Manifest śląskiego uniwersalizmu
„Aglo” Zbigniewa Rokity można czytać na dwa sposoby: jako współczesny zaangażowany reportaż i jako wyprawę badawczą w świat śląskiej zaświatowej kosmologii. „Przemierzam Aglomerację, bo nie chcę niczego uronić z rozgrywającej się tu rewolucji górnośląskiej” – deklaruje Rokita
Za „Kajś. Opowieść o Górnym Śląsku” (Czarne, Wołowiec 2020), brawurową reporterską historię o odkrywaniu – a może: wybieraniu sobie – własnej tożsamości, Zbigniew Rokita dostał nagrodę Nike. Zasłużenie. W „Odrzanii” (Znak, Kraków 2023), „włóczęgowskim poemacie reporterskim”, postanowił swoje obserwacje uogólnić, powołując do życia tytułową krainę, położoną na ziemiach należących przed 1945 r. do Niemiec, i szukając tego, co ją różni od, by tak rzec, Polski kontynentalnej. Teza była tam postawiona mocno i dość kontrowersyjnie, ale Rokita dotknął czegoś ważnego – że polska tożsamość ma liczbę mnogą, że są to raczej tożsamości. I że w takiej Zielonej Górze, Szczecinie czy we Wrocławiu (o Katowicach nawet nie wspominając) roszczenia centralnej Polski do budowania jednolitej narracji i monolitycznej pamięci są odbierane jako rodzaj uzurpatorskiej przemocy symbolicznej, nawet nie polonizacja, lecz „wiślanizacja”. Teraz, w „Aglo”, Rokita wraca na Górny Śląsk. Wraca tramwajem.
Linia tramwajowa numer 7, którą Rokita krąży po śląskiej aglomeracji, po tytułowym Aglo, łączy katowickie Zawodzie z Bytomiem trasą przez Chorzów i Świętochłowice. Przejazd trwa rozkładowo około 75 minut. Obecnie tramwaj jeździ objazdem, bo w Chorzowie wyłączono z użytkowania kluczową, przebiegającą nad tamtejszym rynkiem, estakadę w ciągu drogi krajowej nr 79.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.