Kronika prawa

marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 16 grudnia 2009 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o działalności ubezpieczeniowej

marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 18 grudnia 2009 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa

prezesa Rady Ministrów z 28 stycznia 2010 r. w sprawie wykazu usług o charakterze priorytetowym i niepriorytetowym

29 stycznia 2009 r.

prezesa Rady Ministrów z 28 stycznia 2010 r. w sprawie wzorów ogłoszeń zamieszczanych w Biuletynie Zamówień Publicznych

29 stycznia 2009 r.

z 13 czerwca 2008 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych

Do ośmiu grup osób zwolnionych z opłacania abonamentu radiowo-telewizyjnego, czyli przede wszystkim tych, którzy ukończyli 75 lat, inwalidów pierwszej grupy, osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, całkowicie niezdolnych do pracy i samodzielnej egzystencji, inwalidów wojennych i wojskowych, osób otrzymujących świadczenia pielęgnacyjne, niesłyszących i niewidomych dodano wszystkich emerytów i rencistów całkowicie niezdolnych do pracy zarobkowej.

z 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy o indywidualnych kontach emerytalnych oraz ustawy o pracowniczych programach emerytalnych

Nowelizacja ustawy dotyczy dostosowania przepisów ustawy o IKE do przepisów prawa wspólnotowego przez umożliwienie nierezydentom dokonywania wpłat na IKE oraz doprecyzowania niektórych przepisów ustawy. Zgodnie z nowymi zapisami, obywatele państw członkowskich UE oraz państw stron Europejskiego Obszaru Gospodarczego, którzy znajdują się w sytuacji porównywalnej do polskich rezydentów, będą mogli dokonywać wpłat na indywidualne konta emerytalne. Do tej pory nie było to możliwe i prawo do wpłat do IKE miały jedynie osoby podlegające w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Komisja Europejska zakwestionowała te rozwiązania, wychodząc z założenia, że dyskryminują one osoby fizyczne zamieszkujące Wspólnotę. Na konta IKE nie mogli wpłacać np. obywatele polscy, którzy wyjechali do pracy w innym kraju.

z 17 grudnia 2009 r. o ratyfikacji Umowy ustanawiającej Międzynarodową Organizację Rozwoju Rybołówstwa w Europie Wschodniej i Środkowej (EUROFISH), sporządzonej w Kopenhadze 23 maja 2000 r.

Celem przystąpienia Polski do Organizacji Rozwoju Rybołówstwa w Europie Wschodniej i Środkowej (EUROFISH) jest zwiększenie tempa rozwoju rybołówstwa i akwakultury w Polsce, głównie dzięki dostępowi do usług EUROFISH w zakresie międzynarodowego rynku informacyjnego i doradztwa technicznego. O potrzebie rozwoju rynku rybnego w Polsce świadczą dane makroekonomiczne, takie jak np. zaspokojenie popytu na surowce rybne. Produkcja ryb w Polsce w 2008 roku dostarczyła ponad 31,5 proc. surowca ogółem na rynek krajowy.

wykonawcze Rady (UE) nr 77/2010 z 19 stycznia 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 452/2007 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz desek do prasowania pochodzących między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej

następnego dnia po opublikowaniu, tj. 29 stycznia 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Na deski do prasowania wyprodukowane przez Greenwood Houseware (Zhuhai) Ltd. (o dodatkowym kodzie TARIC A953) nałożono 22,7-procentowe cło antydumpingowe. Będzie ono pobierane z mocą wsteczną na przywóz produktu objętego postępowaniem, który został zarejestrowany zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 356/2009. Tym samym polecono władzom celnym zaprzestanie rejestracji przywozu tych desek.

