Ustawa z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

Przepis

Tak było do końca 2017 r.

Tak jest w 2018 r.

Komentarz

Podstawa prawna zmiany

DZIAŁ II. Organy podatkowe i ich właściwość

Rozdział 1. Organy podatkowe

§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest organem podatkowym - jako:

(...) 5) organ właściwy w sprawach informacji przekazywanych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; (...)

§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest organem podatkowym - jako:

(...)

Zmiana ma charakter redakcyjny służący ujednoliceniu określeń dotyczących rachunków bankowych, odpowiednio: otwieranych i zamykanych, w miejsce wcześniejszych określeń mówiących o zakładanych i likwidowanych rachunkach.

Art. 13 par. 2 pkt 5 w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

DZIAŁ III. Zobowiązania podatkowe

Rozdział 11. Informacje podatkowe

§ 2. Banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe są obowiązane do sporządzania i przekazywania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, w formie dokumentu elektronicznego, w okresie sprawozdawczym - odpowiednio od 1 do 15 dnia miesiąca oraz od 16 do ostatniego dnia miesiąca - informacji o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w terminie do 7. dnia następnego okresu sprawozdawczego. Obowiązek sporządzania i przekazywania informacji nie dotyczy rachunków bankowych założonych i zlikwidowanych w tym samym okresie sprawozdawczym.

Zmiana w części ma charakter redakcyjny służący ujednoliceniu określeń dotyczących rachunków bankowych, odpowiednio: otwieranych i zamykanych, w miejsce wcześniejszych określeń mówiących o zakładanych i likwidowanych rachunkach.

W przepisie została wprowadzona również zmiana o charakterze merytorycznym, zgodnie z którą niniejsza regulacja nie stanowi podstawy obowiązku raportowania przez banki i SKOK o rachunkach kwalifikowanych w rozumieniu art. 119zg pkt 5 ordynacji podatkowej. Według niego rachunki kwalifikowane to rachunki podmiotu kwalifikowanego oraz rachunek członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej będącego podmiotem kwalifikowanym.

Za podmiot kwalifikowany uznaje się z kolei:

a) osobę fizyczną będącą przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej,

b) osobę fizyczną prowadzącą działalność zarobkową na własny rachunek, która nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. a,

c) osobę prawną,

d) jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną.

Informacje o takich rachunkach przekazywane są na podstawie art. 119zq pkt 1 ordynacji podatkowej.

Art. 82 par. 2 w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 lit. a ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych. Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

§ 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych mając na uwadze usprawnienie przekazywania i przetwarzania informacji, o których mowa w § 2, określi, w drodze rozporządzenia:

(...)

2) wzór informacji o założonych i zlikwidowanych rachunkach bankowych oraz rachunkach w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, o których mowa w § 2, uwzględniając numer rachunku, datę jego założenia albo likwidacji, dane identyfikujące posiadacza rachunku, w tym nazwisko i imię lub nazwę posiadacza, miejsce zamieszkania lub adres siedziby, rodzaj i numer identyfikatora posiadacza rachunku, kod kraju posiadacza rachunku, numer identyfikacji podatkowej.

§ 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych mając na uwadze usprawnienie przekazywania i przetwarzania informacji, o których mowa w § 2, określi, w drodze rozporządzenia:

(...)

2)

Zmiana ma charakter redakcyjny służący ujednoliceniu określeń dotyczących rachunków bankowych, odpowiednio: otwieranych i zamykanych, w miejsce wcześniejszych określeń mówiących o: zakładanych i likwidowanych rachunkach.

Art. 82 par. 7 pkt 2 w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 lit. b ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych. Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Ustawodawca dodaje nowy dział, w całości poświęcony systemowi służącemu eliminacji z obrotu gospodarczego podmiotów podejmujący działania mające na celu wyłudzanie VAT, naruszania zasad konkurencji z wykorzystaniem wyłudzenia podatków itp.

Po dziale IIIA dodano dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych. Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Artykuł zawiera słownik do działu IIIB ustawy. Zostały w nim zdefiniowane pojęcia, które w jednolity sposób muszą być interpretowane przy stosowaniu wszystkich przepisów działu IIIB ordynacji podatkowej.

Definicje wprowadzone w niniejszym artykule mają zastosowanie jedynie przy stosowaniu przepisów działu IIIB. To oznacza, że dokonując wykładni innych przepisów ordynacji podatkowej, nie należy się posługiwać definicjami zamieszczonymi w niniejszym słowniku.

Przy części definicji prawodawca zastosował odesłania do innych regulacji, np. prawa bankowego.

Przez wprowadzone definicje prawodawca de facto identyfikuje zakres przedmiotowy i podmiotowy obowiązywania przepisów. Zapisane w tym artykule definicje zakreślają krąg podmiotów, które stosują przepisy działu IIIB, tj. banki i izby rozliczeniowe (czy raczej izba rozliczeniowa - w liczbie pojedynczej, bo regulacje stosuje wyłącznie jedna izba rozliczeniowa, nawet gdyby było ich więcej).

W słowniku, w definicjach o charakterze podmiotowym, doprecyzowane zostało również, wobec jakich podmiotów podejmowane są działania, których dotyczy sprawozdawczość realizowana na podstawie przepisów działu IIIB.

