Magazyn

Dwadzieścia lat temu nowoczesność zaczynała się i kończyła na Zachodzie. Teraz władza i wpływy rozprzestrzeniają się do innych części świata.

Nie ma związku między Campusem Polska i skandaliczną wypowiedzią szefa MSZ Ukrainy a jego niedawną dymisją. Kijów nie odwołuje urzędników po zewnętrznych naciskach, których zresztą w przypadku Dmytra Kułeby nawet nie było.

Tylko głęboki kryzys może zmusić klasę polityczną w Europie do poważnej próby zmierzenia się z problemami sprawiającymi, iż jest coraz bardziej prawdopodobny. Niemcy są tego najlepszym przykładem. 

Są rzeczy, które należy uważać. I takie, których uważać się nie powinno. Przekonał się o tym profesor akademicki i urzędnik wyższego szczebla amerykańskiej administracji Steven Koonin, gdy zaczął mnożyć wątpliwości dotyczące „płonącej planety” oraz „klimatycznego konsensusu”. W efekcie stał się podejrzanym indywiduum, a o wyrzucenie go z roboty na uniwersytecie zaczęli apelować co bardziej wzmożeni wyznawcy religii klimatycznej.

Od kilku lat Niemcy próbują wiele zmienić w swojej polityce, ale tak, żeby wszystko zostało po staremu. Efekty nie powinny dziwić.

Kalifornia to piąty stan, który ustawowo ruguje smartfony ze szkół. Kolejne planują iść tą samą drogą.

Mniejsza dzietność oznacza mniejszą innowacyjność. Chyba że zmobilizuje nas jakiś dalekosiężny cel.

Co skłania do porzucenia jazdy na gapę i współdziałania z innymi?

Kraje Azji Południowo-Wschodniej chcą współpracować zarówno z Zachodem, jak i z Chinami. Uważają, że to jedyna słuszna droga dla globalnego Południa.