Komisji (UE) nr 78/2010 z 27 stycznia 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 33/2008 w odniesieniu do zakresu i okresu przyznanego w ramach zwykłej procedury Urzędowi na przyjęcie stanowiska dotyczącego włączenia niektórych substancji czynnych do załącznika I do Dyrektywy 91/414/EWG

następnego dnia po opublikowaniu, tj. 29 stycznia 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Urząd decyduje, czy substancja czynna może spełniać wymagania art. 5 Dyrektywy 91/414/EWG, w terminie sześciu miesięcy od zakończenia okresu przewidzianego w art. 9 ust. 3 rozporządzenia nr 33/2008 i powiadamia o tym wnioskodawcę, państwa członkowskie i Komisję. Jeżeli Urząd potrzebuje dodatkowych informacji, to w porozumieniu z państwem członkowskim odgrywającym rolę sprawozdawcy ustanawia okres nie dłuższy niż 90 dni na złożenie tych informacji przez wnioskodawcę. Urząd informuje o tym Komisję i państwa członkowskie. Uwzględnia się wyłącznie informacje przedłożone w przyznanym terminie. Państwo członkowskie odgrywające rolę sprawozdawcy dokonuje oceny dodatkowych informacji i bezzwłocznie przedkłada je Urzędowi, najpóźniej w terminie 60 dni po ich otrzymaniu. Wówczas sześciomiesięczny termin na przyjęcie stanowiska przez Urząd zostaje przedłużony o okres, który kończy się w momencie otrzymania przez Urząd oceny dodatkowych informacji.

Komisji 2010/2/UE z 27 stycznia 2010 r. zmieniająca Dyrektywę Rady 91/414/EWG w odniesieniu do rozszerzenia stosowania substancji aktywnej chloromekwat

20 dnia po opublikowaniu, tj. 17 lutego 2010 r. Skierowana jest do państw członkowskich UE.

Państwa członkowskie mają przyjąć i opublikować najpóźniej do 28 maja 2010 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, po czym powinny niezwłocznie przekazać ich tekst Komisji wraz z tabelą korelacji. Są obowiązane stosować je od 29 maja 2010 r.

Omówienie: Rozszerzenie dotyczy zastosowań dla roślin niejadalnych, dlatego nie powinno być mowy o pozostałości chloromekwatu w żywności.

do rozporządzenia Rady (UE) nr 23/2010 z 14 stycznia 2010 r. ustalającego uprawnienia do połowów na 2010 rok dla pewnych stad ryb i grup stad ryb, stosowanego na wodach UE oraz w odniesieniu do statków UE na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe oraz zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1359/2008, (WE) nr 754/2009, (WE) nr 1226/2009 oraz (WE) nr 1287/2009

Komisji (UE) nr 80/2010 z 28 stycznia 2010 r. zmieniające rozporządzenie Komisji (WE) nr 718/2007 wdrażające rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA)

pierwszego dnia po opublikowaniu, tj. 30 stycznia 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Instrument pomocy przedakcesyjnej (ang. Instrument for Pre-Accession Assistance - IPA) stanowiący nowy mechanizm finansowania z budżetu Unii Europejskiej. Rozpoczął funkcjonowanie 1 stycznia 2007 r. Zastąpił takie przedakcesyjne instrumenty finansowe UE, jak PHARE, ISPA czy SAPARD. Możliwość pozyskania finansowania z IPA mają kraje o statusie kandydujących do członkostwa we Wspólnocie, czyli Chorwacja, b. Jugosłowiańska Republika Macedonii czy Turcja lub mające status potencjalnych kandydatów, a więc Albania, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Serbia oraz Kosowo. Kraj beneficjenta powinien regularnie aktualizować plan działania z orientacyjnymi wzorcami i terminami. Chodzi o osiągnięcie decentralizacji bez przeprowadzania przez Komisję kontroli ex ante. Postanowienia te są wymagane jedynie w odniesieniu do komponentów lub programów, w przypadku których decyzja Komisji w sprawie przyznania uprawnień w zakresie zarządzania przewiduje właśnie kontrolę.

Komisji (UE) nr 81/2010 z 28 stycznia 2010 r. ustalające współczynniki stosowane do zbóż wywożonych w postaci irlandzkiej whisky na okres 2009/2010

z dniem opublikowania, tj. 29 stycznia 2010 r.

