Outsiderzy

Z pozoru różni ich wszystko. Nałkowska - jedyna kobieta w szeregach Polskiej Akademii Literatury, lobbystka na rzecz młodych pisarzy, z którymi wchodziła w stosunki nie tylko artystyczne, przedwojenna lwica salonowa, wcielenie typu nowej kobiety, niezależnej, zdeterminowanej i wytrwałej w walce o pozycję zawodową i towarzyską. Model wyemancypowanej intelektualistki, której - jak pisał Boy-Żeleński - udało się zjednoczyć ciało i mózg. Kobiety aktywnej i zaradnej, świadomej swojej siły i atrakcyjności, genialnej psycholożki tropiącej meandry damsko-męskich relacji, pisarki dokonującej błyskotliwej i odważnej analizy uwikłania w patriarchalizm. Nałkowska diagnozowała problemy swoich bohaterek, ale nie potrafiła zdiagnozować własnych. Zakochiwała się, wychodziła za mąż, romansowała z fatalnym skutkiem - wybrańcy byli tyranami, mitomanami, zdradzali ją i oszukiwali. W PRL związała się z kobietą z gminu, Gienią, chłopką prostą i zaborczą. Zżerała ją obsesja starzenia się i nieuchronności śmierci, zdaniem autorki książki Hanny Kirchner, dzienniki Nałkowskiej są najszczerszym i najbardziej przejmującym wyznaniem dotyczącym fizycznego aspektu przemijania, na jakie zdobyła się polska autorka.