To również przez definicje zamieszczone w słowniku prawodawca doprecyzował pojęcia, instytucje niezbędne do stosowania szczególnej procedury mającej na celu eliminację działań zmierzających do unikania opodatkowania, a wręcz wyłudzania podatków z wykorzystaniem systemu bankowego. To również w słowniku zainteresowane podmioty odnajdą informację, czym jest STIR, czyli narzędzie, którego nazwa jest szyldem zmiany wprowadzonej w ordynacji podatkowej przepisami ustawy z 24 listopada 2017 r., jakie funkcjonalności musi posiadać system tak określany.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych. Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Bez znajomości pojęć nie byłoby możliwe stosowanie przepisów działu IIIB przez banki, izbę obrachunkową, ale również szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

Na podstawie art. 27 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych art. 119zg pkt 2 wejdzie w życie 30 kwietnia 2018 r.

Prawodawca wprowadził przepis przejściowy precyzujący, od kiedy ustala się wskaźnik ryzyka.

Na podstawie art. 18 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych ustalanie wskaźnika ryzyka w rozumieniu art. 119zg pkt 8 niniejszej ustawy rozpoczyna się nie później niż 14 marca 2018 r.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych. Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Przepisy zawierają katalog podmiotów, w odniesieniu do których nie mają zastosowania przepisy działu IIIB.

Wyłączenie ma specyficzny charakter, gdyż w praktyce wymienia podmioty, których działalność podlega szczególnej kontroli, jak np. banki czy działające na podstawie przepisów i wykonujące cele ustawowe (np. ZUS, BFG). Dodatkowo należy wskazać, że NBP prowadzi rachunki jedynie wybranym podmiotom. Wskazać należy, że NBP prowadzi rachunki: banków; budżetu państwa; Bankowego Funduszu Gwarancyjnego; Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej; innych osób prawnych, za zgodą prezesa NBP. Warunki otwierania i prowadzenia rachunków banków przez NBP określa zarząd NBP w drodze uchwały.

Katalog wyłączeń stosowania przepisów działu IIIB ma charakter zamknięty.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Przez przepisy tego artykułu prawodawca wprowadza zasadę, w myśl której tylko pracownicy, na dodatek posiadający stosowne upoważnienie (forma kwalifikowana), mogą uczestniczyć przy realizacji obowiązków izby rozliczeniowej wynikających z przepisów działu IIIB ordynacji podatkowej.

Zastrzeżenie takie służy przede wszystkim zachowaniu tajemnicy prawnie chronionej.

Od powyższej zasady prawodawca przewidział odstępstwo, przy czym działanie takie podlega ścisłej reglamentacji.

Co ważne, ustawodawca określił zakres prac, jakie izba rozliczeniowa może zlecić podmiotom zewnętrznym, określanym mianem przedsiębiorców.

Z komentowanego przepisu wynika, że świadczenia realizowane przez przedsiębiorców (czyli podmioty, którym izba rozliczeniowa zleciła wykonanie świadczeń) mogą mieć wyłącznie charakter techniczny.

Prawodawca wyspecyfikował również, jakie świadczenia nie mogą być zlecone na zewnątrz. Chodzi tutaj o działania, które pozwalałyby na wgląd w dane, algorytm, wskaźniki ryzyka.

Przedsiębiorca, który uczestniczy w realizacji przez izbę rozliczeniową obowiązków wynikających z przepisów działu IIIB, musi stosować procedury dające gwarancję bezpieczeństwa funkcjonowania STIR.

Zlecenie przedsiębiorcy realizacji świadczeń na potrzeby izby rozliczeniowej musi być realizowane na podstawie umowy sporządzonej w formie pisemnej, zawarcie której wymaga zgody szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Uprzedniej akceptacji wymaga lista pracowników przedsiębiorcy, którzy uczestniczą w realizacji usługi dla izby.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wymuszać zmiany w umowie izby rozliczeniowej z przedsiębiorcą, żądać informacji, wyjaśnień.

Na podstawie komentowanego przepisu pracownicy izby i jej kontrahenta objęci są tajemnicą. Ze względu na zakres danych wykorzystywanych w STIR, ich znaczenie, a nade wszystko niebezpieczeństwo, jakie niesie ze sobą ich ujawnienie, zachowanie tajemnicy ma kluczowe znaczenie i to właśnie zachowaniu tajemnicy służą szczególne procedury zapisane w tym artykule.

Podkreślić trzeba, że wyprowadzenie pewnych operacji do podmiotu trzeciego, poza administrację skarbową, tak do izby rozliczeniowej, jak i do przedsiębiorcy (przez izbę) wymusza nadzwyczajne środki ostrożności, które mają chronić podmioty, których dane i procedury dotyczą, ale również aparat skarbowy. Z jednej strony wyciek informacji mógłby naruszyć prawa podatnika, z drugiej - być wykorzystany przez nieuczciwe podmioty do skuteczniejszego wyłudzania podatków i unikania odpowiedzialności.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Podobnie jak przepisy poprzedniego artykułu, komentowane tutaj regulacje w głównej mierze również mają służyć zachowaniu w tajemnicy danych, algorytmów, informacji o wskaźniku ryzyka itp. Dodatkowo przepisy takie mają umożliwić szefowi Krajowej Administracji Skarbowej sprawowanie nadzoru nad poprawnością przetwarzania danych, stosowaniem procedur związanych z dostępem do STIR, w tym algorytmów.

W konsekwencji przedstawiciel szefa KAS ma prawo uczestniczyć w podejmowaniu czynności związanych z funkcjonowaniem STIR. W tym celu izba zobligowana jest do zawiadomienia szefa KAS, z odpowiednim wyprzedzeniem, o terminie takich czynności. Prawodawca nie precyzuje, jaki termin jest w tym przypadku właściwy. Jednocześnie dla zachowania ciągłości funkcjonowania prawodawca postanowił, że brak udziału przedstawiciela szefa KAS nie wstrzymuje wykonania czynności.

