Thriller jak z Grishama

Pamiętamy, że rządy zaczął od mocnego akordu, jakim było wywrócenie decyzji poprzedniego Sejmu w sprawie trzech sędziów TK. PiS zrobił to, zasłaniając się argumentami prawnymi, ale tak naprawdę obawiał się, że TK będzie blokował jego pomysły. Celem tamtych zmian było więc to, by rządzący nie musieli się kłopotać tym, co zrobią sędziowie. Po blisko ośmiu latach rządów, gdy w TK są już tylko sędziowie wybrani większością głosów prawicy, okazuje się, że obawy PiS, iż trybunał może paraliżować proces decyzyjny, wcale nie były na wyrost. Co więcej, to całkiem realny scenariusz w odniesieniu do kluczowej dla PiS ustawy o Sądzie Najwyższym. Kluczowej, bo ma ona odblokować pieniądze z Krajowego Planu Odbudowy. – Robimy wszystko, co można w ośrodku rządowym, w obozie politycznym, na którego czele stoję, żeby te środki otrzymać – mówił w zeszłym tygodniu lider PiS Jarosław Kaczyński. Ale przez impas w TK wywołany sporem, czy Julia Przyłębska jest nadal prezesem tej instytucji, z rozstrzygnięciem w sprawie prezydenckiej skargi mogą być potężne kłopoty.

Na razie TK zaczął pracować nad skargą prezydenta. Do 20 marca mają na ten temat wypowiedzieć się zainteresowane strony, np. Sejm. Ale jeszcze szybciej mają się zebrać na naradzie wszyscy sędziowie TK. Bo orzeczenie w tej sprawie powinien wydać TK w pełnym składzie, a to oznacza co najmniej 11 sędziów. Tymczasem nie wiadomo, czy uda się tylu chętnych zebrać na naradzie, a tym bardziej w składzie orzekającym, któremu w sprawie prezydenckiej skargi ma przewodniczyć z mocy ustawy prezes SN lub wyznaczony przez niego sędzia. A przecież prezesa i – o ile rozumiem – jego decyzji część sędziów nie uznaje. Ten węzeł gordyjski to tylko ukoronowanie innych negatywnych procesów, jakie dzieją się w TK. I jeśli prezes PiS mówił często o imposybilizmie, to wydaje się, że TK ukształtowany ustawowo i kadrowo przez PiS osiągnął najwyższe stadium tego zjawiska.