Kronika prawa.pl

Wchodzą w życie 23 sierpnia 2013 r.

- ustawa z 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz.U. z 23 lipca 2013 r., poz. 829)

Wyjątkiem są art. 1, art. 5, art. 8, art. 9, art. 10, art. 13, art. 15, art. 16, art. 17, art. 24, art. 28 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2 i 3, art. 36-42 oraz art. 49 ust. 3, które wejdą w życie 1 stycznia 2014 r.

Nie musi odbywać aplikacji adwokackiej ani składać egzaminu adwokackiego ten, kto przez co najmniej 3 lata zajmował stanowisko radcy lub starszego radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo wykonywał zawód komornika. Na listę adwokatów może też być wpisany bez aplikacji i egzaminu osoba, która zdała egzamin sędziowski lub prokuratorski po 1 stycznia 1991 r. lub egzamin notarialny po 22 kwietnia 1991 r. oraz w okresie 5 lat przed złożeniem wniosku o wpis na listę adwokatów, łącznie przez co najmniej 3 lata:

●zajmowała stanowisko asesora sądowego, asesora prokuratorskiego, referendarza sądowego, starszego referendarza sądowego, aplikanta sądowego, aplikanta prokuratorskiego, asystenta prokuratora, asystenta sędziego lub była zatrudniona w Sądzie Najwyższym, Trybunale Konstytucyjnym lub w międzynarodowym organie sądowym, w szczególności w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Europejskim Trybunale Praw Człowieka i wykonywała zadania odpowiadające czynnościom asystenta sędziego lub

●wykonywała na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez adwokata lub radcę prawnego w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej lub kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej lub

●była zatrudniona w urzędach organów władzy publicznej, względnie w państwowych jednostkach organizacyjnych i wykonywała wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane z tworzeniem projektów ustaw, rozporządzeń lub aktów prawa miejscowego.

Adwokatami mogą także zostać doktorzy nauk prawnych, którzy w okresie 5 lat przed złożeniem wniosku o wpis na listę, łącznie przez co najmniej 3 lata:

●zajmowali stanowisko referendarza sądowego, starszego referendarza sądowego, aplikanta sądowego, aplikanta prokuratorskiego, asystenta sędziego, asystenta prokuratora lub

●wykonywali wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez adwokata lub radcę prawnego na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, adwokackiej spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej lub w kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej radców prawnych lub

●byli zatrudnieni w urzędach organów władzy publicznej lub w państwowych jednostkach organizacyjnych i wykonywali wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane z tworzeniem projektów ustaw, rozporządzeń lub aktów prawa miejscowego.

Do egzaminu adwokackiego bez odbycia aplikacji adwokackiej mogą przystąpić ci, którzy:

●przez co najmniej 4 lata w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu byli zatrudnieni na stanowisku referendarza sądowego, starszego referendarza sądowego, asystenta prokuratora, asystenta sędziego lub były zatrudnione w Sądzie Najwyższym, Trybunale Konstytucyjnym lub w międzynarodowym organie sądowym, w szczególności w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Europejskim Trybunale Praw Człowieka i wykonywali zadania odpowiadające czynnościom asystenta sędziego,

●po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez co najmniej 4 lata w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu wykonywali na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez adwokata lub radcę prawnego w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej lub w kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej,

●po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez co najmniej 4 lata w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu byli zatrudnieni w urzędach organów władzy publicznej i wykonywali wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej na rzecz tych urzędów,

●po ukończeniu aplikacji legislacyjnej przez co najmniej 4 lata w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do egzaminu byli zatrudnieni w urzędach organów władzy publicznej lub w państwowych jednostkach organizacyjnych i wykonywali wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane z tworzeniem projektów ustaw, rozporządzeń lub aktów prawa miejscowego,

●zdali egzamin sędziowski, prokuratorski, notarialny lub komorniczy.

