Wojna dla chętnych. Prawdziwe przyczyny wielkich strać zbrojnych

W połowie stycznia 2024 r. w położonej w zachodnim Iraku miejscowości Al-Hadisa uzbrojeni w broń snajperską oraz półautomatyczną napastnicy zabili trzech irackich żołnierzy, a jednego ranili. Choć żadna z grup terrorystycznych nie przyznała się do zamachu, o jego przeprowadzenie podejrzewano Państwo Islamskie (ISIS). Ponad 18 lat wcześniej w tym samym mieście w wyniku wybuchu bomby pułapki zginął żołnierz amerykańskiej piechoty morskiej. Jego koledzy w akcie brutalnej zemsty zamordowali 24 niewinnych Irakijczyków. Wśród nich było osiem kobiet i pięcioro dzieci. Oba te wydarzenia, choć rozdzielone niemal dwiema dekadami, mają wspólne korzenie w rozpoczętej 20 marca 2003 r. inwazji armii USA na Irak.

Pół roku wcześniej, w czwartek 12 września 2002 r., prezydent Stanów Zjednoczonych George W. Bush wygłosił półgodzinne przemówienie w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ. Rozpoczął je od podziękowań dla narodów, które przyłączyły się do wojny USA z „globalnym terroryzmem”. Mówił o konieczności walki z dyktatorami, którzy zagrażają światowemu bezpieczeństwu oraz podważają prawo człowieka do godności. Trafnie zaznaczył, że lokalne konflikty mogą wpływać na losy całej ludzkości. Mówił m.in. o relacjach izraelsko-palestyńskich, podkreślając, że Stany Zjednoczone w całości popierają prawo Palestyńczyków do posiadania własnego, niepodległego państwa oraz rządu, „który służy ich interesom i słucha ich głosu”. Nie określił tylko, najpewniej w pełni świadomie, kto zdecyduje o wyborze tych władz, ale też nie to było głównym tematem spotkania.