D’Hondt paradoksów

Grudniowa uchwała Sądu Najwyższego, że wybory parlamentarne są ważne, stanowi dobry pretekst do refleksji na temat jakości i modelu demokracji, jaki funkcjonuje w Polsce. Jestem krytykiem tego modelu, a październikowe głosowanie utwierdza mnie w zasadności podnoszonych zarzutów. Większość komentarzy skupia się na braku oczekiwanych skutków wprowadzenia jednomandatowych okręgów w wyborach do Senatu. Okręgi jednomandatowe miały przełamać partyjny monopol i zaowocować obecnością w parlamencie kandydatów niezależnych. Pozostawało to w sprzeczności z tym, że w krajach, w których okręgi jednomandatowe obowiązują, system polityczny opiera się na dominacji dwóch partii, wykluczając kandydatów niezależnych. Okręgi jednomandatowe wymagają ordynacji większościowej, a ta z zasady zniekształca preferencje wyborców - zwycięzca głosowania bierze mandat, niezależnie od przewagi nad konkurentami (wystarczy jeden głos).