Każda czynność podejmowana przez izbę rozliczeniową musi być zaewidencjonowana, a do takiego rejestru szef KAS ma wgląd na każde żądanie. Prawodawca doprecyzował zakres danych, które muszą się znaleźć w rejestrze, oraz termin dokonania wpisu.

Komentowany artykuł zawiera przepisy adresowane do izby rozliczeniowej, na którą nakłada obowiązki, oraz do szefa KAS, któremu przyznaje dodatkowe prawa.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Przepisy tego artykułu określają brzegowe wymagania, jakie muszą być spełnione, jeżeli chodzi o przekazywanie danych z banków i SKOK do STIR, a także ze STIR do Centralnego Rejestru Danych Podatkowych oraz z takiego rejestru do systemu banku lub SKOK. Przewidziana tutaj jest automatyzacja działania oraz niezwłoczność reakcji. Co ważne, w ten sposób przekazywane mają być nie tylko dane standardowe, lecz także informacje i żądania.

W kolejnych paragrafach artykułu prawodawca przewidział możliwość wykorzystania systemów informacyjnych banku zrzeszającego, przez banki spółdzielcze oraz SKOK, jak również za pośrednictwem innego banku, jeżeli dany bank lub SKOK korzysta z systemu płatności izby rozliczeniowej za pośrednictwem innego banku. Rozwiązanie takie wymuszone zostało sytuacją, jaka ma miejsce na polskim rynku usług międzybankowych.

Prawodawca pozostawił również furtkę, która w szczególnych sytuacjach umożliwia szefowi Krajowej Administracji Skarbowej zarówno przekazanie danych, informacji i żądań w inny sposób niż określony w tych przepisach jako standardowy, jak i wskazanie metody dostarczenia zwrotnych informacji.

Generalnie przepis stawia na wymianę elektroniczną informacji, która gwarantuje ciągłość i szybkość przepływu danych.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

W komentowanym przepisie prawodawca wprowadził szczególny, dedykowany wyłącznie regulacjom działu IIIB, sposób liczenia biegu terminów, w ramach którego pomija się soboty i dni wolne od pracy. Przy czym nie ma to zastosowania do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przy postanowieniu o blokadzie rachunku, przedłużenie blokady oraz postanowienia zwalniającego środki lub pozwalającego na dokonanie zapłat wskazanych przez prawodawcę.

W drugim paragrafie prawodawca odstąpił od zasady wolnych sobót, niedziel i świąt, wymagając, by wskaźnik ryzyka był ustalony i przekazywany przez izbę rozliczeniową również w takie dniu. Dodatkowo izba rozliczeniowa ma codziennie (również w dni wolne) przekazywać szefowi Krajowej Administracji Skarbowej:

1) informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych prowadzonych i otwieranych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe;

2) informacje o łącznej kwocie obciążeń oraz łącznej kwocie uznań rachunków podmiotów kwalifikowanych dotyczących transakcji uznających lub obciążających rachunki, o którym mowa w art. 119zp par. 1 pkt 3;

3) dzienne zestawienia transakcji dotyczących rachunków podmiotów kwalifikowanych w zakresie transakcji innych niż wskazane w pkt 2.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

W przypadku istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia wyłudzenia skarbowego w związku z wykonywaniem ustawowych zadań szef KAS jest zobligowany zawiadomić o swoich ustaleniach właściwy organ uprawniony do prowadzenia postępowania przygotowawczego.

Niniejszy artykuł wskazuje, jakie dane powinny się znaleźć w takim zawiadomieniu.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

W przepisach niniejszego rozdziału uregulowane zostały zasady dokonywania przez szefa KAS analizy ryzyka wykorzystywania działalności banków i SKOK-ów do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Przepis zawiera regulacje, które wskazują na istotę unormowań działu IIIB i kwintesencję wykorzystania STIR. To właśnie na podstawie tego artykułu szef KAS dokonuje przetwarzania danych w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników, uwzględniając przy tym posiadane dane dostarczone mu za pomocą STIR, a przede wszystkim wskaźniki ryzyka oraz informacje i zestawienia dostarczane codziennie przez izbę rozliczeniową. To właśnie wynik takiej analizy stanowi uzasadnienie, a jednocześnie nakaz podjęcia czynności podatników wyłudzających podatki, względnie w inny sposób wykorzystujących system bankowy przeciwko fiskusowi. W założeniu analiza ryzyka odnosi się do przepływów finansowych, weryfikując je dla potrzeb identyfikacji zagrożeń wykorzystywania systemu bankowego do działalności przestępczej.

Na podstawie komentowanego przepisu izba rozliczeniowa zobligowana jest do ustalania, co najmniej raz dziennie, wskaźnika ryzyka.

Dla identyfikacji takiego wskaźnika izba, korzystając z doświadczeń sektora bankowego i SKOK-ów, ma tworzyć i aktualizować algorytmy.