Aplikanci radcowscy składają wniosek do komisji egzaminacyjnej na obszarze właściwości rady okręgowej izby radców prawnych, w której odbyli aplikację. Osoby uprawnione do przystąpienia do egzaminu radcowskiego bez odbycia aplikacji składają wniosek do komisji egzaminacyjnej na obszarze właściwości rady okręgowej izby radców prawnych właściwej ze względu na ich miejsce zamieszkania. Jeżeli nie mieszkają w Polsce, to do wybranej komisji egzaminacyjnej. Rady okręgowych izb radców prawnych każdego roku, w terminie 7 dni od zakończenia aplikacji, przekazują właściwej terytorialnie komisji egzaminacyjnej oraz ministrowi sprawiedliwości listę osób, które odbyły aplikację radcowską.

- ustawa z 12 lipca 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz ustawy o związkach zawodowych (Dz.U. z 8 sierpnia 2013 r., poz. 896)

Czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesięcy. W każdym systemie czasu pracy, jeżeli jest to uzasadnione przyczynami obiektywnymi lub technicznymi, względnie dotyczącymi organizacji pracy, okres rozliczeniowy może być przedłużony, nie więcej jednak niż do 12 miesięcy. Muszą być przy tym zachowane ogólne zasady dotyczące ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników.

Rozkład czasu pracy danego pracownika może być sporządzony - w formie pisemnej lub elektronicznej - na okres krótszy niż rozliczeniowy. Powinien on jednak obejmować co najmniej 1 miesiąc. Pracodawca przekazuje pracownikowi rozkład czasu pracy co najmniej na tydzień przed rozpoczęciem pracy w okresie, na który został sporządzony ten rozkład.

Pracodawca nie ma obowiązku sporządzania rozkładu czasu pracy, jeżeli:

●dla konkretnego pracownika wynika on z prawa pracy, obwieszczenia albo z umowy o pracę,

●w porozumieniu z pracownikiem ustali czas niezbędny do wykonania powierzonych zadań, uwzględniając wymiar czasu pracy wynikający z zasady dotyczącej norm (w takim przypadku rozkład czasu pracy ustala pracownik),

●na pisemny wniosek pracownika stosuje wobec niego rozkład czasu pracy, który może przewidywać różne godziny rozpoczynania pracy w dniach, które zgodnie z tym rozkładem są dla pracowników dniami pracy, a także taki rozkład może przewidywać przedział czasu, w którym pracownik decyduje o godzinie rozpoczęcia,

●na pisemny wniosek pracownika ustali mu indywidualny rozkład czasu pracy.

Jeżeli w danym miesiącu, ze względu na rozkład czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, pracownik nie ma obowiązku wykonywania pracy, przysługuje mu wynagrodzenie w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, a w przypadku pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość jego pensji ustala się proporcjonalnie do tego wymiaru.

System przerywanego czasu pracy wprowadza się w układzie zbiorowym pracy lub w porozumieniu z zakładową organizacją związkową. Jeżeli zaś u danego pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa, to w porozumieniu z przedstawicielami pracowników wyłonionymi w trybie przyjętym u tego pracodawcy.

- ustawa z 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy o wyrobach budowlanych oraz ustawy o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 8 sierpnia 2013 r., poz. 898)

Wyrób budowlany objęty normą zharmonizowaną lub zgodny z wydaną dla niego europejską oceną techniczną, może być wprowadzony do obrotu wyłącznie zgodnie z rozporządzeniem nr 305/2011. Wzór oznakowania CE określa załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu. Wyrób budowlany nieobjęty normą zharmonizowaną, dla której zakończył się okres koegzystencji i dla którego nie została wydana europejska ocena techniczna, może być wprowadzony do obrotu, jeżeli został oznakowany znakiem budowlanym ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu. Wyrób budowlany nieobjęty normą zharmonizowaną, dla której zakończył się okres koegzystencji, o którym mowa w art. 17 ust. 5 rozporządzenia nr 305/2011 i dla którego nie została wydana europejska ocena techniczna, może być wprowadzony do obrotu, jeżeli został oznakowany znakiem budowlanym. Ocenę i monitorowanie jednostek notyfikowanych prowadzi Polskie Centrum Akredytacji.

