Dzieci rewolucji

"Wszelką rewolucję artystyczną wywołują kawiarnie" - napisał Tadeusz Kantor. Egipski noblista Nadżib Mahfuz rozwinął myśl wizjonera polskiego teatru. W mikropowieści "Karnak" uczynił kawiarnię ośrodkiem fermentu politycznego, światopoglądowego i ustrojowego. Do kameralnej kafejki przypadkiem trafia narrator. We właścicielce lokalu rozpoznaje tancerkę, w której się kiedyś podkochiwał. Ale nie tylko czar dawnych wspomnień sprawia, że mężczyzna ulega urokowi miejsca tylko z pozoru sennego. Karnak jest miejscem spotkań kairczyków reprezentujących różne pokolenia, poglądy i zawody, połączonych niepokojem o przyszłość Egiptu. Czas jest bowiem szczególny - koniec lat 60., okres kryzysu społecznego i niezadowolenia wywołanego patologicznymi rządami Nasera. Pewnego dnia trzej studenci, bywalcy Karnaku, zostają aresztowani. Narrator w kolejnych odsłonach, często w formie prostych dialogów między pozostałymi klientami kawiarni, odkrywa dramatyczne wydarzenia, które stały się ich udziałem.

"Karnak" ukazał się drukiem po trzech latach leżakowania w szufladzie, w 1974 roku, gdy prezydent Sadat oficjalnie potępił okrucieństwa reżimu naserowskiego. Ale nie jest to tylko próba rozliczenia się ze zbrodniczymi rządami poprzedniej administracji. To rozpisana na kilka losów historia uwikłania zwykłych ludzi w totalitaryzm, opowieść o egipskich dzieciach kwiatach, zaczadzonej górnolotnymi ideałami młodzieży, która tak jak ich koledzy w 1968 roku na Zachodzie próbowała wywrócić ustalony porządek i zdetronizować establishment.

@RY1@i02/2011/238/i02.2011.238.196.027b.001.jpg@RY2@

Małgorzata Toruńska