Zakładany jest czynny udział banków i SKOK-ów przy wyznaczaniu najlepszych praktyk służących identyfikacji algorytmów. Komentowany przepis wskazuje na kryteria, jakie powinny być uwzględniane przez izbę rozliczeniową.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Komentowany przepis nakłada na izbę rozliczeniową obowiązek codziennego, bo niezwłocznie po jego ustaleniu, przekazywania wskaźnika ryzyka wykorzystywania działalności banków i SKOK-ów do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Z zachowaniem częstotliwości określonej w niniejszym artykule wskaźnik ryzyka jest definiowany na podstawie danych z Centralnego Rejestru Danych Podatkowych oraz z banków i SKOK-ów. Dla uniknięcia przechowywania i przetwarzania tych samych informacji w STIR i Centralnym Rejestrze Danych Podatkowych prawodawca zastrzegł, że informacja o wskaźniku ryzyka nie jest przekazywana, jeśli wskaźnik ryzyka i istotność wpływu poszczególnych kryteriów na wskaźnik ryzyka nie uległy zmianie.

Temu samemu służy zasada kontynuacji, która ma zastosowanie przy otwieraniu rachunku podatnika w banku lub skok-u - udostępniane są informacje o wskaźniku ryzyka ustalone w poprzedniej placówce.

Komentowana regulacja wyraźnie precyzuje, jakie podmioty otrzymują na zasadzie wyłączności informację o wskaźniku ryzyka, ale również dane, jakie powinna ona zawierać.

Pomimo że banki i SKOK-i są w grupie podmiotów, którym przekazywany jest wskaźnik ryzyka, algorytm jego ustalania udostępniany jest wyłącznie szefowi KAS.

Ponadto w odniesieniu do banków i SKOK-ów zakres informacji został ograniczony wyłącznie do tych rachunków, które są prowadzone przez dany bank lub SKOK. Jednym słowem, nie może tutaj być mowy o tworzeniu jakiejś formy platformy wymiany informacji o klientach pomiędzy bankami i SKOK-ami.

Niezwykle ważne jest to, że informacja o wskaźniku ryzyka nie może być udostępniania podmiotowi kwalifikowanemu. Oczywistym powodem takiego zakazu jest wyeliminowanie sytuacji, w której podatnik taki wykorzystałby taką wiedzę dla skuteczniejszego popełniania przestępstw fiskalnych.

Ustawodawca nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że izba rozliczeniowa, będąc zobowiązana do przekazywania informacji o wskaźniku podmiotom wskazanym w niniejszym artykule, nie ma prawa udzielania jej innym podmiotom. Takie uprawnienie przysługuje wyłącznie szefowi KAS.

Uszczelniając system przeciwdziałania przestępstwom finansowym i uszczelniając system weryfikacji oraz kontroli, prawodawca upoważnił banki do wykorzystywania informacji o wskaźniku ryzyka w celu stosowania regulacji art. 106, 106a i 106d prawa bankowego.

Informacja o wskaźniku ryzyka nie może być wykorzystywana przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe do innych celów niż określone w powołanych przepisach.

W komentowanym artykule prawodawca wprowadza roczną opłatę, jaką banki i SKOK-i muszą uiszczać na rzecz izby rozliczeniowej z tytułu zapłaty za ustalanie wskaźnika.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że mechanizm ustalania opłaty nie wiąże jej wysokości z ilością przetwarzanych danych czy zapytań, ale z liczbą rachunków prowadzonych przez bank czy SKOK.

Minister finansów został wyposażony w uprawnienie do ustalenia kwoty takiej opłaty.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art.  4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

W tym artykule zamieszczone zostały instrukcje dla banków i SKOK-ów dotyczące częstotliwości oraz zakresu przekazywanych danych.

Przewidywana jest niezwłoczność udostępniania informacji, przy czym równie ważny jest czas, jak i zakres przekazanych informacji, ich kompletność.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Na podstawie niniejszych regulacji izba rozliczeniowa zobowiązana została do przekazania szefowi KAS innych, wskazanych w nich, informacji. Co ważne, nie chodzi tutaj o dane udostępniane incydentalnie, na wezwanie, ale stałe informacje przekazywane z zachowaniem cykli dziennych, również w dni wolne od pracy i soboty.

Dane takie są następnie wykorzystywane przez szefa KAS przy dokonywaniu analizy ryzyka. Dane są szczegółowo określone w art. 119zr par. 1 i 2 ordynacji podatkowej. Dotyczą one odpowiednio rachunków podmiotów kwalifikowanych i transakcji między podmiotami kwalifikowanymi. Z kolei wskazane w komentowanym przepisie dane zbiorcze (pkt 2) dotyczą transakcji, w których jedną ze stron jest podmiot kwalifikowany, a drugą osoba fizyczna niebędąca podmiotem kwalifikowanym. Ze względu na udział podmiotu spoza zakresu stosowania przepisów działu IIIB, zostało przyjęte założenie, że informacje dotyczące przelewów do i od takich osób fizycznych muszą być tak skonstruowane, aby gwarantowały anonimowość takich osób.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Artykuł zawiera informacje o zakresie danych, które muszą być przekazywane w ramach raportowania, na podstawie wcześniejszych przepisów.

Co ważne, informacje mają dotyczyć rachunku podmiotu kwalifikowanego, ale również jego pełnomocników (co może mieć szczególne znaczenie w zwalczaniu przestępstw).

Dane dotyczą zarówno nadawcy, jak i odbiorcy transakcji.

W tym artykule zostało również wyraźnie sprecyzowane, że dane muszą być przekazywane elektronicznie, a struktura logiczna, według której mają być sporządzone, jest określona w Biuletynie Informacji Publicznej.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Niniejszy przepis nakłada na bank lub SKOK obowiązek przekazania na żądanie szefa KAS informacji i zestawień innych niż przekazane z mocy prawa, w ramach zwykłego raportowania. Należy się spodziewać (biorąc pod uwagę zakres informacji raportowanych automatycznie), że na podstawie takiej regulacji szef KAS będzie występował o przekazanie danych dotyczących transakcji pomiędzy podmiotami kwalifikowanymi a osobami fizycznymi, które takiego statusu nie posiadają. Żądanie szefa KAS udzielenia dodatkowych informacji może dotyczyć zastosowanej blokady rachunku, ale również może służyć jej założeniu.