Oznakowanie wyrobu budowlanego znakiem budowlanym jest dopuszczalne, jeżeli producent mający siedzibę na terytorium Polski lub jego upoważniony przedstawiciel dokonał oceny zgodności i wydał na swoją wyłączną odpowiedzialność krajową deklarację zgodności z Polską Normą wyrobu albo aprobatę techniczną. Ocena zgodności obejmuje właściwości użytkowe wyrobu budowlanego, odpowiednio do jego przeznaczenia, mające wpływ na spełnienie przez obiekt budowlany wymagań podstawowych.

- rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z 30 lipca 2013 r. w sprawie działalności agencji zatrudnienia (Dz.U. z 8 sierpnia 2013 r., poz. 899)

Do spraw wszczętych, a niezakończonych przed wejściem w życie tego rozporządzenia stosuje się dotychczasowe formularze.

- rozporządzenie ministra rolnictwa i rozwoju wsi z 12 lipca 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie zawartości substancji niepożądanych w paszach (Dz.U. z 8 sierpnia 2013 r., poz. 900)

- rozporządzenie ministra finansów z 16 lipca 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia definicji ryzyka handlowego, politycznego i nierynkowego (Dz.U. z 8 sierpnia 2013 r., poz. 901)

Ryzyko nierynkowe obejmuje ryzyko handlowe i polityczne, związane z dłużnikami mającymi siedziby w krajach innych niż: członkowie UE, Australia, Kanada, Islandia, Japonia, Nowa Zelandia, Norwegia, Szwajcaria i Stany Zjednoczone Ameryki. Ryzyko handlowe i polityczne dotyczące dłużników mających siedziby w tych samych państwach traktuje się jako nierynkowe w przypadku uznania przez Komisję Europejską ryzyka dotyczącego dłużników z tych krajów za tymczasowo nierynkowe.

Wchodzą w życie 24 sierpnia 2013 r.

- rozporządzenie ministra gospodarki z 2 lipca 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać zbiorniki pomiarowe, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 9 sierpnia 2013 r., poz. 906)

Zbiornik posadowiony na stałe powinien mieć kształt: cylindra o osi głównej poziomej, cylindra o osi głównej pionowej, prostopadłościanu, graniastosłupa stojącego, ostrosłupa ściętego, stożka ściętego lub kuli.

Inny kształt jest możliwy, pod warunkiem że taki zbiornik będzie mógł być wzorcowany metodą objętościową. Stosuje się do niego zasady dotyczące zbiorników w kształcie kuli. Zbiorniki posadowione na stałe w kształcie cylindra o osi głównej pionowej, prostopadłościanu stojącego, graniastosłupa, stożka, ostrosłupa ściętego i kuli powinny być jednokomorowe. Zbiorniki posadowione na stałe w kształcie cylindra o osi głównej poziomej lub prostopadłościanu leżącego mogą być jedno- lub wielokomorowe.

- rozporządzenie ministra rolnictwa i rozwoju wsi z 8 lipca 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz.U. z 9 sierpnia 2013 r., poz. 909)

Termin składania wniosków o przyznanie pomocy upływa 31 grudnia 2014 r.

- rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z 9 lipca 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przygotowania zawodowego dorosłych (Dz.U. z 9 sierpnia 2013 r., poz. 910)

Starosta albo pracodawca w razie potrzeby występuje do komisji egzaminacyjnej izby rzemieślniczej o przeprowadzenie egzaminu czeladniczego dla uczestników przygotowania zawodowego dorosłych prowadzonego w formie praktycznej nauki zawodu dorosłych.

dobromila.niedzielska@infor.pl