Nocne harce w Sejmie wokół koronawirusa

Posiedzenie zaczęło się od solidnego politycznego zgrzytu. Posłanka Krystyna Skowrońska z Koalicji Obywatelskiej zawnioskowała o przerwę. Henryk Kowalczyk zaś poddał wniosek Skowrońskiej pod głosowanie, ale uznał, że apeluje ona o to, by... zrzucić z porządku obrad opozycyjne projekty tarczy antykryzysowej. Nim Skowrońska zdążyła się sprzeciwić, posłowie Prawa i Sprawiedliwości, którym w nawyk weszły szybkie głosowania, poparli jej wniosek. Można było zatem przystąpić do rozpatrywania jedynego słusznego projektu, czyli wniesionego przez rząd. To znaczy można by, gdyby nie wnioski formalne Lewicy, której projekt także zdjęto z porządku obrad. Kowalczyk jednak, twórczo interpretując regulamin, stwierdził, że wnioski opozycji pod głosowanie podda na kolejnym posiedzeniu komisji – czyli już po uchwaleniu ustawy.

Większość czytelników zapewne nie widziała dokumentu – projektu nowej tarczy. To 139 stron tekstu, w którym postanowiono zmienić ok. 60 ustaw (nikt nie wie, ile dokładnie). Projekt został zaś opublikowany kilka godzin przed posiedzeniem komisji. Efekt łatwy do przewidzenia: nikt nie wiedział, nad czym głosuje. Niektórzy to jednak przyznawali otwarcie, zaś inni starali się skryć. Do odważnych – niewiedzących należała Katarzyna Lubnauer (KO). Spytała więc, czego dotyczą trzy dodawane artykuły, którymi akurat zajmowali się parlamentarzyści. I okazało się, że żaden z przedstawicieli rządu – a było ich na sali kilku – nie wiedział. Po 4,5 godziny prac nikt nie wiedział, co oznaczają akceptowane przez komisję finansów publicznych przepisy. Sprawę starał się uratować szefujący obradom Henryk Kowalczyk. Wyjaśnił, że „to takie przesunięcia różnych tam terminów”. Jak widać, przekonało to zebranych, bo wszyscy wspomniane trzy przepisy zaakceptowali.