W artykule wskazany został również, standardowy, trzydniowy termin udostępnienia informacji (a w zasadzie niezwłocznie, nie później niż w ciągu trzech dni), a jedynie w wyjątkowych sytuacjach banki i SKOK-i będą miały aż siedem dni na udostępnienie danych.

Regulacje zawierają jednocześnie uprawnienie szefa KAS do występowania z żądaniem, któremu odpowiada obowiązek banku lub SKOK-u.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Pomimo ogólnej zasady, w myśl której izba rozliczeniowa udostępnia informacje wyłącznie szefowi KAS, bankom i SKOK-om, niniejszy przepis zawiera katalog podmiotów, które również mogą zażądać udostępnienia danych. Są to organy państwa i sądy, które uczestniczą w zwalczaniu przestępstw finansowych, ich ściganiu, względnie sankcjonowaniu.

W założeniu udostępnianie informacji nie może wpływać negatywnie na wykonywanie obowiązków przez szefa KAS, stąd prawodawca wskazał nie tylko podmioty uprawnione do wystąpienia z żądaniem, lecz także okoliczności, w jakich może ono być przekazane, jak również cele, którym mają służyć udostępnione informacje.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Artykuł służy doprecyzowaniu, z jakiego źródła dane są wykorzystywane i przetwarzane przez izbę rozliczeniową w celu wyznaczenia wskaźnika ryzyka. Wyraźnie jest wskazane, że chodzi tutaj o informacje uzyskiwane z banków, SKOK-ów oraz z CRP-KEP.

Z uwagi na zakres danych udostępnianych przez banki i SKOK-i prawodawca nakazał zachowanie przestrzegania zasad właściwych dla ochrony danych osobowych, z tym zastrzeżeniem (powody wskazywane wcześniej), że bez wiedzy, ale i zgody osoby, której dotyczą.

Zastosowany został pięcioletni cykl archiwizacji (z pominięciem roku otrzymania), z zastrzeżeniem terminu przedawnienia.

Długi okres przechowywania danych ma służyć efektywniejszemu ich wykorzystaniu.

Ze względu na to, że przepisy ordynacji podatkowej zakładają, iż tylko jedna izba rozliczeniowa wypełnia obowiązki wynikające z przepisów działu IIIB ordynacji podatkowej, w komentowanym artykule zamieszczone zostały instrukcje dotyczące zasad postępowania przy zmianie izby rozliczeniowej.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

O ile wcześniejsze regulacje dotyczyły podatników i ich danych, to jednak zawierały przepisy adresowane do szefa KAS, izby rozliczeniowej, banków czy SKOK-ów, o tyle przepisy tego rozdziału mogą dotknąć bezpośrednio podatników. Wprowadzają one bowiem także regulacje stosowane przez podatników.

Na podstawie art. 27 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491) rozdział 3 w dziale IIIB wejdzie w życie 30 kwietnia 2018 r.

Ponad wszelką wątpliwość dla podatników najistotniejsze są przepisy tego rozdziału działu IIIB. To właśnie na podstawie takich regulacji szef KAS zyskuje możliwość zakładania blokad rachunków bankowych czy raczej środków na nich.

Oczywiście chodzi o to, aby wyeliminować efekt znikającego podatnika, stąd w przepisie została założona szybkość, ale i samodzielność działania szefa KAS. To bowiem on, samodzielnie w drodze postanowienia, bez udziału sądu może na 72 godziny zablokować rachunek bankowy. Teoretycznie działanie takie może być podjęte wyłącznie wówczas, gdy szef KAS posiada informacje, które świadczą o tym, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać system bankowy (SKOK) do wyłudzenia skarbowego. Takiej właśnie samodzielności działania szefa KAS najbardziej obawiają się podatnicy, i to nie tylko ci, którzy podejmują działania nielegalne, ale również ci uczciwi. Chodzi tu oczywiście o pomyłki i nadgorliwość organów podatkowych.

Komentowany artykuł zawiera nie tylko upoważnienie dla szefa KAS do takiego działania, lecz także opis procedury wprowadzania blokady rachunku. Uprawnieniu szefa KAS odpowiada obowiązek banku i SKOK-u do niezwłocznego zastosowania się do postanowienia (co do godziny), tj. do zablokowania rachunku.

Na podstawie takich przepisów blokada dotyczy również współposiadacza rachunku, bez rozróżnienia środków zgromadzonych na takim rachunku (co akurat ma swoje logiczne uzasadnienie).

W drodze postanowienia blokada może być założona na jeden lub wszystkie rachunki danego podmiotu kwalifikowanego.

Zaznaczyć trzeba, że blokada jest dokonywana już wraz z otrzymaniem postanowienia przez bank lub SKOK, a doręczenie samemu podmiotowi kwalifikowanemu (które również jest przewidziane) ma charakter informacyjny.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że bank czy SKOK nie są stronami postępowania, ale jedynie wykonawcami. W związku z tym podmiotom takim nie przysługuje żaden środek zaskarżenia postanowienia. Uprawnienie takie przysługuje wyłącznie podmiotowi kwalifikowanemu.

Blokada rachunku może obejmować środki pieniężne w każdej walucie zgromadzone na rachunku podmiotu kwalifikowanego.

