Szczerość przereklamowana

Jasiński, uchodzący za bliskiego znajomego premiera Mateusza Morawieckiego, żaląc się Deutsche Welle na polski brak empatii w kwestii Turowa, zasłużył na złoty medal głupoty dyplomatycznej. Tylko udział w tej konkurencji pozwala zrozumieć, dlaczego tej rangi przedstawiciel państwa pozwolił sobie na taką szczerość w środku sporu z Czechami o przyszłość kontrowersyjnej kopalni węgla brunatnego. Jego słowa są oficjalnym stanowiskiem państwa. Służby wywiadowcze Czech nie muszą zatem analizować taktyki Polaków w sporze. Wystarczył wywiad Jasińskiego. I to dla medium, które w Niemczech pełni podobną rolę do tej, którą w e-mailach Dworczyka przypisano Polskiej Agencji Prasowej. DW, które oprócz niemieckiej ma m.in. swoją wersję polsko-, anglo- i rosyjskojęzyczną, nigdy w swojej historii nie wyszła poza poprawność polityczną, której granicę określają niemieckie interesy narodowe. W tym sensie PAP jest jej mniej wyrafinowaną, mniej dyskretną i bardziej toporną wersją. I w tym sensie Jasiński w wywiadzie dla agencji promującej RFN jawi się jako kompletny naiwniak, który fetyszyzując szczerość, nie do końca rozumie, że w dyplomacji bywa ona przereklamowana.

– To był brak empatii, brak zrozumienia i brak chęci podjęcia dialogu – i to w pierwszym rzędzie z polskiej strony – mówił o działaniach rządu w Warszawie Jasiński. Te słowa nigdy nie powinny paść. Sama diagnoza w dużej mierze pokrywa się z tym, co o sporze wokół Turowa pisali dziennikarze DGP. Argumenty Jasińskiego o niechęci PGE do rozmów i do kompromisu są najpewniej prawdziwe. Tak samo jak prawdziwe są tezy o niechęci do dialogu ze strony polskiego rządu, który przez długi czas po prostu ignorował problem, myśląc, że uda się go przeczekać. Takie informacje są zaletą materiału prasowego. Ale są błędem dyplomaty, jeśli ujawnia je pod nazwiskiem i nie w ramach kontrolowanego przez państwo przecieku. To samo dotyczy społecznika i przedsiębiorcy Jarosława Nowaka. Jest dokładnie tak, jak twierdzi w wywiadzie dla „Jewish News” – nowelizacja ustawy o IPN była – zacytujmy przedstawiciela państwa polskiego – „jedną z najgłupszych poprawek, jakie pojawiły się w polskim prawie”. W polskim MSZ próżno szukać osoby, która uważałaby inaczej. Próżno jednak również szukać naiwniaka, który wygłosiłby taki pogląd pod nazwiskiem w wywiadzie. Zresztą jaką satysfakcję może przynieść wygłaszanie truizmów i – jak mawiał klasyk – oczywistych oczywistości.