Cena sukcesu

Każda nuta jest jak cios, każdy dźwięk boli niczym kopniak, utwór to runda, koncert urasta do rangi bezpardonowej bitwy na ringu. Z tym, że nie ma przeciwnego narożnika. Muzyk musi się zmierzyć z samym sobą. Podobne analogie można mnożyć. Wydaje się, że reżyser Damien Chazelle myśli o jazzie jak o masochistycznej przyjemności. Zaakcentowana przez niego fizyczność grania zbliża serię uderzeń w werbel do sportu siłowego, niekończących się powtórzeń ze sztangą. Do perfekcji prowadzi nie tyle talent, ile konsekwencja i upór.