72-godzinna blokada ma dawać szefowi KAS czas na przeprowadzenie szczegółowej weryfikacji, ustalenie, czy jest ona konieczna, w jakim zakresie itp. Stąd przepisy niniejszego artykułu przewidują możliwość ograniczenia zakresu czy wręcz uchylenia blokady.

Przestrzeganie przez szefa KAS przepisów dotyczących zasad blokowania rachunków podlega kontroli dokonywanej kwartalnie przez ministra finansów.

Na podstawie art. 27 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491) rozdział 3 w dziale IIIB wejdzie w życie 30 kwietnia 2018 r.

Z uwagi na doraźny charakter 72-godzinnej blokady prawodawca przewidział możliwość jej przedłużenia na okres nawet do trzech miesięcy. Jest to blokada gwarancyjna, gdyż zakładana jest już tylko z tego powodu, że zachodzi uzasadniona obawa niewykonania, nawet tylko przyszłego, zobowiązania podatkowego. Pomimo wprowadzenia progu kwotowego 10 000 euro, taki charakter blokady przedłużonej musi budzić niepokój, gdyż stwarza możliwość quasi-karania za czyny karalne, które jeszcze nie zostały popełnione.

Przedłużenie blokady dokonywane jest w drodze postanowienia, a możliwość jego dokonania ograniczona czasowo terminem trwania blokady (ważny jest moment doręczenia żądania bankowi lub SKOK-owi).

Podobnie jak przy samej blokadzie, tak i przy przedłużeniu przewidziana została możliwość zmiany zakresu blokady, a takie jej uchylenie.

Na podstawie art. 27 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491) rozdział 3 w dziale IIIB wejdzie w życie 30 kwietnia 2018 r.

Przepis zawiera zasadę prymatu interesu Skarbu Państwa nad interesami innych podmiotów. W ramach tej zasady wierzytelności z rachunku blokowanego nie mogą być przedmiotem zabezpieczenia rzeczowego. Zaznaczyć trzeba, że prawodawca zastosował szeroką konstrukcję, tj. nie tylko nie można ustanawiać nowych zabezpieczeń, ale również tracą swoją moc dotychczasowe (chociaż prawodawca nie reguluje szczegółowo tego zagadnienia - nie wskazuje, co się dzieje z dotychczasowymi zabezpieczeniami, czy i kiedy należy je wygasić).

Na podstawie art. 27 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491) rozdział 3 w dziale IIIB wejdzie w życie 30 kwietnia 2018 r.

W tym i dwóch kolejnych artykułach prawodawca precyzuje okoliczności, w których podmiot kwalifikowany, którego rachunek został zablokowany, może wnioskować o wypłatę lub zwolnienie środków.

Należy wskazać, że stworzony został zamknięty katalog okoliczności zwolnienia środków, a jednocześnie sposobów ich przeznaczenia (wykorzystania).

Zgoda, ale również odmowa, wyrażana jest w drodze postanowienia.

Warunkiem udzielania zgody jest udokumentowanie przeznaczenia środków.

W przepisie zostało również wskazane, że bank lub SKOK może dokonać wypłaty wyłącznie zgodnie z postanowieniem. Należy się spodziewać, że w postanowieniu takim znajdą się szczegóły dotyczące wypłaty, tak aby wyeliminować inne rozchodowanie środków.

Na podstawie art. 27 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491) rozdział 3 w dziale IIIB wejdzie w życie 30 kwietnia 2018 r.

Jest to kolejny (drugi z trzech) artykuł wskazujący na możliwość, ale i cel zwolnienia środków z zablokowanego rachunku. Należy wskazać, że w tym przepisie, oprócz pozycji dającej możliwość regulowania środkami z rachunku niewymagalnych jeszcze zobowiązań podatkowych i celnych, zamieszczona została otwarta pozycja, dzięki której podmiot kwalifikowany może wnioskować o zwolnienie środków na inny, ale szczególnie ważny cel. Zasadność wniosku ocenia szef KAS, a rozstrzygnięcie dokonywane jest w drodze postanowienia.

W przepisie zostało również wskazane, że bank lub SKOK może dokonać przelewu/wypłaty wyłącznie zgodnie z postanowieniem. Należy się spodziewać, że w postanowieniu takim znajdą się szczegóły dotyczące wypłaty, tak aby wyeliminować inne rozchodowanie środków.

Na podstawie art. 27 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491) rozdział 3 w dziale IIIB wejdzie w życie 30 kwietnia 2018 r.

Trzeci i ostatni artykuł wskazujący na możliwość, ale i cel zwolnienia środków z zablokowanego rachunku. Tym razem postanowienie może dotyczyć wyłącznie zapłaty zaległości podatkowych i celnych wraz z odsetkami.

Na podstawie art. 27 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491) rozdział 3 w dziale IIIB wejdzie w życie 30 kwietnia 2018 r.

W tym przepisie prawodawca przewidział specyficzny sposób zaskarżenia postanowień wydawanych przez szefa KAS dotyczących blokady rachunku, zmiany zakresu, przedłużenia, ale również na postanowienia wydawane na wniosek podmiotu kwalifikowanego dotyczące zwolnienia/wypłaty środków z zablokowanego rachunku. Otóż nie ma tutaj zastosowania zażalenie, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który kierowany jest do szefa KAS. Wniosek rozpatrywany jest niezwłocznie, nie później niż w ciągu siedmiu dni, przy czym, licząc termin, uwzględnia się soboty i dni wolne od pracy.

