Magazyn

W polskiej debacie publicznej przy różnych okazjach – a to kolejnej kłótni w łonie koalicji rządzącej, a to sondażu dającego PiS samodzielną większość – powraca temat jednoczenia opozycji.

Łatwo szydzić z pobożnych westchnień ekspertów mianowanych przez ministra Przemysława Czarnka dla ratowania szkolnych podręczników przed bezbożnością i antypolonizmem.

W poglądach na kwestie jawności życia publicznego pierwsza prezes Sądu Najwyższego Małgorzata Manowska konsekwentnie podąża drogą wytyczoną przez poprzedników.

Rząd Mateusza Morawieckiego ewidentnie nie ma większości w Sejmie. Potrafi obronić się przed konstruktywnym wotum nieufności, ale nie jest w stanie skupić się wokół agendy łączącej ugrupowania Zjednoczonej Prawicy. Spotkanie liderów trzech partii raczej potęguje, niż łagodzi to wrażenie.

Nie ma innej drogi dla konserwatyzmu niż formułowanie wizji Polski - kraju wspierającego zarówno heteroseksualistów, jak i homoseksualistów, rodziców pragnących tradycyjnego wychowania dzieci i tych progresywnych.

Z badań z udziałem wyborców wszystkich ugrupowań wynika, że – bez względu na partyjne sympatie – Jarosław Kaczyński jest uważany za najsilniejszą postać na scenie politycznej i po drugiej stronie nie ma dla niego odpowiednika.