to jego prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim nie może podlegać dodatkowym warunkom.

Artykuł 221 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny powinien być interpretowany w ten sposób, że zaksięgowanie kwoty cła do pobrania, o którym mowa w tym przepisie stanowi zaksięgowanie owej kwoty w sposób określony w art. 217 ust. 1 kodeksu. Poza tym zaksięgowanie w rozumieniu tego artykułu powinno być odróżniane od wpisu ustalonych należności celnych na rachunek środków własnych, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot. Ponieważ art. 217 rozporządzenia nr 2913/92 nie przewiduje praktycznych procedur zaksięgowania w rozumieniu tego przepisu ani w związku z tym nie przewiduje żadnych minimalnych wymagań technicznych lub formalnych, zaksięgowanie to powinno być dokonane tak, by zapewniało, że właściwe organy celne wpisują prawidłową kwotę należności przywozowych lub wywozowych, która wynika z długu celnego do rejestru lub ewidencjonują ją w inny, równoważny sposób. Chodzi o umożliwienie, by zaksięgowanie konkretnych kwot zostało ustalone w sposób dokładny również względem zobowiązanego do zapłaty.

Artykuł 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 powinien być interpretowany w ten sposób, że powiadomienie dłużnika przez organy celne, zgodnie z odpowiednią procedurą, o wysokości kwoty podlegających zapłacie należności celnych przywozowych lub wywozowych jest skuteczne jedynie w wypadku uprzedniego zaksięgowania kwoty tych należności przez wskazane organy. Państwa członkowskie nie muszą przyjmować szczególnych przepisów proceduralnych dotyczących sposobu, w jaki należy powiadamiać podmiot zobowiązany do uiszczenia należności celnych o kwocie należności przywozowych lub wywozowych, jeżeli można do tego zastosować krajowe przepisy proceduralne o zakresie ogólnym, gwarantujące podmiotowi zobowiązanemu do uiszczenia należności celnych odpowiednią informację i pozwalające mu na obronę swych praw przy pełnej znajomości okoliczności sprawy.

Prawo wspólnotowe nie sprzeciwia się temu, by sąd krajowy oparł się na domniemaniu związanym z oświadczeniem organów celnych, zgodnie z którym zaksięgowanie kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych w rozumieniu art. 217 rozporządzenia nr 2913/92 zostało dokonane przed powiadomieniem dłużnika o tej kwocie, o ile przestrzegane są zasady skuteczności i równoważności.

Artykuł 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że powiadomienie o kwocie podlegających zapłacie należności celnych powinno zostać poprzedzone zaksięgowaniem tej kwoty przez organy celne państwa członkowskiego. W braku prawidłowego zaksięgowania zgodnie z art. 217 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92, kwota ta nie może zostać pobrana przez organy celne. Zachowują one jednak możliwość ponownego powiadomienia o niej, przy poszanowaniu warunków przewidzianych w art. 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 i przepisów dotyczących przedawnienia obowiązujących w chwili, w której powstał dług celny.

Mimo że kwota należności przywozowych lub wywozowych jest prawnie należna w rozumieniu art. 236 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2913/92 nawet wówczas, gdy dłużnik nie został o niej powiadomiony zgodnie z art. 221 ust. 1 tego rozporządzenia, to jednak jeżeli powiadomienie takie nie jest już możliwe na skutek tego, że termin ustalony w art. 221 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia upłynął, zobowiązany do zapłaty zasadniczo powinien uzyskać zwrot tej kwoty od państwa członkowskiego, które ją pobrało.

Sąd Najwyższy orzekł, że na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2000 r. nr 80, poz. 903, z późn. zm.) wspólnota mieszkaniowa nie może udzielić zarządowi pełnomocnictwa do złożenia oświadczenia o ustanowieniu służebności drogowej.

Zgodnie z treścią powyższego artykułu zarząd może na podstawie pełnomocnictwa właścicieli lokali złożyć oświadczenia w celu wykonania uchwał w trzech kategoriach spraw. Chodzi tutaj, po pierwsze, o udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy lub przebudowy i rozporządzanie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego. Po drugie, jest to udzielenie zgody na zmianę wysokości udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej. Na koniec może to być dokonanie podziału nieruchomości wspólnej