Zaznaczyć trzeba, że złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez szefa KAS nie jest jedynym narzędziem, jakim dysponuje pomiot kwalifikowany chcący wzruszyć postanowienie. Istnieje możliwość pominięcia tego etapu postępowania i wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, która rozpatrywana jest w ramach szybkiej ścieżki. De facto, w terminie 35 dni sąd powinien wydać orzeczenie w tej sprawie.

W komentowanym przepisie zamieszczone zostało również odesłanie do stosowania przepisów działu IV ordynacji podatkowej, tj. regulacji dotyczących postępowania podatkowego, do postępowań związanych z nałożeniem, zmianą, przedłużeniem blokady czy zwolnienia/wypłaty środków z blokowanego rachunku, oczywiście w takim zakresie, w jakim dane zagadnienie nie jest normowane w przepisach rozdziału 3 działu IIIB.

Na podstawie art. 27 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491) rozdział 3 w dziale IIIB wejdzie w życie 30 kwietnia 2018 r.

W niniejszym artykule prawodawca wyspecyfikował okoliczności i przesłanki zniesienia (zakończenia) blokady rachunku.

Naturalnymi sposobami zakończenia blokady jest upływ czasu, na który została ustanowiona (przedłużona), oraz jej uchylenie przez szefa KAS.

Na szczególną uwagę zasługuje to, że środki zgromadzone na blokowanym rachunku mogą być przedmiotem zajęcia na podstawie zarządzenia zabezpieczającego w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Zajęcie takie, dotyczące zabezpieczenia zobowiązań podatkowych lub celnych wraz z odsetkami, skutkuje uchyleniem blokady.

Na podstawie art. 27 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491) rozdział 3 w dziale IIIB wejdzie w życie 30 kwietnia 2018 r.

Przepis udziela gwarancji bezpieczeństwa prawnego bankom i SKOK-om działającym na podstawie żądania szefa KAS.

Na podstawie art. 27 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491) rozdział 3 w dziale IIIB wejdzie w życie 30 kwietnia 2018 r.

Artykuł zawiera upoważnienie ustawowe dla ministra finansów do delegowania wybranych obowiązków szefa KAS na inne podmioty administracji skarbowej.

Na podstawie art. 27 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491) rozdział 3 w dziale IIIB wejdzie w życie 30 kwietnia 2018 r.

Rozdział zawiera przepisy normujące zasady kontroli stosowania przepisów przez banki, SKOK-i, izbę rozliczeniową.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Artykuł zawiera regulacje uprawniające, a nawet nakładające na szefa KAS obowiązek prowadzenia kontroli jednostek zobowiązanych do stosowania przepisów działu IIIB. Przepisy nie dotyczą kontroli podatników jako podmiotów kwalifikowanych.

Regulacje przewidują co najmniej coroczną kontrolę izby rozliczeniowej.

Zgodnie z zasadą tajemnicy prawodawca wymaga, aby kontrola była sprawowana przez upoważnionych urzędników, posiadających poświadczenie bezpieczeństwa umożliwiające dostęp do informacji poufnych (sposób klasyfikacji informacji niejawnych).

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Przepis wprowadza okresową, prowadzoną nie rzadziej niż raz na dwa lata, kontrolę izby prowadzoną przez GIODO.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Przepisy o charakterze sankcyjnym skierowane przeciwko podmiotom zobowiązanym do wypełniania obowiązków wynikających z działu IIIB. Przepisy nie mają zastosowania do podatników jako podmiotów kwalifikowanych.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Przepisy niniejszego artykułu wskazują na banki, SKOK-i, banki zrzeszające oraz KSKOK jako podmioty, wobec których może być wymierzona kara za niedopełnienie obowiązków wynikających z konieczności stosowania regulacji działu IIIB.

Przepis wskazuje na zdarzenia skutkujące sankcją.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Na podstawie art. 27 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 3 ustawy ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych art. 119zh § 2 wejdzie w życie 30 kwietnia 2018 r.

Przepisy niniejszego artykułu specyfikują uchybienia izby rozliczeniowej zagrożone sankcją w postaci kary pieniężnej.

.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Przepisy wyznaczają maksymalną wysokość kary pieniężnej (1 000 000 zł) oraz sposób jej nakładania, jak również tryb odwoławczy od niej.

Po dziale IIIA dodaje się dział IIIB w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

DZIAŁ IV. Postępowanie podatkowe

Rozdział 11. Dowody

Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Przepis uzupełnia katalog dowodów wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym o dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej KAS.

Zmiana nie modyfikuje otwartego charakteru katalogu dowodów w postępowaniu.

Art. 181 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z 27 października 2017 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz.U. poz. 2169). Zmiana weszła w życie 25 grudnia 2017 r.

DZIAŁ VII

Tajemnica skarbowa

§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w:

(..)

§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w:

(...)

Ustawodawca, wierny zasadzie całkowitej poufności postępowania prowadzonego w trybie regulacji działu IIIB ordynacji podatkowej, uzupełnił katalog informacji objętych tajemnicą skarbową o informacje uzyskane w trakcie działań podejmowanych na podstawie i w ramach regulacji tego działu.

Art. 293 par. 2 pkt 8 dodany przez art. 4 pkt 4 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Prawodawca ograniczył zakres tajemnicy skarbowej w związku z wprowadzeniem możliwości uzyskiwania przez podatników informacji nt. rzetelności rozliczeń podatkowych ich kontrahentów.

Art. 293 par. 3 dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z 27 października 2017 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz.U. poz. 2169). Zmiana weszła w życie 25 grudnia 2017 r.

