Magazyn

Polak katolik miał się denerwować prowokacją Podleśnej, to i się denerwuje – dajcie mu się wykrzyczeć, byleby do tego nie mieszano państwa.

Pech francuskiego Kościoła polegał na tym, że zwalczanie jego nadużyć okazało się idealnym paliwem dla wszystkich partii wspierających III Republikę

- Ubolewam nad temperaturą sporu, ale wymusza ją też logika wojny politycznej. Jeśli wygramy wybory, ta temperatura spadnie, a polityka polaryzacji odejdzie wraz ze Schetyną. - mówi w rozmowie z DGP Adam Bielan, wicemarszałek Senatu, kandydat PiS do Parlamentu Europejskiego.

Jeżeli ostatnio usłyszeliśmy jakieś słowa, które powinny zelektryzować myślącą część opinii publicznej, to te sprzed prawie dziesięciu lat. To słowa byłego szefa KPRM Tomasza Arabskiego, że podpisał instrukcję dotyczącą bezpieczeństwa lotów VIP-ów bez czytania…

Przez lata dominowało przekonanie, że podnoszenie płacy minimalnej to zły pomysł. W wielu podręcznikach do nauki ekonomii można było wyczytać, że dźwignięcie jej ponad stawkę wyznaczoną przez rynek doprowadzi do nieuchronnego wzrostu bezrobocia. Towarzyszył temu zawsze prosty rysunek przecinających się krzywych podaży i popytu. Bezrobocie miało dotykać zwłaszcza najsłabiej wykwalifikowanych pracowników – co rzecz jasna było rodzajem moralnego szantażu. Minimalne wynagrodzenie jawiło się – wedle tego dogmatu neoliberalnej ekonomii – jako niedźwiedzia przysługa wyświadczona maluczkim przez przemądrzałych polityków.

Książki toruńskiego filozofa Andrzeja Szahaja nadają ton debacie publicznej. Właśnie wyszła kolejna (czwarta), podobnie jak poprzednie sygnowana przez wydawnictwo obrazkiem dłoni. Tym razem otwartej w geście sygnalizującym „Stop, dalej się nie da!” albo „Poproszę o głos!” (ostateczna interpretacja należy do czytelników).

Najpierw pani Natalia LL zjadła banana. Konsumpcja odbyła się dość dawno, bo w 1975 r., ale dowody wisiały w Muzeum Narodowym i gorszyły. Bo banan ma kształt falliczny, więc bananalia kojarzą się erotycznie. Tego zaś młodzież oglądać nie powinna. Bananowa burza trwałaby jeszcze długo, ale dyrektor muzeum się ugiął i pracę przywrócił.

- Czytałem o celebrytach, którzy rozsypują prochy z helikoptera, jadą gdzieś w morze, jeszcze inni to czy tamto. Nie wygląda to zbyt poważnie, ale my rozsypaliśmy naprawdę symbolicznie. Chodziło o gest, o spełnienie tego oczekiwania, że spędzimy ostatni wyjazd z nim, z synem - mówi Leszek Miller w rozmowie z Robertem Mazurkiem.