Za pracę w porze nocnej przysługuje dodatek

Od 1 lipca wszystkie publiczne i niepubliczne szpitale i przychodnie uzyskały status podmiotu prowadzącego działalność leczniczą. Tego dnia weszła w życie ustawa z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Ustawa określa szczególne zasady wynagradzania pracowników szpitali, które zachowają status SPZOZ.

W zasadzie ustawa przenosi uregulowania zawarte w dotychczas obowiązujących przepisach. Wraz z wejściem jej w życie utraciły bowiem moc obowiązującą przepisy ustawy z 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2007 r. nr 14, poz. 89 z poźn. zm.), która do tej pory regulowała te kwestie.

Czas pracy pracowników SPZOZ nie może przekroczyć 7 godzin 35 minut na dobę i przeciętnie 37 godzin 55 minut na tydzień. Personel medyczny, po wyrażeniu zgody na piśmie, może pracować w wymiarze przekraczającym przeciętnie 48 godzin na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym. Nie może on być dłuższy niż cztery miesiące. Pracownicy medyczni mogą też zostać zobowiązani do pozostawania w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych. Za każdą godzinę pozostawania w takiej gotowości przysługuje im wynagrodzenie w wysokości 50 proc. stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego. Stawkę tego wynagrodzenia oblicza się poprzez podzielenie kwoty miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego wynikającej z osobistego zaszeregowania pracownika przez liczbę godzin przypadających do przepracowania w danym miesiącu.

Pracownikom wykonującym zawód medyczny, zatrudnionym w systemie pracy zmianowej przysługuje również dodatek w wysokości co najmniej 65 proc. stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego, za każdą godzinę pracy wykonywanej w porze nocnej. Natomiast za każdą godzinę pracy wykonywanej w porze dziennej w niedziele i święta oraz dni wolne od pracy pracownik otrzyma dodatkowe wynagrodzenie w wysokości co najmniej 45 proc. stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego.

Ustawa o działalności leczniczej określa zasady przyznawania długoletnim pracownikom samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej nagród jubileuszowych. Nagroda taka przysługuje po 20 latach pracy i wówczas stanowi ona 75 proc. miesięcznego wynagrodzenia pracownika. Wysokość świadczenia rośnie wraz ze wzrostem stażu pracy (patrz ramka).

Ustawa przewiduje, że ustalanie okresów uprawniających do nagrody, a także szczegółowe zasady jej obliczania i wypłacania regulują przepisy o wynagrodzeniu obowiązujące u danego pracodawcy. Z reguły jednak do okresu pracy uprawniającego do nagrody jubileuszowej wlicza się wszystkie poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy. Pracownik nabywa prawo do tej nagrody w dniu upływu okresu uprawniającego go do niej. Jest on obowiązany udokumentować swoje prawo do nagrody jubileuszowej, jeżeli w jego aktach osobowych brak jest odpowiedniej dokumentacji. Wypłata świadczenia powinna nastąpić niezwłocznie po nabyciu przez pracownika prawa do niej.

Pracownikowi SPZOZ i jednostki budżetowej przysługuje również dodatek za wysługę lat. Po pięciu latach pracy wynosi on 5 proc. jego miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1 proc. za każdy dalszy rok pracy aż do osiągnięcia 20 proc. miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Ustalenie okresów uprawniających do dodatku za wysługę lat regulują przepisy o wynagrodzeniu obowiązujące u danego pracodawcy.

Pracownikowi SPZOZ przechodzącemu na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy przysługuje jednorazowa odprawa. Wyniesie ona równowartość miesięcznego wynagrodzenia, jeżeli osoba była zatrudniona krócej niż 15 lat. Jeżeli okres pracy był dłuższy niż 15 lat, ale krótszy niż 20, osoba przechodząca na emeryturę lub rentę otrzyma dwukrotność miesięcznej pensji. Równowartość trzymiesięcznego wynagrodzenia przysługuje natomiast pracownikowi, który przepracował 20 lat pracy.

Zatrudniony, który otrzymał jednorazową odprawę emerytalną, nie może ponownie nabyć do niej prawa. Szczegółowe zasady przyznania tego świadczenia określi pracodawca.

75 proc. miesięcznego wynagrodzenia - po 20 latach pracy

100 proc. miesięcznego wynagrodzenia - po 25 latach pracy

150 proc. miesięcznego wynagrodzenia - po 30 latach pracy

200 proc. miesięcznego wynagrodzenia - po 35 latach pracy

300 proc. miesięcznego wynagrodzenia - po 40 latach pracy

Beata Lisowska

beata.lisowska@infor.pl

Art. 62 - 65, art. 93 - 99 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. nr 112, poz. 654).