(...)

§ 2. Informacje, o których mowa w § 1, po ich wykorzystaniu są wyłączane z akt sprawy i przechowywane w kasach pancernych, szafach pancernych lub w urządzeniach służących ochronie informacji niejawnych o klauzuli "poufne", którym na podstawie odrębnych przepisów przyznano certyfikaty lub świadectwa kwalifikacyjne. Adnotacji o wyłączeniu dokonuje się w aktach sprawy.

(...)

Prawodawca przez wymogi dotyczące przechowywania zmienił sposób kwalifikacji informacji uzyskiwanych od banków, SKOK-ów, instytucji finansowych z "poufnych" na "zastrzeżone".

Art. 296 par. 2 w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 5 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

§ 1. Akta, w tym akta zawierające informacje wymienione w art. 182, naczelnicy urzędów skarbowych i naczelnicy urzędów celno-skarbowych udostępniają wyłącznie:

(...)

8) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia czynności kontrolnych, określonych w rozdziale 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1310, 1948, 1955 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 60).

§ 1. Akta, w tym akta zawierające informacje wymienione w art. 182, naczelnicy urzędów skarbowych i naczelnicy urzędów celno-skarbowych udostępniają wyłącznie: (...)

Przepis zawiera doprecyzowanie zasad przekazywania CBA przez organy podatkowe akt spraw w związku z prowadzonymi czynnościami kontrolnymi, w tym na potrzeby wyłudzeń skarbowych.

Art. 297 par. 1 pkt 8 w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 6 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Przepisy precyzują zakres podmiotowy udostępniania przez szefa KAS danych uzyskanych w ramach postępowania prowadzonego w trybie przepisów działy IIIB.

Art. 297c dodany przez art. 4 pkt 7 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

§ 3. Informacje, o których mowa w § 1, udostępniane są również:

(...).

§ 3. Informacje, o których mowa w § 1, udostępniane są również:

(...)

Prawodawca zastępuje marszałków województwa wojewodami jako uprawnionymi do uzyskania informacji z akt podatkowych.

Art. 299 par. 3 pkt 9 w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (Dz.U. poz. 1428). Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2018 r.

§ 4. Informacje o numerach rachunków bankowych posiadanych przez podatników mogą być udostępniane: (...)

3) wójtom, burmistrzom, prezydentom miast lub marszałkom województw w zakresie prowadzonych postępowań o przyznanie świadczeń rodzinnych, zasiłków dla opiekunów, świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów lub świadczenia wychowawczego.

§ 4. Informacje o numerach rachunków bankowych posiadanych przez podatników mogą być udostępniane:

(...)

Art. 299 par. 4 pkt 3 w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (Dz.U. poz. 1428). Zmiana weszła w życie 1 stycznia 2018 r.

DZIAŁ VIII

Przepisy karne

Biorąc pod uwagę charakter przepisów wprowadzonych regulacjami działu IIIB, ich znaczenie w obszarze walki z przestępstwami skarbowymi, oczywiste jest, że sankcje za naruszenie obowiązków muszą rodzić nie tylko odpowiedzialność finansową po stronie jednostki, ale również karną osoby, która w danej jednostce dopuściła się zaniedbania lub czynu nielegalnego.

Biorąc pod uwagę skalę wyłudzeń, wymóg zachowania tajemnicy, wysokie znaczenie rzetelności informacji, nie może dziwić to, że prawodawca wprowadził sankcję w postaci kary pozbawienia wolności.

Art. 305p dodany przez art. 4 pkt 9 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

Przepis przewiduje sankcję karną za niedopełnienie obowiązku realizacji blokady i innych powinności wynikających z postanowienia szefa KAS dotyczącego blokady.

Na podstawie art. 27 pkt 2 w związku z art. 4 pkt 9 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491) art. 305q wejdzie w życie 30 kwietnia 2018 r.

Sankcja karna zapisana w przepisie stanowi naturalną konsekwencję wpisanej głęboko w instytucje działań z obszaru STIR zasadę poufności.

Art. 305r dodany przez art. 4 pkt 9 ustawy z 24 listopada 2017 r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. poz. 2491). Zmiana weszła w życie 13 stycznia 2018 r.

DZIAŁ VIIIA

Zaświadczenia

Przepis jest bezpośrednio związany ze zmianą wprowadzoną w art. 293 par. 3 ordynacji podatkowej, w wyniku której została zniesiona tajemnica skarbowa w zakresie, w jakim informacje dotyczą rozliczeń podatkowych przedsiębiorcy, a które mogą być udostępnione jego kontrahentowi. Na podstawie przepisu dodanego z numeracją 306ia prawodawca umożliwia kontrahentowi uzyskanie zaświadczenia, w którym ujawniane są odtajnione informacje. Ważnym komunikatem jest odmowa wydania zaświadczenia, gdyż to oznacza brak złożonej deklaracji lub informacji.

Art. 306ia dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy z 27 października 2017 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz.U. poz. 2169). Zmiana weszła w życie 25 grudnia 2017 r.

W sprawach nieuregulowanych w art. 306a-306i oraz art. 306l stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów 1-6, 8 i 9, z wyłączeniem art. 171a, rozdziałów 10-12, 14, 16 oraz 23 działu IV.

Zmiana o charakterze dostosowującym (uwzględnienie w odesłaniu art. 306ia).

Art. 306k w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy z 27 października 2017 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz.U. poz. 2169). Zmiana weszła w życie 25 grudnia 2017 r.