Stosuje się je od 1 października 2009 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisji (UE) nr 82/2010 z 28 stycznia 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 748/2009 w sprawie wykazu operatorów statków powietrznych, którzy wykonywali działalność lotniczą wymienioną w załączniku I do Dyrektywy 2003/87/WE, poczynając od 1 stycznia 2006 r. ze wskazaniem administrującego państwa członkowskiego dla każdego operatora statków powietrznych

trzeciego dnia po opublikowaniu, tj. 1 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Wykaz operatorów statków powietrznych ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 748/2009 ma na celu ograniczenie obciążeń administracyjnych dla operatorów statków powietrznych. Stanowi o odpowiedzialności poszczególnych państw członkowskich za każdego operatora statków powietrznych, tak by każdy operator wiedział, które państwo członkowskie jest jego regulatorem, a każde państwo członkowskie wiedziało, którzy operatorzy podlegają jego regulacjom. Włączenie do unijnego systemu handlu przydziałami emisji, w tym obowiązek odstąpienia przydziałów, uzależnione jest od wykonywania działalności lotniczej wymienionej w Dyrektywie 2003/87/WE i nie jest uzależnione od wpisania do wykazu operatorów. Trzeba też pamiętać, że liczni operatorzy statków powietrznych zatrudniają firmy zarządzające lub usługowe do składania planów lotu i wnoszenia opłat trasowych w ich imieniu. Dlatego w planie lotu często pojawia się kod firmy zarządzającej lub usługowej, nadany przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO), nawet jeśli firma ta nie jest operatorem statków powietrznych. Najlepszym wobec tego sposobem identyfikacji operatora statków powietrznych lub właściciela jest kod ICAO lub znak rejestracyjny w planie lotu. Często nie jest jednak możliwa stuprocentowa identyfikacja operatora, jeśli operator nie przekazał organizacji Eurocontrol zestawienia floty, zawierającego dane dotyczące eksploatowanych przez niego statków powietrznych. Sporządzając więc aktualny wykaz operatorów statków powietrznych, Komisja uwzględniła zestawienia floty przekazane jej przez operatorów oraz firmy zarządzające i usługowe.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że art. 1 ust. 1 Dyrektywy Rady 89/665/EWG z 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane wymaga, aby bieg terminu na wniesienie powództwa o stwierdzenie naruszenia przepisów o zamówieniach publicznych lub o odszkodowanie z tytułu naruszenia tych przepisów rozpoczynał się od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub powinien był dowiedzieć się o tym naruszeniu. Mowa tu o brzmieniu art. 1 ust. 1 Dyrektywy zmienionej Dyrektywą Rady 92/50/EWG z 18 czerwca 1992 r.

Artykuł 1 ust. 1 Dyrektywy 89/665 sprzeciwia się obowiązywaniu przepisu krajowego, takiego jak ten w postępowaniu przed sądem krajowym, który umożliwia sądowi krajowemu odrzucenie, ze względu na wniesienie po terminie, powództwa o stwierdzenie naruszenia przepisów o zamówieniach publicznych lub o odszkodowanie z tytułu naruszenia tych przepisów, na podstawie ocenianego uznaniowo kryterium, zgodnie z którym takie powództwa powinny być wniesione bezzwłocznie.

Dyrektywa 89/665 zmieniona Dyrektywą 92/50 wymaga, aby sąd krajowy przedłużył, korzystając z przysługującego mu uznania, termin do wniesienia powództwa. Musi to być zrobione, tak aby zapewnić skarżącemu termin odpowiadający temu, który by mu przysługiwał, gdyby bieg terminu przewidzianego w obowiązujących przepisach krajowych rozpoczynał się od dnia, w którym dowiedział się on lub powinien był dowiedzieć się o naruszeniu przepisów o zamówieniach publicznych. Jeżeli nie można dokonać wykładni przepisów krajowych dotyczących terminów do wniesienia powództwa zgodnej z Dyrektywą 89/665, zmienioną Dyrektywą 92/50, sąd krajowy jest zobowiązany odstąpić od ich stosowania, w celu zastosowania w całości prawa wspólnotowego i zapewnienia ochrony praw, jakie przyznaje ono jednostkom.

Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Adam Makosz