Czy można nie wypłacić wynagrodzenia

adwokat

Zatrudniony zobowiązany jest do sumiennego, starannego oraz zgodnego z poleceniami przełożonego wykonywania pracy. Jej należyta jakość zaś stanowi jedno z głównych kryteriów ustalania wynagrodzenia pracownika.

Właściwa jakość pracy nie zawsze jednak zapewnia równie dobry efekt. Przy czym wadliwość rezultatu - czyli produktu lub usługi - może wynikać zarówno z przyczyn zależnych od pracownika (np. postępowanie wbrew wskazówkom pracodawcy), jak i całkowicie pozostających poza wolą i wpływem podwładnego (np. niepełna informacja lub jej brak czy niesprawność maszyn).

Wadliwość wyraża się w ich nieprzydatności bądź w obniżonej wartości dla odbiorcy.

Wyznacznikiem jakości są normy pracy. W przypadku ich braku przy ocenie wartości produktu należy kierować się treścią art. 357 k.c. w zw. z art. 300 k.p., a więc pracownik powinien świadczyć rzeczy średniej jakości. Wadliwość usług natomiast można ustalić np. według tego, czy ich jakość uzasadniałaby odpowiedzialność pracodawcy z tytułu rękojmi za wady dzieła.

Jeżeli produkt lub usługi dotknięte są brakami, wynagrodzenie nie przysługuje, chociażby pracodawca nie poniósł z tego tytułu żadnej szkody.

Warunkiem odmowy zapłaty jest jednak wina pracownika, której wykazanie obciąża zatrudniającego.

Usunięcie usterki powoduje ustalenie pensji w wysokości odpowiadającej ostatecznej jakości produktu lub usługi. Natomiast w sytuacji, w której naprawa doprowadziła do oczekiwanej ich wartości, uposażenie wypłaca się w pełnej wysokości.

"Za czas przeznaczony na "poprawę" produktu (usługi) pracownikowi nie przysługuje wynagrodzenie niezależnie od tego, czy usuwanie wady miało miejsce w normalnym, harmonogramowym czasie pracy, czy w porze poza ten czas wykraczającej (wyrok SA w Warszawie z 20 listopada 1997 r., III APa 63/97, PiZS 1999/4/44)" (Komentarz do kodeksu pracy z 2009 r., 5 wydanie, wyd. Wolters Kluwer business, s. 507).

W świetle zaś wyroku Sądu Najwyższego z 3 czerwca 1998 r., (I PKN 49/98, OSNP 1999/11/362) pracodawca nie musi korzystać z uprawnień przewidzianych w art. 82 k.p. i pomimo wadliwego wykonania produktu (usługi) z winy pracownika może odstąpić od pozbawienia go wynagrodzenia lub obniżenia zapłaty.

Pracodawca w opisywanym przypadku nie ma zatem obowiązku wypłacenia pracownikowi pensji. Skoro samowolnie, wbrew wskazówkom przełożonego, zmienił on zawartość specyfiku - w wyniku czego nie nadawał się on już do sprzedaży - to jego wina jest bezsporna.

Pracodawca dla celów dowodowych powinien na piśmie poinformować podwładnego o swojej decyzji w przedmiocie odmowy wypłaty wynagrodzenia. Może również udzielić mu upomnienia bądź nagany, a nawet rozwiązać z nim umowę w trybie natychmiastowym.

Art. 78 par. 1, 82, art. 83 par. 1 oraz art.100 par. 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

Art. 357 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.).