Magazyn

Czy latem 2017 r. zaczął się rodzić w Polsce nowy ruch polityczny? Wiele wskazuje na to, że tak. W lipcu otworzył się nowy rozdział polskiej polityki.

W programach radiowych, prasowych tekstach i wywiadach, z którymi od czasu do czasu przychodzi mi się zapoznać, pojawia się interesujący wątek związany z problemem ewentualnych regulacji rynku kapitalistycznego. Ostatnio dzieje się tak często w związku z inwazją Ubera i reprezentowanego przez niego „modelu biznesowego”, jak to określają niektórzy ekonomiści. Oto, gdy tylko w dyskusji pojawia się głos, z reguły nieśmiały, nawołujący do tego, by jednak poddać tego typu aktywność pewnym regulacjom, które mogłyby spowodować, że szanse różnych podmiotów na rynku zostałyby wyrównane (taksówkarze stoją dziś na z góry przegranych pozycjach), natychmiast pojawia się kontrgłos, że przecież dzięki Uberowi i tego typu „modelom biznesowym” konsument dostaje pewne usługi taniej. Jeśli ktoś domaga się regulacji, to chce, aby było drożej. I w ten prosty sposób zamyka się usta wszelkim krytykom uberyzacji gospodarki. Zbyt pospiesznie i niemądrze.

Korea Północna to karzeł dyplomatyczny, ale gigant militarny. Pjongjang trzyma pod bronią 1,2 mln żołnierzy. To nie jest Syria, Afganistan czy Irak, tylko realna siła.

Demokracja w III RP działała kulawo od momentu narodzin, lecz do kompletnej degeneracji przywiodły ją partie wodzowskie. Dzieło zniszczenia wspierała powszechna akceptacja faktu, że większość ugrupowań zamieniła się w organizacje rządzące się wedle autorytarnych zasad. Największą zaś zagadką pozostaje fakt, iż do tej pory nikt nie bił na alarm. Choć taka sytuacja musi w końcu doprowadzić do katastrofalnych następstw. Ich przedsmak jest już nieco odczuwalny, lecz może być dużo gorzej.

Spustoszona Polska zasługiwała na dużo więcej niż ochłapy, jakie otrzymała. Jednak na sprawiedliwość mogą liczyć ci, którzy mają nie moralną rację, lecz siłę, by ją sobie zapewnić.

Zgodnie z Konstytucją Rzeczpospolita Polska „zapewnia wolność tworzenia i działania związków zawodowych” oraz „wolność zrzeszania się w związkach zawodowych”. Ponadto „związki zawodowe oraz pracodawcy i ich organizacje mają prawo do rokowań, w szczególności w celu rozwiązywania sporów zbiorowych, oraz do zawierania układów zbiorowych pracy i innych porozumień”. Niestety są to w znacznej mierze martwe zapisy, co w 2015 r. przyznał Trybunał Konstytucyjny, zgadzając się z wnioskiem OPZZ, zgodnie z którym w Polsce nie ma pełnej swobody zrzeszania się i działania w związkach zawodowych.