Pracownikowi przysługuje dofinansowanie do wypoczynku zarówno dorosłych, jak i niepełnoletnich dzieci

Świadczenia finansowane ze środków przeznaczonych na cele socjalne w ramach zakładowego funduszu świadczeń socjalnych są zwolnione ze składek ZUS (art. 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia składkowego).

Chodzi tu o takie świadczenia, które mają cechy działalności socjalnej. Określa je ustawa o ZFŚS. Zgodnie z nią działalność socjalna to m.in. usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku (np. wczasów, kolonii, obozów). Dlatego dofinansowanie do wypoczynku dzieci pracownika jest w całości zwolnione ze składek ZUS.

Przyznawanie świadczeń z ZFŚS pracodawca powinien uzależnić od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej pracownika

Natomiast z podatku zwolnione są dopłaty do wypoczynku zorganizowanego przez podmioty prowadzące działalność w tym zakresie w formie wczasów, kolonii, obozów i zimowisk, w tym również połączonego z nauką pobytu na leczeniu sanatoryjnym, w placówkach leczniczo-sanatoryjnych, rehabilitacyjno-szkoleniowych i leczniczo-opiekuńczych oraz przejazdów związanych z tym wypoczynkiem i pobytem na leczeniu dzieci i młodzieży do lat 18 (art. 21 ust. 1 pkt 78 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych):

● z funduszu socjalnego, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych oraz zgodnie z odrębnymi przepisami wydanymi przez właściwego ministra niezależnie od ich wysokości,

● z innych źródeł nieprzekraczające w roku podatkowym kwoty 760 zł.

To oznacza, że pracodawca nie powinien doliczać do przychodu pracownika dofinansowania do wypoczynku dziecka, jeżeli łącznie zostały spełnione następujące warunki:

● jest to zorganizowany wypoczynek,

● organizatorem wypoczynku jest podmiot prowadzący działalność w tym zakresie,

● wypoczynek ma formę wczasów, kolonii, obozu lub zimowiska, w tym również połączonego z nauką pobytu na leczeniu sanatoryjnym, w placówkach leczniczo-sanatoryjnych, rehabilitacyjno-szkoleniowych i leczniczo-opiekuńczych,

● dziecko nie ukończyło 18 lat.

Przy ustaleniu, że wypoczynek dzieci odbywał się w zorganizowanej formie, pracodawca bierze pod uwagę wszystkie formy jego organizacji. Jednak za taki nie można przyjąć wczasów pod gruszą albo pobytu u rodziny. Dodatkowo pracodawca musi pamiętać, że organizacją wypoczynku powinny się zajmować podmioty prowadzące działalność w tym zakresie.

Do podmiotów prowadzących działalność w zakresie wypoczynku zaliczyć można zarówno te podmioty, które świadczą usługi wypoczynkowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, np biura turystyczne, jak i te, które zajmują się statutowo tego rodzaju działalnością, m.in.:

● podmioty prowadzące działalność agroturystyczną - polegającą na wyjazdach na wieś, do specjalnie przygotowanych na przyjęcie wczasowiczów gospodarstw wiejskich,

● szkoły i placówki, osoby prawne i fizyczne, a także jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, o których mowa w par. 2 rozporządzenia ministra edukacji narodowej z 21 stycznia 1997 r. w sprawie warunków, jakie muszą spełniać organizatorzy wypoczynku dla dzieci i młodzieży szkolnej, a także zasad jego organizowania i nadzorowania (Dz.U. nr 12, poz. 67 z późn. zm.),

● kościoły, stowarzyszenia, organizacje charytatywne, fundacje, których działalność statutowa może polegać na organizowaniu wypoczynku zorganizowanego.

Pracodawca może zastosować zwolnienie z podatku jedynie wtedy, gdy wydatek został rzeczywiście poniesiony i odpowiednio udokumentowany.

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma regulacji określającej, jaki dowód powinien przedstawić pracownik, który poniósł wydatek z tytułu wypoczynku dziecka do lat 18. Zatem aby dofinansowanie do wypoczynku dzieci mogło być zwolnione od podatku, należałoby przyjąć, że ma tu zastosowanie ogólna reguła, według której dowodem może być wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia danej sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W takiej konkretnej sytuacji stosuje się dokumenty zwyczajowo przyjęte, jakimi są dowody wpłaty (interpretacja indywidualna z 7 listopada 2008 r., Izba Skarbowa w Warszawie, IPPB2/415-1197/08-2/SP).

Aldona Salamon

specjalista z zakresu ubezpieczeń społecznych

Art. 21 ust. 1 pkt 78 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51 poz. 307 z późn. zm.)

Ustawa z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz.U. z 1996 r. nr 70, poz. 335 z późn. zm.).

Art. 2 ust. 1 pkt 19 rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz.U. z 1998 r. nr 161, poz. 1106 z późn. zm.).