Rockowe prawa dynamiki

Zespół Pixies zawsze z powodzeniem łączył rockowe sprzeczności. Numery ze spokojnymi, gitarowymi melodiami przeplatali z piosenkami zagranymi z niemal grunge’ową dynamiką (lider Nirvany Kurt Cobain uważał ich za swoją największą inspirację). Akustyczne gitary wykorzystywali na zmianę z elektrycznymi. Wreszcie mieszali wokalizy męskie (Black Francis) z żeńskimi (Kim Deal, która opuściła zespół trzy lata temu). Tymi mariażami wypełnili swoje genialne albumy "Doolittle" i "Surfer Rosa" z końca lat 80. Na siódmej płycie - a drugiej po ich reaktywacji sprzed kilku lat - ponownie wykorzystują ten patent. I robią to zdecydowanie lepiej niż na poprzedniej płycie "Indie Cindy".

W wywiadzie dla magazynu "Pitchfork" Francis wyraził nadzieję, że nowa płyta będzie odejściem od stylu, do którego przyzwyczaili się fani Pixies. Ale wystarczy posłuchać materiału z "Head Carrier", by przekonać się, że plan nie do końca się powiódł. I całe szczęście. Pixies wciąż potrafią łączyć ostrego rocka i psychodelię z chwytliwymi riffami. Nowa basistka Paz Lenchantin godnie zastąpiła Kim Deal, także przy mikrofonie. Surowe "Baal’s Back" bez trudu włączyliby do swojego repertuaru Pearl Jam, a dzikie "Um Chagga Lagga" mogłoby znaleźć się w dorobku dowodzonego przez Jacka White’a The Dead Weather. Z kolei "Might As Well Be Gone" bardziej pasuje na folkowy festiwal. Są też piosenki z pogranicza tych dwóch światów, surowe, ale z chwytliwymi riffami ("Oona", "Talent").

Brzmienie Pixies na przestrzeni dekad niespecjalnie się zmieniło. "Head Carrier" brzmi zatem nieco staroświecko. Pytanie, czy takim materiałem formacja Francisa będzie w stanie przekonać do siebie młodych fanów, czy po płytę sięgną wyłącznie łysiejący fani alternatywnego rocka. Będzie się można o tym przekonać 16 listopada, kiedy grupa zawita do Polski i zagra koncert w Poznaniu.

@RY1@i02/2016/190/i02.2016.190.19600050d.801.jpg@RY2@

TRAVIS SHINN/MAT. PRASOWE

@RY1@i02/2016/190/i02.2016.190.19600050d.802.jpg@RY2@

Wojciech Przylipiak