Jak ustalić podstawę wymiaru

Podstawę wymiaru wynagrodzenia za czas choroby i zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy, z uwzględnieniem przysługujących pracownikowi składników wynagrodzenia, do których nie zachowuje prawa za okresy pobierania świadczeń, w tym nagrody rocznej. Należy jednak pamiętać, że nie zawsze podstawę wymiaru świadczeń stanowi wynagrodzenie z okresu bezpośrednio poprzedzającego niezdolność do pracy. Nie ustala się bowiem podstawy wymiaru świadczeń chorobowych ponownie, jeżeli między okresami pobierania zasiłków oraz wynagrodzenia za czas choroby i zasiłków, bez względu na ich rodzaj, nie występuje przerwa albo jest ona krótsza niż 3 miesiące kalendarzowe. W praktyce oznacza to, że ustalona podstawa wymiaru np. zasiłku chorobowego za okres niezdolności do pracy w 2011 roku będzie również podstawą wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego w 2012 roku i w 2013 roku. W takim przypadku nie ma znaczenia, że w przerwach w pobieraniu świadczeń pracownik otrzymał np. podwyżkę wynagrodzenia albo otrzymał inne składniki wynagrodzenia, np. nagrodę roczną.

Rozpatrzmy następujący przykład, pracownik chorował w październiku 2011 r., a następnie w styczniu, kwietniu, lipcu październiku i grudniu 2012 r. W 2013 roku choruje w styczniu. Za okres choroby w październiku 2011 roku otrzymał zasiłek chorobowy ustalony na podstawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia wypłaconego za okres od października 2010 r. do września 2011 r. Od stycznia 2012 r. pracownik otrzymał podwyżkę wynagrodzenia, a w marcu 2012 r. wypłacono mu nagrodę roczną za 2011 rok. W grudniu 2012 r. wypłacono nagrodę roczną za 2012 rok. Podstawy wymiaru świadczeń z tytułu choroby, tj. wynagrodzenia za czas choroby i zasiłków chorobowych przysługujących pracownikowi za okresy choroby w styczniu, kwietniu, lipcu, październiku i grudniu 2012 r. oraz w styczniu 2013 r. nie ustalono na nowo, gdyż przerwy w pobieraniu tych świadczeń za każdym razem były krótsze niż 3 miesiące kalendarzowe. Podstawę tę stanowiło zatem nadal przeciętne miesięczne wynagrodzenie ustalone w celu wypłaty zasiłku chorobowego przysługującego w październiku 2011 r., tj. za okres od października 2010 r. do września 2011 r. Ze względu na to, że podstawy wymiaru nie ustalano ponownie, nie można było uwzględnić nagrody rocznej wypłaconej pracownikowi w marcu 2012 r. za rok 2011. Z tego samego względu nie ma znaczenia, że od stycznia 2012 r. pracownik otrzymał podwyżkę wynagrodzenia. Analogicznie, w podstawie wymiaru świadczeń przysługujących w styczniu 2013 r. nie uwzględnia się nagrody rocznej wypłaconej w grudniu 2012 r. za rok 2012.

Należy dodać, że podstawę wymiaru świadczeń ustala się ponownie mimo przerwy w ich pobieraniu krótszej niż 3 miesiące kalendarzowe, gdy w okresie tej przerwy następuje zmiana wymiaru czasu pracy. Wówczas podstawę wymiaru stanowi wynagrodzenie przysługujące po zmianie wymiaru czasu pracy.

Aneta Maj

ekspert od świadczeń z ubezpieczeń społecznych

Podstawa prawna

Art. 36 ust. 1, art. 40, art. 42 ust. 3, art. 43 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 77, poz. 512 z późn. zm.).